ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਾਨੁषਾਣਾਨ੍ਤੁ ਸ ਵਾ ਆਹੁਤਿਪੂਰ੍ਵਕਃ । ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਵਿਧਿਰਤਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍

ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਰਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਵਸ੍ਥਾਨਸਮੀਪੇ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਤਲਾਸ੍ਤਤਃ । ਦਰ੍ਭਕॢਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਚਤ੍ਵਾਰ ऋਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ

ਜਿੱਥੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਚਾਰ ਪਤਲੀਆਂ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਤੋ ਦਾਹਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਤਲਕੈਃ ਸਹ । ਸੂਤਕਾਨ੍ਤੇ ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਪੌष੍ਟਿਕਮ੍

ਫਿਰ ਉਹ ਪਤਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਤਕ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਪਞ੍ਚਕੇषੁ ਮृਤੋ ਯੋऽਸੌ ਨ ਸਤਿਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਤਿਲਾਨ੍ ਗਾਞ੍ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਞ੍ਚ ਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਘृਤਂ ਦਦੇਤ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਉਸ ਲਈ ਤਿਲ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਪਯੇਦ੍ਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਭੋਜਨੋਪਾਨਹੌਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਰਂ ਹੇਮਮੁਦ੍ਰਾ ਚ ਵਾਸਸੀ

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਭੋਜਨ, ਜੁੱਤੇ, ਛਤਰੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਕਪੜੇ।

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦੀਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਪਾਤਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੋਚਨਃ । ਮਯਾਤੇऽਯਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਵਿਧਿਃ ਪਞ੍ਚਹਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਂਯਮਿਨ੍ਯਾਂ ਯਥਾਯਾਨਂ ਯਥਾਵਰ੍षਂ ਮृਤਕ੍ਰਿਯਾ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਪੰਜ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਕਰਮ ਰੁੱਤ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੫ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਏਵਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਨਰਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਲੋਦਕਮ੍ । ਅਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵ੍ਰਜੇਯੁਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਨਰਾਃ ॥ ੨,੫.

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ فرمایا: ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਅੱਗੇ ਚੱਲਣ ਅਤੇ ਮਰਦ ਪਿੱਛੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣ।

ਪ੍ਰਾਸ਼ਯੇਨ੍ਨਿਮ੍ਬਪਤ੍ਰਾਣਿ ਰੁਦਨ੍ਤੋ ਨਾਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਚਾਚਮਨਂ ਪਾषਾਣੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ॥ ੨,੫.

ਉਹ ਨੀਂਬ ਦੇ ਪੱਤੇ ਚਬਾਉਣ, ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ; ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਗृਹਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਤਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਪਿਣ੍ਡਕਾਃ । ਭਵੇਯੁਰ੍ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਂ ਵੈ ਯਤ ਆਸ਼ੌਚਕਂ ਖਗ ॥ ੨,੫.

ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ ਦਿਨ ਦਾ ਸੁਤਕ ਮਨਾਉਣ।

ਕ੍ਰੀਤਲਬ੍ਧਾਸ਼ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਪੇਯੁਸ੍ਤੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਾਰਲਵਣਾਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਿਮਜ੍ਜੇਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤ੍ਰ੍ਯਹਮ੍ ॥ ੨,੫.

ਸਾਰੇ ਖਰੀਦੇ ਜਾਂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਖਾਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੌਣਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਬਿਨਾ ਲੂਣ ਤੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਨ੍ਹਾਉਣ।

ਅਮਾਂਸਭੋਜਨਾਸ਼੍ਚਾਧਃ ਸ਼ਯੀਰਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਦਾਨਾਧ੍ਯਯਨਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ॥ ੨,੫.

ਉਹ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਣ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹਿਣ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹਣ, ਅਤੇ ਦਾਨ-ਪਾਠ ਤੋਂ ਬਚਣ।

ਮਲਿਨਾਸ਼੍ਚਾਧੋਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਦੀਨਾ ਭੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਅਙ੍ਗਸਂਵਾਹਨਂ ਕੇਸ਼ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ॥ ੨,੫.

ਉਹ ਗੰਦੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਵਿਹਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਲਣ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਮृਨ੍ਮਯੇ ਪਤ੍ਰਜੇ ਵਾਪਿ ਭੁਞ੍ਜੀਰਂਸ੍ਤੇ ਚ ਭਾਜਨੇ । ਉਵਾਸਨ੍ਤੁ ਤੇ ਕੁਰ੍ਯੁਰੇਕਾਹਮਥ ਵਾ ਤ੍ਰ੍ਯਹਮ੍ ॥ ੨,੫.

ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਵੱਖਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ । ਆਸ਼ੌਚਿਨ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਸ਼ੌਚਸ੍ਯ ਚ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ । ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਿਂ ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਭਾਵ੍ਯਂ ਵਾ ਤਦ੍ਯੁਤੈਰ੍ਨਰੈਃ ॥ ੨,੫.

ਗਰੁੜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਲਕੜਣ ਕੀ ਹਨ, ਇਹ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਅਪਨੋਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਵਿਦਂ ਕਾਲਾਦਿਭਿਰਾਸ਼ੁ ਨਿषੇਧਕृਤ੍ । ਪਿਣ੍ਡਾਧ੍ਯਯਨਦਾਨਾਦੇਃ ਪੁਙ੍ਗਤੋऽਤਿਸ਼ਯੋ ਹਿ ਤਤ੍ ॥ ੨,੫.

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭੋਗ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ।'

ਦਸ਼ਾਹਂ ਸ਼ਾਵਮਾਸ਼ੌਚਂ ਸਪਿਣ੍ਡੇषੁ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਜਨਨੇऽਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਪੁਣਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ ॥ ੨,੫.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਪਿੰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਰਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦਸ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।

ਜਨ੍ਮਨ੍ਯੇਕੋਦਕਾਨਾਨ੍ਤੁਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰਿष੍ਯਤੇ । ਸ਼ਾਵਸ੍ਯ ਸ਼ੇषਾਚ੍ਛੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰ੍ਯਹਾਦੁਦਕਦਾਯਿਨਃ ॥ ੨,੫.

ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਹੀ ਸਾਂਝਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਰਨ ਸਮੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਆਦਨ੍ਤਜਨਨਤ੍ਸਦ੍ਯ ਆ ਚੌਲਾਨ੍ਨੈਸ਼ਿਕੀ ਸ੍ਮृਤਾ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮਾ ਵ੍ਰਤਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਮਤਃ ਪਰਮ੍ ॥ ੨,੫.

ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਜਾਂ ਪਹਿਲੀ ਮੁੰਡਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਦਸ ਰਾਤਾਂ।

ਆਸ਼ੌਚਂ ਤੇ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤਂ ਬ੍ਰੁਵੇ । ਜਲਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਮਾਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਞ੍ਚ ਮृਨ੍ਮਯੇ ॥ ੨,੫.

ਮੈਂ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਿਯਮ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਧ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ।

ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਹਿ ਪਿਬਾਤ੍ਰੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਕਾਸ਼੍ਯਪ । ਕਾष੍ਠਤ੍ਰਯੇ ਗੁਣੈਰ੍ਬਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚਤੁष੍ਪਥੇ ॥ ੨,੫.

‘ਇਥੇ ਨ੍ਹਾਉ, ਇਥੇ ਪੀ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਕਾਸ਼ਿਆਪ, ਤਿੰਨ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਪਾਣੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੌਰਾਹੇ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਥਮੇऽਹ੍ਨਿ ਤृਤੀਯੇ ਵਾ ਸਪ੍ਤਮੇ ਨਵਮੇ ਤਥਾ । ਅਸ੍ਥਿਸਂਚਯਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦਿਨੇ ਤਦ੍ਗੋਤ੍ਰਜੈਃ ਸਹ ॥ ੨,੫.

ਪਹਿਲੇ, ਤੀਜੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਜਾਂ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਣ ਦੀ ਰਸਮ ਆਪਣੇ ਗੋਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮਙ੍ਗਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸਪਿਣ੍ਡਾਨਾਂ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਯੋਗ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਸਮਾਨਸਲਿਲਾਸ੍ਤਥਾ ॥ ੨,੫.

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿੰਡ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰੇਤਪਿਣ੍ਡਂ ਬਹਿਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਰ੍ਭਮਾਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਗੁਦੀਚ੍ਯਾਂ ਚਰੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ ॥ ੨,੫.

ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਪਿੰਡ ਬਾਹਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਚੜੂ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ।

ਭੂਮਾਵਸਂਸ੍ਕृਤਾਨਾਂ ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਨਾਂ ਕੁਸ਼ੇषੁ ਚ । ਨਵਭਿਰ੍ਦਿਵਸੈਃ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਨਵ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ ॥ ੨,੫.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ 'ਤੇ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਨੌ ਪਿੰਡ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦਸ਼ਮਂ ਪਿਣ੍ਡਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼ੇषੇ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਅਸਗੋਤ੍ਰਃ ਸਗੋਤ੍ਰੋ ਵਾ ਯਦਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਯਤਿ ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ ॥ ੨,੫.

ਦਸਵਾਂ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਗੋਤਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਹੋਵੇ।

ਪ੍ਰਥਮੇऽਹਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਦਸ਼ਾਹਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍ । ਸ਼ਾਲਿਨਾ ਸਕ੍ਤੁਭਿਰ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ਾਕੈਰ੍ਵਾਪ੍ਯਥ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ ॥ ੨,੫.

ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਿੰਡ ਚਾਵਲ, ਆਟੇ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਥਮੇऽਹਨਿ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤਦੇਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਸ਼ਾਹਿਕਮ੍ । ਯਾਵਦਾਸ਼ੌਚਮੇਕੈਕਸ੍ਯਾਞ੍ਜਲੇਰ੍ਦਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ ॥ ੨,੫.

ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਜੋ ਸਮੱਗਰੀ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਦਿਨ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਮੋਠਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਦ੍ਵਾ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਦਾਨਂ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦ੍ਦਿਨਸਂਖ੍ਯਯਾ । ਦਸ਼ਾਹੇऽਞ੍ਜਲਯਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਨ੍ਤਿਮੇ ॥ ੨,੫.

ਜਾਂ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੋਠੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ; ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਪੰਜ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਹ ਮੋਠੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦ੍ਵਿਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਾ ਭਵੇਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਨਞ੍ਜਲੀਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪੁਨਃ । ਯਦਾ ਹਿ ਤ੍ਰ੍ਯਹਮਾਸ਼ੌਚਂ ਤਦਾ ਵਾਞ੍ਜਲਯੋ ਦਸ਼ ॥ ੨,੫.

ਜਾਂ, ਦੋ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਮੋਠੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਸ ਮੋਠੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।