ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਣਤ੍ਕੋਟਿਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨਸ੍ਥਿਗ੍ਰਨ੍ਥ੍ਯਵਘਟ੍ਟਿਤਾਨ੍ । ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਹृਦਯੋ ਗਤਿਮਾਕੁਞ੍ਚ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਰੋਕ ਕੇ ਥੰਮ ਗਿਆ।

ਤੇ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮਟਵੀਂ ਜਨਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਾਮੀਤ੍ਯਾਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ॥ ੨,੭.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁੰਨੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਚੀਕ ਪਏ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ!' ਤੇ ਦੌੜ ਪਏ।

ਤੇषੁ ਦ੍ਵੌਦ੍ਵਾਵਗृਹ੍ਣੀਤਾਮਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਵਥਾਪਰੇ । ਦ੍ਵੌਦ੍ਵੌ ਪਾਦਾਵਗृਹ੍ਣੀਤਾਂ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਪਞ੍ਚਮੋऽਗ੍ਰਹੀਤ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ, ਦੋ ਨੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ।

ਸ੍ਵਜਾਤ੍ਯੁਚਿਤਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸ੍ਫੁਟਵਰ੍ਣਵਤਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਅਹਂ ਜਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯਹਂ ਭਕ੍ਸ਼ਾਮੀਤਿ ਕਰ੍षਣਤਤ੍ਪਰਾਃ ॥ ੨,੭.

ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ! ਮੈਂ ਨਿਗਲਾਂਗਾ!' ਤੇ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਸਹਸੈਵ ਸਹੈਵਾਮੁਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਗਮਨ੍ਵਿਯਤ੍ । ਕਿਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਟੌ ਮਾਂਸਂ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਨੇਤਿ ਨ੍ਯਭਾਲਯਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕਠੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਏ, ਵਟ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮਾਸ ਰਹਿ ਗਿਆ ਕਿ ਨਹੀਂ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।

ਤੇऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਜਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯਃ ਪਾਟਿਤਾਨ੍ਤ੍ਰਮਿਮਂ ਸ਼ਵਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਤਤੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਰਣੈਃ ਸ਼ਵਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਲਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅੰਤੜੀਆਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਸ਼ ਫੜ ਲਈ।

ਸ੍ਵਖਣ੍ਡਿਤਸ਼ਰੀਰਨ੍ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯੋਮੈਵ ਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਸ ਨੀਯਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਵਿਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ ॥ ੨,੭.

ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਮਾਂ ਸ ਸ਼ਰਣਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਧਰਂ ਚੇਤਸਾ ਚਿਨ੍ਮਯਂ ਸਮਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ; ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਚਕਰਧਾਰੀ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਵਕ੍ਰਂ ਨਕ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰਪਾਤੇਨ ਦੂਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਮੁਕੁਨ੍ਦਃ । ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਯੋऽਮੂਮੁਚਨ੍ਨਕ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਪਾਸ਼ਂ ਸੋऽਸੌ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਮੇ ਲੁਨਾਤੁ ॥ ੨,੭.

ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਵਕਰੀ ਮਛਲੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਛਲੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਛੁਟਾਇਆ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦੇਵੇ।

ਰੁਦ੍ਧਾਞ੍ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਭੂਪਤੀਨ੍ਮਾਗਧੇਨ ਭੀਮੇਨੈਨਂ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਰਾਰਿਃ । ਨਿਰ੍ਬਦ੍ਧਾਨ੍ਯੋ ਭਰ੍ਗਯਜ੍ਞਾਯ ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੋ ਮੇऽਸੌ ਕਰ੍ਮਪਾਸ਼ਂ ਲੁਨਾਤੁ ॥ ੨,੭.

ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਮਗਧ ਦੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਭਰਗਾ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਘੋੜਾ ਛੁਟਾਇਆ—ਉਹ ਚਕਰ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦੇਵੇ।

ਮਨਸੈਵੈਹ ਮਾਮਸ੍ਤੌਤ੍ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਹਮੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਅਗਚ੍ਛਂ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਤੈਃ ਸ ਨੀਯਤੇ ॥ ੨,੭.

ਜਦ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ, ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੁਰ ਗਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੈਰ੍ਨੀਯਮਾਨਨ੍ਤੁ ਕੌਤੁਕਂ ਮੇऽਭਵਤ੍ਖਗ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨ ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਵੈ ਕਾਲਂ ਤਾਨ੍ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਾਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਆਈ, ਹੇ ਪੰਛੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲਿਜਾਣਗੇ।

ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਂ ਤਞ੍ਚ ਸਰ੍ਪਹਨ੍ । ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਸ਼ਿਵਿਕਾਸੁਪ੍ਤਭੂਪਾਲਸੁਖਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ॥ ੨,੭.

ਮੇਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੱਪ-ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਿਵਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।

ਮਣਿਭਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਮੇਰੁਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਪਥਿ । ਨਿਕੋਚ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸ ਨੀਤੋ ਵੈ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਣ੍ਮਯਾ ॥ ੨,੭.

ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਮਣਿਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮੇਰੂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੈ ਗਿਆ।

ਤਮਵੋਚਂ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿਭਟੋ ਭਵ । ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਨਾਸ਼ਯ ਤਦ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਵਞ੍ਚ ਹਰ ਤਦ੍ਗਤਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਂਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਹਟਾ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮਹਾਘੋਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੋषਂ ਸੁਦੁਃਸਹਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਤਰੂਪਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਮਪਿ ਦੁਃਖਦਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਹਿਣ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਰੇਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।

ਸ ਵਿਵृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਕੌ ਬਾਹੂ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍ । ਭੇਦਯਨ੍ਨੁਰੁਵਾਤੇਨ ਪ੍ਰੇਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਂਮੁਖੋ ਯਯੌ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।

ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵੌ ਦ੍ਵੌ ਚ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੈਕਂ ਚ ਸਮਾਹਰਤ੍ । ਪ੍ਰੇਤਾਨਥਾਪਿ ਸਹਸਾ ਜਘਾਨ ਦृਢਮੁष੍ਟਿਨਾ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋ-ਦੋ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ, ਤੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਰੇਤ ਫੜ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।

ਤੇ ਵਿਵਰ੍ਣਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਞ੍ਚ ਸ਼ਵਂ ਤਥਾ । ਏਕੈਕਂ ਹਸ੍ਤਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰਭਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਉਡ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਲਾਸ਼ ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਤੇ ਨਖੈਸ੍ਤਲਘਾਤੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਘਾਤੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਘਾਤੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਮੇਕਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਵ੍ਯਦਾਰਯਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਖਾਂ, ਚਪੇੜਾਂ, ਲੱਤਾਂ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਇੱਕ ਪਰੇਤ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਹਾਰਾਨ੍ਵਿਫਲਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਤਾਨਥ । ਜੀਵਂ ਨ ਤੁ ਸ਼ਵਂ ਤੇषਾਂ ਜਹ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਣਮਿਵਾਨ੍ਤਕਃ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਬੇਅਸਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਜਿੰਦ ਫੜ ਲੀ, ਪਰ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।

ਹृਤਮਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ਵੇ ਤੇ ਤੁ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰੇ ਗਿਰੌ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਧਾਵਨ੍ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਏਕਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ ॥ ੨,੭.

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਲਾਸ਼ ਲੈ ਗਈ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਪਰੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਰੇਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ।

ਸ ਵਾਯੁਗਮਨਃ ਪ੍ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਯਯੌ ਤੇऽਥ ਹਤਾਸ਼ਾ ਵਿਪ੍ਰਮਾਗਮਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਪਰੇਤ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆਏ।

ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਟਨੇ ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੇ । ਮਮ ਸ੍ਥਾਨਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਿਮ੍ਨੇਵ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ॥ ੨,੭.

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਾਠ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਮੇਰੇ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ—

ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤੇषਾਂ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਨਃ । ਵਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ।

ਅਦ੍ਯ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹੋऽਸੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸੁਰਦਾਮ੍ਭਿਕਾਃ । ਗਿਰੇਰਿਵ ਪਰਾਵਰ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ੋषਣਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ,' ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਜਾਣ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੁੱਕ ਜਾਣ ਵਾਂਗ—

ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੇ ਯੂਯਮਿਤ੍ਯਥ । ਕਿਂ ਮਾਯਾ ਕਿਮੁ ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਉਤਾਹੋ ਚਿਤ੍ਤਵਿਭ੍ਰਮਃ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਇਹ ਕੋਈ ਜਾਦੂ ਹੈ, ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ?'

ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ । ਅਵੇਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਪ੍ਰੇਤਾ ਵੈ ਕਰ੍ਮਜਾ ਵਯਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ । ਕਿਂਨਾਮਾਨਃ ਕਿਮਾਚਾਰਾਃ ਕਥਞ੍ਚੇਮਾਂ ਦਸ਼ਾਂ ਗਤਾਃ ॥ ੨,੭.

ਪਰੇਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣੋ: ਅਸੀਂ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਰੇਤ ਬਣੇ ਹਾਂ।' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਕੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਚ ਕਿਵੇਂ ਆਏ?'

ਅਵਿਨੀਤਾਃ ਕਥਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਨੀਤਾਃ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਕਥਮ੍ । ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨਾਮਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ॥ ੨,੭.

'ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਅਣਸ਼ਾਸਤ ਹੋਏ ਕਿਵੇਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਸ਼ਾਸਤ ਹੋਏ ਕਿਵੇਂ?' ਪਰੇਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂਗੇ।'