ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤ੍ਰ ਤਾਲਾਸ੍ਤਮਾਲਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਲਾਃ ਪਨਸਾਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਣੋ ਸ਼ਾਲਸ਼ਾਖੋਟਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਸ੍ਤਿਨ੍ਦੁਕਾਸ੍ਤਥਾ ॥ ੨,੭.

ਉਥੇ ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਪ੍ਰਿਆਲ, ਪਨਸ, ਸ਼੍ਰੀਪਰਣ, ਸ਼ਾਲ, ਖਦਿਰ, ਸਯੰਦਨ ਤੇ ਤਿੰਦੂਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਸਨ।

ਸਰ੍ਜਾਰ੍ਜੁਨਾਮ੍ਰਾਤਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾ ਤਕਭਿਭੀਤਕੌ । ਪਿਚੁਮਰ੍ਦਸ਼੍ਚਿਞ੍ਚਿਣੀ ਚ ਕਰ੍ਕਨ੍ਧੂਕਰ੍ਣਿਕਾਰਕਾਃ ॥ ੨,੭.

ਸਰਜ, ਅਰਜੁਨ, ਅਮਰਾਤਕ, ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ, ਭੀਤਕ, ਪਿਚੁਮਰਦ, ਚਿੰਚੀਣੀ, ਕਰਕੰਦੂ ਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।

ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੇषੁ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਪਿ ਵੈ ਪਨ੍ਥਾ ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਤਃ ਪੁਨਃ ॥ ੨,੭.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦਰੱਖਤ ਸਨ; ਉਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਮਾਕੁਲੇ । ਤਰਕ੍ਸ਼ੁਗਵਯੈਰृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਮਹਿषੈਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤੇ ॥ ੨,੭.

ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਤਰਕਸ਼, ਜੰਗਲੀ ਗਾਂ, ਰਿੱਛ ਤੇ ਮਹਿਸ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।

ਕੁਞ੍ਜ ਰੈਰੁਰੁਭਿਰ੍ਨਾਗੈਰ੍ਮਰ੍ਕਟੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾਮृਗੈਃ । ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਪਿਸ਼ਾਚੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਵृਤੇ ॥ ੨,੭.

ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਬਾਂਦਰ, ਹਿਰਣ, ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।

ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਕੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਭਯਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਮਾਨਸਃ । ਕਾਨ੍ਦਿਸ਼ੀਕਃ ਸਮਭਵਢ੍ਯਦ੍ਭਵਿष੍ਯੋ ਯਯੌ ਪੁਨਃ ॥ ੨,੭.

ਸੰਤਪਤਕਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।

ਝਙ੍ਕਾਰੇषੁ ਚ ਝਿਲ੍ਲੀਨਾਂ ਘੂਕਾਨਾਂ ਘੂਤ੍ਕृਤੇष੍ਵਪਿ । ਦਤ੍ਤਕਰ੍ਣਃ ਕੁਨੀਲਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚਚਾਲ ਪਦਪਞ੍ਚਕਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਝਿੱਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਘੂਕਾਂ ਦੀਆਂ ਹੂਕਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਕਦਮ ਚਲਿਆ।

ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਟਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਨਾਯੁਬਦ੍ਧਂ ਸ਼ਵਂ ਤਥਾ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦ੍ਭੁਜਸ਼੍ਚੈਵ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਾਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਥੇ, ਵਟ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਲਾਸ਼ ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜ ਡਰਾਉਣੇ ਪ੍ਰੇਤ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਸ਼ਿਰਾਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮਸ਼ੇषਾਙ੍ਗਾਨ੍ ਪृष੍ਠਲਗ੍ਨੋਦਰਾਨ੍ ਖਗ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨ੍ਨਾਸਿਕਯਾ ਨੇਤ੍ਰਕੂਪਪਾਤਭਯਾਦਿਵ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਨਸਾਂ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਿੱਠ ਪੇਟ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ, ਨੱਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅੰਦਰ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।

ਸੂਚੀਕ੍ਰਕਕਚਕਵ੍ਰਾਤਘਾਤਪਾਤਿਤਕੀਕਸਾਨ੍ । ਵਸਾਕ੍ਤਨਵਮਸ੍ਤਿष੍ਕਸ੍ਵਾਦਨਿਤ੍ਯਮਹੋਤ੍ਸਵਾਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਸੂਈਆਂ, ਕਾਂਡਿਆਂ ਤੇ ਆਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਢਣ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਚਰਬੀ ਤੇ ਮਗਜ ਚਟਣ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਦਾਖਲ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।

ਰਣਤ੍ਕੋਟਿਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨਸ੍ਥਿਗ੍ਰਨ੍ਥ੍ਯਵਘਟ੍ਟਿਤਾਨ੍ । ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਹृਦਯੋ ਗਤਿਮਾਕੁਞ੍ਚ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਰੋਕ ਕੇ ਥੰਮ ਗਿਆ।

ਤੇ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮਟਵੀਂ ਜਨਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਾਮੀਤ੍ਯਾਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ॥ ੨,੭.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁੰਨੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਚੀਕ ਪਏ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ!' ਤੇ ਦੌੜ ਪਏ।

ਤੇषੁ ਦ੍ਵੌਦ੍ਵਾਵਗृਹ੍ਣੀਤਾਮਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਵਥਾਪਰੇ । ਦ੍ਵੌਦ੍ਵੌ ਪਾਦਾਵਗृਹ੍ਣੀਤਾਂ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਪਞ੍ਚਮੋऽਗ੍ਰਹੀਤ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ, ਦੋ ਨੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ।

ਸ੍ਵਜਾਤ੍ਯੁਚਿਤਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸ੍ਫੁਟਵਰ੍ਣਵਤਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਅਹਂ ਜਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯਹਂ ਭਕ੍ਸ਼ਾਮੀਤਿ ਕਰ੍षਣਤਤ੍ਪਰਾਃ ॥ ੨,੭.

ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ! ਮੈਂ ਨਿਗਲਾਂਗਾ!' ਤੇ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਸਹਸੈਵ ਸਹੈਵਾਮੁਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਗਮਨ੍ਵਿਯਤ੍ । ਕਿਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਟੌ ਮਾਂਸਂ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਨੇਤਿ ਨ੍ਯਭਾਲਯਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕਠੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਏ, ਵਟ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮਾਸ ਰਹਿ ਗਿਆ ਕਿ ਨਹੀਂ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।

ਤੇऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਜਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯਃ ਪਾਟਿਤਾਨ੍ਤ੍ਰਮਿਮਂ ਸ਼ਵਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਤਤੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਰਣੈਃ ਸ਼ਵਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਲਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅੰਤੜੀਆਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਸ਼ ਫੜ ਲਈ।

ਸ੍ਵਖਣ੍ਡਿਤਸ਼ਰੀਰਨ੍ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯੋਮੈਵ ਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਸ ਨੀਯਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਵਿਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ ॥ ੨,੭.

ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਮਾਂ ਸ ਸ਼ਰਣਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਧਰਂ ਚੇਤਸਾ ਚਿਨ੍ਮਯਂ ਸਮਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ; ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਚਕਰਧਾਰੀ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਵਕ੍ਰਂ ਨਕ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰਪਾਤੇਨ ਦੂਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਮੁਕੁਨ੍ਦਃ । ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਯੋऽਮੂਮੁਚਨ੍ਨਕ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਪਾਸ਼ਂ ਸੋऽਸੌ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਮੇ ਲੁਨਾਤੁ ॥ ੨,੭.

ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਵਕਰੀ ਮਛਲੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਛਲੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਛੁਟਾਇਆ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦੇਵੇ।

ਰੁਦ੍ਧਾਞ੍ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਭੂਪਤੀਨ੍ਮਾਗਧੇਨ ਭੀਮੇਨੈਨਂ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਰਾਰਿਃ । ਨਿਰ੍ਬਦ੍ਧਾਨ੍ਯੋ ਭਰ੍ਗਯਜ੍ਞਾਯ ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੋ ਮੇऽਸੌ ਕਰ੍ਮਪਾਸ਼ਂ ਲੁਨਾਤੁ ॥ ੨,੭.

ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਮਗਧ ਦੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਭਰਗਾ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਘੋੜਾ ਛੁਟਾਇਆ—ਉਹ ਚਕਰ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦੇਵੇ।

ਮਨਸੈਵੈਹ ਮਾਮਸ੍ਤੌਤ੍ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਹਮੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਅਗਚ੍ਛਂ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਤੈਃ ਸ ਨੀਯਤੇ ॥ ੨,੭.

ਜਦ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ, ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੁਰ ਗਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੈਰ੍ਨੀਯਮਾਨਨ੍ਤੁ ਕੌਤੁਕਂ ਮੇऽਭਵਤ੍ਖਗ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨ ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਵੈ ਕਾਲਂ ਤਾਨ੍ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਾਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਆਈ, ਹੇ ਪੰਛੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲਿਜਾਣਗੇ।

ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਂ ਤਞ੍ਚ ਸਰ੍ਪਹਨ੍ । ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਸ਼ਿਵਿਕਾਸੁਪ੍ਤਭੂਪਾਲਸੁਖਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ॥ ੨,੭.

ਮੇਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੱਪ-ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਿਵਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।

ਮਣਿਭਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਮੇਰੁਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਪਥਿ । ਨਿਕੋਚ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸ ਨੀਤੋ ਵੈ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਣ੍ਮਯਾ ॥ ੨,੭.

ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਮਣਿਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮੇਰੂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੈ ਗਿਆ।

ਤਮਵੋਚਂ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿਭਟੋ ਭਵ । ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਨਾਸ਼ਯ ਤਦ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਵਞ੍ਚ ਹਰ ਤਦ੍ਗਤਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਂਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਹਟਾ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮਹਾਘੋਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੋषਂ ਸੁਦੁਃਸਹਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਤਰੂਪਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਮਪਿ ਦੁਃਖਦਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਹਿਣ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਰੇਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।

ਸ ਵਿਵृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਕੌ ਬਾਹੂ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍ । ਭੇਦਯਨ੍ਨੁਰੁਵਾਤੇਨ ਪ੍ਰੇਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਂਮੁਖੋ ਯਯੌ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।

ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵੌ ਦ੍ਵੌ ਚ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੈਕਂ ਚ ਸਮਾਹਰਤ੍ । ਪ੍ਰੇਤਾਨਥਾਪਿ ਸਹਸਾ ਜਘਾਨ ਦृਢਮੁष੍ਟਿਨਾ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋ-ਦੋ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ, ਤੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਰੇਤ ਫੜ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।

ਤੇ ਵਿਵਰ੍ਣਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਞ੍ਚ ਸ਼ਵਂ ਤਥਾ । ਏਕੈਕਂ ਹਸ੍ਤਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰਭਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਉਡ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਲਾਸ਼ ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।