ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਵਿਧਾਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਪਿ ਕਾਸ਼੍ਯਪ । ਤਿਲਗਨ੍ਧੋਦਕੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ॥ ੨,੫.

ਇਹ ਰਸਮ ਵੀ ਇਕੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਤਿਲ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਕਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਪਾਤ੍ਰਤ੍ਰਯਂ ਤਥਾ । ਸੇਚਯੇਤ੍ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰੇਤਪਾਤ੍ਰਂ ਖਗ ਤ੍ਰਿषੁ ॥ ੨,੫.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਾਤਰ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ। ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਤਿੰਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਚਤੁਰੋ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਨ੍ਤੇषੁ ਸਮਾਪਯੇਤ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰੇਤਃ ਪਿਤृਸਾਮਾਨ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ॥ ੨,੫.

ਚਾਰ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਰਸਮ ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤਃ ਪਿਤृਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰੇਤੇ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਧਰ੍ਮੈਰਸ਼ੇषੈਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਨਰ੍ਚਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍ ॥ ੨,੫.

ਜਦ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਏਕਚਿਤ੍ਯਾਰੋਹਣੇ ਚ ਏਕਾਹ੍ਨਿ ਮਰਣੇ ਤਥਾ । ਸਾਪਿਣ੍ਡ੍ਯਨ੍ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤੇ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੨,੫.

ਜਦ ਇੱਕ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਰਸਮ ਨੂੰ ਔਰਤ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰੀਦਾ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤ ਲਈ ਇਹ ਰਸਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪਾਕੈਕ੍ਯਮਥ ਕਾਲੈਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤ੍ਰੈਕ੍ਯਞ੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਖਗ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦੌ ਸਹ ਦਾਹੇ ਚ ਪਤਿਪਤ੍ਨ੍ਯੋਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ॥ ੨,੫.

ਖਗ, ਪਕਾਉਣ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕਤਾ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਜਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਦੌਰਾਨ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮृਤਤਿਥੇਰਨ੍ਯਤਿਥੌ ਚਿਤਿਮਥਾਰੁਹੇਤ੍ । ਤਾਂਮृਤਾਹਨਿ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪृਥਕ੍ਪਿਣ੍ਡੇਨ ਯੋਜਯੇਤ੍ ॥ ੨,੫.

ਜੇ ਪਤੀ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਉਸ ਦੀ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦਾ ਦਿਨ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਖਰੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇ।

ਪ੍ਰਤ੍ਯਬ੍ਦਞ੍ਚ ਯੁਗਪਤ੍ਤੁ ਸਮਾਪਯੇਤ੍ ॥ ੨,੫.

ਹਰ ਸਾਲ ਇਹ ਰਿਵਾਜ ਇਕੱਠੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਯਸ੍ਯ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਦਰ੍ਵਾਕ੍ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਮਾਸਿਕਞ੍ਚੋਦਕੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਦੇਯਂ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਤ੍ਸਰਮ੍ ॥ ੨,੫.

ਜੇ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਰਿਵਾਜ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਸਾਲ ਦੇ ਬਾਕੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ।

ਨਵਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਪਿਣ੍ਡਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਯਪਿ ਚ षੋਡਸ਼ । ਏਕੇਨੈਵ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਂਵਿਭਕ੍ਤਧਨੇष੍ਵਪਿ ॥ ੨,੫.

ਨੌਂ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ, ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਰਾਸਤ ਵੰਡੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।

ਪਿਤਾਮਹੀਭਿਃ ਸਾਪਿਣ੍ਡ੍ਯਂ ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹੈਃ ਸਹ । ਉਕ੍ਤਂ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਪਿ ਸਾਪਿਣ੍ਡ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੇषਯਭੇਦਤਃ ॥ ੨,੫.

ਸਪੀੰਡਿਆ ਪਿਤਾਮਹੀਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਤਾਮਹਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ; ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸਪੀੰਡਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੇ ਫਰਕ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਨਵਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤੇ ਕਾਲਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਕਾਸ਼੍ਯਪ । ਮਰਣਾਹ੍ਨਿ ਮृਤਿਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ॥ ੨,੫.

ਕਾਸ਼ਿਆਪ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਨੌਂ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ, ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਿਤੀਯਞ੍ਚ ਤਤੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਕਾਰਿਤਃ । ਤਤਃ ਸਞ੍ਚਯਨਸ੍ਥਾਨੇ ਤृਤੀਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੁਚ੍ਯਤੇ ॥ ੨,੫.

ਦੂਜਾ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੀਜਾ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਞ੍ਚਮੇ ਸਪ੍ਤਮੇ ਤਦ੍ਵਦष੍ਟਮੇ ਨਵਮੇ ਤਥਾ । ਦਸ਼ਮੈਕਾਦਸ਼ੇ ਚੈਵ ਨਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਵੈ ਖਗ ॥ ੨,੫.

ਪੰਜਵੇਂ, ਸਤਵੇਂ, ਅਠਵੇਂ, ਨੌਂਵੇਂ, ਦਸਵੇਂ ਅਤੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਵੀ, ਖਗ, ਨੌਂ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਨਵ ਚੈਤਾਨਿ ਤृਤੀਯਾ षੋਡਸ਼ੀ ਸ੍ਮृਤਾ । ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਵਿਧਾਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਮਨੁਜੈਸ੍ਤਥਾ ॥ ੨,੫.

ਇਹ ਨੌਂ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਜਾ ਸੋਲਾਂਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਕੋਦੀਸ਼ਟ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਥਮੇऽਹ੍ਨਿ ਤृਤੀਯੇ ਵਾ ਪਞ੍ਚਮੇ ਸਪ੍ਤਮੇ ਤਥਾ । ਨਵਮੈਕਾਦਸ਼ੇ ਚੈਵ ਨਵਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ॥ ੨,੫.

ਪਹਿਲੇ, ਤੀਜੇ, ਪੰਜਵੇਂ, ਸਤਵੇਂ, ਨੌਂਵੇਂ ਅਤੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਨੌਂ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਹੈ।

ਉਚ੍ਯਨ੍ਤੇ षਡਿਮਾਨੀਹ ਨਵ ਸ੍ਯੁਰਪਿ ਯਾਗੇਤਃ । ਉਕ੍ਤਾਨਿ ਤੇ ਮਯਾ ਤਾਨਿ ऋषੀਣਾਂ ਮਤਭੇਦਤਃ ॥ ੨,੫.

ਇੱਥੇ ਛੇ ਵੀ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਚਾਹ ਵਜੋਂ ਨੌਂ ਵੀ ਕਰੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਹ ਰਿਵਾਜ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।

ਰੂਢਿਪਕ੍ਸ਼ੋ ਮਮਾਭੀष੍ਟੋ ਯੋਗਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦਿਹੇष੍ਯਤੇ । ਆਦ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਾਤਵ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵੈਕਂ ਪਵਿਤ੍ਰਕਮ੍ ॥ ੨,੫.

ਮੈਨੂੰ ਰੁੜੀ ਹੋਈ ਪਰੰਪਰਾ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਜੋਗਿਕ ਢੰਗ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਪੜਾ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਪਿਣ੍ਡੋ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ । ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭਿਰਣ੍ਯੇਤਿ ਯਜਮਾਨਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾ ॥ ੨,੫.

ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਚਾਵਲ ਦੀ ਗੋਲੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।'

ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਮੁਕਸ੍ਯੇਤਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਰਤੌ ਤਥਾ । ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਮੇ ਨਿਬੋਧ ਚੇਤ੍ਥਮਾਵਤ੍ਸਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ॥ ੨,੫.

'ਇਹ ਪ੍ਰੇਤ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੈ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਦੌਰਾਨ ਵੀ; ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਇਕੋਦੀਸ਼ਟ ਰਿਵਾਜ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ षੋਡਸ਼ । ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਵਿਧਾਨੇਨ ਚਰੇਦ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਣਾਦृਤੇ ॥ ੨,੫.

ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੋਲਾਂ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਇਕੋਦੀਸ਼ਟ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਰਵ ਰਿਵਾਜ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।

ਪ੍ਰਤ੍ਯਬ੍ਦਂ ਯੋ ਯਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਤਾਨ੍ਯਪਿ । ਏਕਾਦਸ਼ੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇऽਹ੍ਨਿ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਦਿਨਦ੍ਵਯਮ੍ ॥ ੨,੫.

ਜੋ ਕੁਝ ਹਰ ਸਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਰਿਵਾਜਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਤੇ ਬਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਪ੍ਰੇਤ ਦੋ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਯੋषਿਤਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਪਿ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰੇਤੇਤਿ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ । ਸਾਪਿਣ੍ਡ੍ਯੇ ਤੁ ਕृਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ॥ ੨,੫.

ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਖ ਲਈ, ਤਿਵੇਂ ਔਰਤ ਲਈ ਵੀ ਚਾਵਲ ਦੀ ਗੋਲੀ ਪ੍ਰੇਤ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਪੀੰਡਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ 'ਪ੍ਰੇਤ' ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ।

ਦੀਪਦਾਨਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਵਰ੍षਨ੍ਤੁ ਗृਹਾਦ੍ਬਹਿਃ । ਅਨ੍ਨਂ ਦੀਪੋ ਜਲਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਯਦ੍ਵਾਦੀਯਤੇ ਚ ਯਤ੍ ॥ ੨,੫.

ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਦੀਵੇ ਜਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਖਾਣਾ, ਦੀਵਾ, ਪਾਣੀ, ਕਪੜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤृਪ੍ਤਿਦਂ ਪ੍ਰੇਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਾਵਧਿ । ਅਬ੍ਦਕृਤ੍ਯਂ ਮਯੋਕ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਵਿਨਤਾਸੁਤ ॥ ੨,੫.

ਜਦ ਤਕ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਸ ਤਕ ਜੋ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ 'ਪ੍ਰੇਤ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਲਾਨਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।

ਵੈਵਸ੍ਵਤਗृਹੇ ਯਾਨਂ ਯਥਾ ਤਤ੍ਤੁ ਨਿਬੋਧਮੇਃ । ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇऽਹ੍ਨਿ ਸ਼੍ਰਵਣਾਕਰ੍ਮਣੋਨਨ੍ਤਰਨ੍ਤੁ ਸਃ ॥ ੨,੫.

ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ, ਸ਼੍ਰਵਣ ਦੀ ਰਸਮ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਤ੍ਵਗ੍ਗृਹੀਤਾਹਿਵਤ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗृਹੀਤੋ ਯਮਕਿਙ੍ਕਰੈਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯੇਕੋ ਗृਹੀਤ ਇਵ ਮਰ੍ਕਟਃ ॥ ੨,੫.

ਹੇ ਤਾਰਕਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।

ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਰਸਾਰਿਵਦ੍ਰੂਪਂ ਦੇਹਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਪਿਣ੍ਡਜਂ ਪਾਤਨਾਰ੍ਥਮਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਪਿਤृਸਮ੍ਭਵਮ੍ ॥ ੨,੫.

ਉਹ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਾਯੂ ਜਾਂ ਸਾਰੀਵਾ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਂਗ। ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਲਈ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਪਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਵਯੋऽਵਸ੍ਥਾਸਂਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਗ੍ਭਵੋ ਯਥਾ । षਡਸ਼ੀਤਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮਾਣਤਃ ॥ ੨,੫.

ਉਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਪ, ਉਮਰ, ਹਾਲਤ ਤੇ ਆਕਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਛਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦੀ ਲੰਬਾਈ।