ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮੇष੍ਯਤਿ । ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਜਨਿਤਂ ਪਾਤਕਂ ਸਾਧੁਸਂਗਮੇ ॥ ੨,੬.

ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਪਾਪ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਜਲਾਨਾਂ ਸ਼ਰਦੋ ਯਥਾ । ਵੈਸ਼੍ਯ ਉਵਾਚ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਪੀਯੂषਂ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਂ ਮੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਾਗਮਤ੍ ॥ ੨,੬.

ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਪਾਣੀ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਗਈ।'

ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਮੇऽਧ੍ਯ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ऋਪਿਸਤ੍ਤਮਃ ॥ ੨,੬.

ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—

ਲੋਮਸ਼ ਉਵਾਚ । ਹਿਤਾਯ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਫਲਮਿਚ੍ਛਤਃ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਕृਤਂ ਭੂਰਿਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਵਿਨਾ ਕृਤਮ੍ ॥ ੨,੬.

ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਵੱਛ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ—

ਮਨ੍ਯੇऽਕਿਞ੍ਚਤ੍ਕਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨੀਹਾਰਸਲਿਲਂ ਯਥਾ । ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਸਮਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸਾਧਨਂ ਨ ਮਹੀਤਲੇ ॥ ੨,੬.

ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਿਕੰਮੇ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਤੇ ਪਾਣੀ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਛ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ।

ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗਤਿਂ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਃ ਕृਤੋ ਯੇਨ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਾਜਕਃ ॥ ੨,੬.

ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਆਪਣਾ ਲਕੜ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਛ ਦਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।

ਉਭੌ ਸਮੌ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਰਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਵਿਧਾਯ ਚ ॥ ੨,੬.

ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾ ਕੇ ਵੱਛ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ।

ਤਤੋ ਯਾਹਿ ਗृਹਂ ਸਾਧੋ ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਦੁਵਾਚ । ਤਤਃ ਸ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰੇ ਵਰੇ ॥ ੨,੬.

ਫਿਰ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।

ਵਰਾਹਰੂਪੀ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞਪੂਰਕਃ । ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯੁਦ੍ਕਮृषਿਸਤ੍ਤਮੈਃ ॥ ੨,੬.

ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਰਿਵਾਜ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ।

ਗਤਾਨਿ ਬਹੁਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਤੋ ਲੋਮਸ਼ਸਂਗਤਿਃ । ਤਤੋऽਧਿਕਤਰਂ ਜਾਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨੀਲਵਿਵਾਹਜਮ੍ ॥ ੨,੬.

ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਲੋਮਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੀਲਾ ਵਿਵਾਹ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲੀ।

ਸਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿषਯਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਤੇਨ ਰਾਜਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਵੀਰਸੇਨਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤਃ ॥ ੨,੬.

ਦਿਵਿਆਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀਰਸੇਨਾ ਦੇ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ।

ਵੀਰਪਞ੍ਚਾਨਨਾਖ੍ਯਾਤਞ੍ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗੈਕਸਾਧਕਮ੍ । ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤੋ ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ ॥ ੨,੬.

ਜੋ ਵਿਰ ਪੰਜਾਨਨ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਰੀਤਿ, ਜੋ ਚਾਰ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਇਕੋ ਇਕ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਵੱਛਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—

ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਭਵਨ੍ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਗੋਪੁਚ੍ਛੋਦਕਸ਼ੀਕਰੈਃ । ਸੁਰੂਪਾਃ ਪੁष੍ਟਵਪੁषਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਦੂਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ॥ ੨,੬.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੋ-ਪੂੰਛ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿਟੇ ਨਾਲ ਛੂਹੇ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਚੰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।

ਤਤੋ ਦੂਰਤਰਾ ਯੇ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਲਿਨਾ ਜਨਾਃ । ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਮਲਿਨਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕृਸ਼ਾ ਵਿਗਤਵਾਸਸਃ ॥ ੨,੬.

ਪਰ ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਗੰਦੀ, ਅਣਸੁਖੀ, ਰੁੱਖੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨੰਗੀ ਹੈ—

ਵृषਯਜ੍ਞਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਯੇ ਚਾਸੂਯਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਃ ॥ ੨,੬.

ਜੋ ਵੱਛਾ-ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ ਯਤ੍ਪਰਾਸ਼ਰਾਤ੍ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮੋਪਰਿ ॥ ੨,੬.

ਇਹ ਧਰਮਕ ਤੇ ਅਜੋਬੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਰਾਸ਼ਰ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ । ਗृਹਂ ਜਗਾਮ ਵਿਪ੍ਰੋऽਸੌ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ਰਾਜਸੇਵਕੈਃ ॥ ੨,੬.

ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।

ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਸਮਾਚਰ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਦਿ ਭੀਤੋ ਯਮਾਦਪਿ ॥ ੨,੬.

ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਵੱਛਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਕਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ, ਭਾਵੇਂ ਯਮ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੋਵੇ।

ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਸਮਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸਾਧਨਂ ਨਦਿਵਃ ਪਰਮ੍ । ਮਯਾ ਧਰ੍ਮਰਹਸ੍ਯਂ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ ॥ ੨,੬.

ਵੱਛਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਧਰਮ ਦਾ ਇਹ ਰਾਜ਼ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।

ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀ ਨਾਰੀ ਭਰ੍ਤੁਰਗ੍ਰੇ ਮृਤਾ ਯਦਿ । ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਗਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪਯਸ੍ਵਿਃ ਨੀਮ੍ ॥ ੨,੬.

ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਛਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾ ਕਰੇ, ਬਲਕਿ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ।

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਗਤਃ । ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਮਹਂ ਖਗ ॥ ੨,੬.

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮਧੁਪੁਰੀ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਛਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਖਗ।

ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯਮਮਨ੍ਯਤ । ਕਾਲੇਨ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨੀਤੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਨੁਗੈਃ ॥ ੨,੬.

ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।

ਸ ਕਾਲਨਗਰਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਦੂਰਤਰਂ ਪਥਿ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦੇਵਪੁਰਂ ਕੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੇਵਂ ਦੂਤਾਨਪृਚ੍ਛਤ ॥ ੨,੬.

ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਦੂਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'

ਪਾਪਿਨੋ ਯਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਾਮ੍ਯੈ ਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ । ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਵਿਚੇਤਨਃ ॥ ੨,੬.

'ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਪ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦੇ ਹਨ—'

ਗਤਂ ਪਾਪਪੁਰਂ ਤਤ੍ਤੁ ਨ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਭਵਾਦृਸ਼ੈਃ । ਅਗ੍ਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍ ॥ ੨,੬.

'ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਤੇਰਾ ਵਰਗਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ।' ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਧਰਮ-ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।

ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਂਯੁਤਃ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾ ਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ॥ ੨,੬.

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਰਾਜਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਬਹੁਧਾ ਦੇਵਂ ਹਰ੍षਪੁਰਿਤਮਾਨਸਃ ॥ ੨,੬.

ਰਾਜਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਪਿ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ । ਨੀਯਤਾਂ ਦੇਵਲੋਕਾਯ ਯਤ੍ਰ ਭੋਗਾਃ ਸੁਪੁष੍ਕਲਾਃ ॥ ੨,੬.

ਧਰਮ-ਰਾਜ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਥੀ ਬਹੁਤ ਹੈ।'

ਤਦ੍ਵੀਰਵਾਹਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਸਮਵਰ੍ਤਿਨਮ੍ । ਨ ਜਾਨੇ ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯਸਿ ਮਾਂ ਵਿਭੋ ॥ ੨,੬.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'