ਕ੍ਰੀਤਲਬ੍ਧਾਸ਼ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਪੇਯੁਸ੍ਤੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਾਰਲਵਣਾਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਿਮਜ੍ਜੇਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤ੍ਰ੍ਯਹਮ੍ ॥ ੨,੫.
ਸਾਰੇ ਖਰੀਦੇ ਜਾਂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਖਾਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੌਣਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਬਿਨਾ ਲੂਣ ਤੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਨ੍ਹਾਉਣ।
ਅਮਾਂਸਭੋਜਨਾਸ਼੍ਚਾਧਃ ਸ਼ਯੀਰਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਦਾਨਾਧ੍ਯਯਨਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ॥ ੨,੫.
ਉਹ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਣ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹਿਣ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹਣ, ਅਤੇ ਦਾਨ-ਪਾਠ ਤੋਂ ਬਚਣ।
ਮਲਿਨਾਸ਼੍ਚਾਧੋਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਦੀਨਾ ਭੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਅਙ੍ਗਸਂਵਾਹਨਂ ਕੇਸ਼ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ॥ ੨,੫.
ਉਹ ਗੰਦੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਵਿਹਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਲਣ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮृਨ੍ਮਯੇ ਪਤ੍ਰਜੇ ਵਾਪਿ ਭੁਞ੍ਜੀਰਂਸ੍ਤੇ ਚ ਭਾਜਨੇ । ਉਵਾਸਨ੍ਤੁ ਤੇ ਕੁਰ੍ਯੁਰੇਕਾਹਮਥ ਵਾ ਤ੍ਰ੍ਯਹਮ੍ ॥ ੨,੫.
ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਵੱਖਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ । ਆਸ਼ੌਚਿਨ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਸ਼ੌਚਸ੍ਯ ਚ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ । ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਿਂ ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਭਾਵ੍ਯਂ ਵਾ ਤਦ੍ਯੁਤੈਰ੍ਨਰੈਃ ॥ ੨,੫.
ਗਰੁੜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਲਕੜਣ ਕੀ ਹਨ, ਇਹ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਅਪਨੋਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਵਿਦਂ ਕਾਲਾਦਿਭਿਰਾਸ਼ੁ ਨਿषੇਧਕृਤ੍ । ਪਿਣ੍ਡਾਧ੍ਯਯਨਦਾਨਾਦੇਃ ਪੁਙ੍ਗਤੋऽਤਿਸ਼ਯੋ ਹਿ ਤਤ੍ ॥ ੨,੫.
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭੋਗ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ।'
ਦਸ਼ਾਹਂ ਸ਼ਾਵਮਾਸ਼ੌਚਂ ਸਪਿਣ੍ਡੇषੁ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਜਨਨੇऽਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਪੁਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ ॥ ੨,੫.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਪਿੰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਰਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦਸ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਨ੍ਯੇਕੋਦਕਾਨਾਨ੍ਤੁਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰਿष੍ਯਤੇ । ਸ਼ਾਵਸ੍ਯ ਸ਼ੇषਾਚ੍ਛੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰ੍ਯਹਾਦੁਦਕਦਾਯਿਨਃ ॥ ੨,੫.
ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਹੀ ਸਾਂਝਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਰਨ ਸਮੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਦਨ੍ਤਜਨਨਤ੍ਸਦ੍ਯ ਆ ਚੌਲਾਨ੍ਨੈਸ਼ਿਕੀ ਸ੍ਮृਤਾ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮਾ ਵ੍ਰਤਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਮਤਃ ਪਰਮ੍ ॥ ੨,੫.
ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਜਾਂ ਪਹਿਲੀ ਮੁੰਡਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਦਸ ਰਾਤਾਂ।
ਆਸ਼ੌਚਂ ਤੇ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤਂ ਬ੍ਰੁਵੇ । ਜਲਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਮਾਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਞ੍ਚ ਮृਨ੍ਮਯੇ ॥ ੨,੫.
ਮੈਂ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਿਯਮ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਧ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ।
ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਹਿ ਪਿਬਾਤ੍ਰੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਕਾਸ਼੍ਯਪ । ਕਾष੍ਠਤ੍ਰਯੇ ਗੁਣੈਰ੍ਬਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚਤੁष੍ਪਥੇ ॥ ੨,੫.
‘ਇਥੇ ਨ੍ਹਾਉ, ਇਥੇ ਪੀ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਕਾਸ਼ਿਆਪ, ਤਿੰਨ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਪਾਣੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੌਰਾਹੇ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮੇऽਹ੍ਨਿ ਤृਤੀਯੇ ਵਾ ਸਪ੍ਤਮੇ ਨਵਮੇ ਤਥਾ । ਅਸ੍ਥਿਸਂਚਯਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦਿਨੇ ਤਦ੍ਗੋਤ੍ਰਜੈਃ ਸਹ ॥ ੨,੫.
ਪਹਿਲੇ, ਤੀਜੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਜਾਂ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਣ ਦੀ ਰਸਮ ਆਪਣੇ ਗੋਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮਙ੍ਗਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸਪਿਣ੍ਡਾਨਾਂ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਯੋਗ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਸਮਾਨਸਲਿਲਾਸ੍ਤਥਾ ॥ ੨,੫.
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿੰਡ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਪਿਣ੍ਡਂ ਬਹਿਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਰ੍ਭਮਾਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਗੁਦੀਚ੍ਯਾਂ ਚਰੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ ॥ ੨,੫.
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਪਿੰਡ ਬਾਹਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਚੜੂ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ।
ਭੂਮਾਵਸਂਸ੍ਕृਤਾਨਾਂ ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਨਾਂ ਕੁਸ਼ੇषੁ ਚ । ਨਵਭਿਰ੍ਦਿਵਸੈਃ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਨਵ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ ॥ ੨,੫.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ 'ਤੇ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਨੌ ਪਿੰਡ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਸ਼ਮਂ ਪਿਣ੍ਡਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼ੇषੇ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਅਸਗੋਤ੍ਰਃ ਸਗੋਤ੍ਰੋ ਵਾ ਯਦਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਯਤਿ ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ ॥ ੨,੫.
ਦਸਵਾਂ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਗੋਤਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਥਮੇऽਹਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਦਸ਼ਾਹਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍ । ਸ਼ਾਲਿਨਾ ਸਕ੍ਤੁਭਿਰ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ਾਕੈਰ੍ਵਾਪ੍ਯਥ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ ॥ ੨,੫.
ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਿੰਡ ਚਾਵਲ, ਆਟੇ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮੇऽਹਨਿ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤਦੇਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਸ਼ਾਹਿਕਮ੍ । ਯਾਵਦਾਸ਼ੌਚਮੇਕੈਕਸ੍ਯਾਞ੍ਜਲੇਰ੍ਦਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ ॥ ੨,੫.
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਜੋ ਸਮੱਗਰੀ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਦਿਨ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਮੋਠਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਦਾਨਂ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦ੍ਦਿਨਸਂਖ੍ਯਯਾ । ਦਸ਼ਾਹੇऽਞ੍ਜਲਯਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਨ੍ਤਿਮੇ ॥ ੨,੫.
ਜਾਂ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੋਠੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ; ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਪੰਜ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਹ ਮੋਠੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਾ ਭਵੇਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਨਞ੍ਜਲੀਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪੁਨਃ । ਯਦਾ ਹਿ ਤ੍ਰ੍ਯਹਮਾਸ਼ੌਚਂ ਤਦਾ ਵਾਞ੍ਜਲਯੋ ਦਸ਼ ॥ ੨,੫.
ਜਾਂ, ਦੋ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਮੋਠੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਸ ਮੋਠੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯੋऽਞ੍ਜਲਯ ਏਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮੇऽਹਨਿ ਵੈ ਤਦਾ । ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਹ੍ਨਿ ਤृਤੀਯੇ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤਥਾ ॥ ੨,੫.
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤਿੰਨ ਮੁਠੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਚਾਰ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਮੁਠੀਆਂ।
ਸ਼ਤਾਞ੍ਜਲਿ ਯਦਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਦਾਹਨਿ । ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਹ੍ਨਿ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਹ੍ਨਿ ਤृਤੀਯਕੇ ॥ ੨,੫.
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸੌ ਮੁਠੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੀਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇ ਤੀਹ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਚਾਲੀ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਤੀਹ ਮੁਠੀਆਂ।
ਏਵਂ ਜਲਸ੍ਯਾਞ੍ਜਲਯੋ ਵਿਭਾਜ੍ਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ । ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੁਖ੍ਯੋऽਧਿਕਾਰਵਾਨ੍ ॥ ੨,੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਮੁਠੀਆਂ ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਮੁੱਖ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਸੇਕਸ੍ਤੂष੍ਣੀਞ੍ਚ ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਦਿਕਂ ਤਥਾ । ਦਸ਼ਮੇऽਹਨਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਗ੍ਰਾਮਾਦ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚਰੇਤ੍ ॥ ੨,੫.
ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਧੂਪ ਆਦਿ—ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਆਉਣ 'ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਹਰ ਨ੍ਹਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾਨਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਨਖਾਨਿ ਚ । ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤ੍ਯਪਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾਹਨਂ ਤਥਾ ॥ ੨,੫.
ਉਥੇ ਕਪੜੇ, ਵਾਲ, ਦਾਡ਼ੀ ਤੇ ਨਖ ਵੱਡਣੇ ਜਾਂ ਛੱਡਣੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਆਪਣੀ ਸਵਾਰੀ ਨਾਲ।
ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਤੋਦਂ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਯष੍ਟਿਂ ਕृਤਕ੍ਰਿਯਃ । ਮृਤਾਦਲ੍ਪਵਯੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਪਿਣ੍ਡੈਃ ਪਰਿਵਾਪਨਮ੍ ॥ ੨,੫.
ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਾਬਕ ਜਾਂ ਰੱਸਾ, ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਲਾਠੀ, ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ 'ਚ ਮਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਨ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ੀ षਡ੍ਭਿਃ ਪਿਣ੍ਡੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰੈਵ ਚ । ਪ੍ਰਥਮਾ ਮਲਿਨਾ ਹ੍ਯੇਤੈਰਾਦਸ਼ਾਹਂ ਮृਤੇਰ੍ਭਵੇਤ੍ ॥ ੨,੫.
ਛੇ ਜਾਂ ਦਸ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੋਲਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਹਨ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦਸ ਦਿਨ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਲਿਨਤਾ ਵਿਚ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਿਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਯਾਨ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸੁਤਾਦਯਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਤੇ ਵਿਭਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗੈਃ ਖਗੋਤ੍ਤਮ ॥ ੨,੫.
ਦਸ ਦਿਨ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਦਿਨ, ਖਗੋਤਮ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਗਦ੍ਵਯੇਨ ਦੇਹਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤृਤੀਯੇਨ ਯਮਾਨੁਗਾਃ । ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਚਤੁਰ੍ਥੇਨ ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਯੁਪਜੀਵਤਿ ॥ ੨,੫.
ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਤੀਜੇ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਸਾਥੀ; ਚੌਥੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪ ਵੀ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਨਵਭਿਰ੍ਦੇਹੋ ਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਯੇਨ ਪਿਣ੍ਡੇਨ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਥਾ ॥ ੨,੫.
ਨੌ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲੇ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।