ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰਂ ਤਿਲੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖ੍ਯਾਯ ਪਦਦਾਨਂ ਤਥੈਚ

ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਬਰਤਨ ਤਿਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ।

ਯਮੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇਤਿਲਾਂਲ੍ਲੌਹਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਏਵਂ ਵਿष੍ਣੁਬਲਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਧਾਨਤਃ

ਯਮ ਲਈ ਤਿਲ ਅਤੇ ਲੋਹਾ, ਫਿਰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭੇਟ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਮੁਦ੍ਧਰਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣ ਨਾਗਦਂਸ਼ਾਨ੍ਮृਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਸ੍ਤਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ

ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੱਪ ਦੇ ਡਸਣ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋ ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਯਮ।

ਸੁਵਰ੍ਣਭਾਰਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਨਾਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥੈਵ ਗਾਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਿਤੁਰਾਨृਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਸੱਪ ਬਣਾਕੇ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਵੀ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸਰ੍ਪਬਲਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਦੋषਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਤ੍ਤਲਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੋषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਪ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪਤਲੇ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪਲਾਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਵृਨ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਭਾਗਂ ਸ਼ृਣੁ ਕਾਸ਼੍ਯਪ । ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਕੁਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਕृਤਿਮ੍

ਹੁਣ ਸੁਣ, ਹੇ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਪਲਾਸ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ: ਕਾਲੀ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਣਾਉ।

ਸ਼ਤਤ੍ਰਯੇਣ षष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਵृਨ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋऽਸ੍ਥਿਸਞ੍ਚਯਃ । ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਾਨਿ ਵृਨ੍ਤਾਨਿ ਅਙ੍ਗੇष੍ਵੇषੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍

ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਠ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਸੰਚਾ ਬਣਾਉਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਡੰਡੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ।

ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛਿਰੋਭਾਗੇ ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਦਸ਼ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯੁਰਃ ਸ੍ਥਲੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਞ੍ਜਠਰੇ ਤਥਾ

ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ ਹੱਡੀਆਂ, ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਦਸ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਅਤੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੀਹ ਹੱਡੀਆਂ ਰੱਖੋ।

ਬਾਹੁਦ੍ਵਯੇ ਸ਼ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਟਿਦੇਸ਼ੇ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਊਰੁਦ੍ਵਯੇ ਸ਼ਤਞ੍ਚਾਪਿ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਜ੍ਜਙ੍ਘਾਦ੍ਵਯੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌ ਹੱਡੀਆਂ, ਕਮਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀਹ, ਦੋ ਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌ ਅਤੇ ਦੋ ਪਿੰਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੀਹ ਹੱਡੀਆਂ ਰੱਖੋ।

ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੇ षਡ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵृषਾਣਦ੍ਵਯੇ । ਦਸ਼ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁਲੀਭਾਗੇ ਏਵਮਸ੍ਥੀਨਿ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਹੱਡੀਆਂ, ਦੋ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹੱਡੀਆਂ ਰੱਖੋ।

ਨਾਰਿਕੇਲਂ ਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਥਾਨੇਂ ਤੁਮ੍ਬਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਤਾਲੁਕੇ । ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਂ ਮੁਖੇ ਦਦ੍ਯਾਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਕਦਲੀਫਲਮ੍

ਸਿਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ, ਤਾਲੂ ਤੇ ਲੌਕੀ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਰਤਨ ਅਤੇ ਜੀਭ ਤੇ ਕੇਲੇ ਦਾ ਫਲ ਰੱਖੋ।

ਅਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਾਲਿਕਂ ਤਦ੍ਯਾਦ੍ਵਾਲੁਕਾਙ੍ਘ੍ਰਾਣੇ ਏਵ ਚ । ਵਸਾਯਾਂ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਰਿਤਾਲਮਨਃ ਸ਼ਿਲਾਃ

ਅੰਤੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਲਕਾ, ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਰੇਤ, ਚਰਬੀ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਹਰਿਤਾਲ ਤੇ ਮਨਾ ਸ਼ਿਲਾ ਵੀ ਰੱਖੋ।

ਪਾਰਦਂ ਰੇਤਸਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਪੁਰੀषੇ ਪਿਤ੍ਤਲਂ ਤਥਾ । ਮਨਃ ਸ਼ਿਲਾ ਤਥਾ ਗਾਤ੍ਰੇ ਤਿਲਪਕ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਨ੍ਧਿषੁ

ਬੀਜ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਾਰਾ, ਮਲ ਵਿੱਚ ਪਿਤਲ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨਾ ਸ਼ਿਲਾ ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰੱਖੋ।

ਯਵਪਿष੍ਟਂ ਯਥਾ ਮਾਂਸੇ ਮਧੁ ਸ਼ੋਣਿਤਮੇਵ ਚ । ਕੇਸ਼ੇषੁ ਚ ਜਟਾਜੂਟਂ ਤ੍ਵਚਾਯਾਞ੍ਚ ਮृਗਤ੍ਵਚਮ੍

ਮਾਸ ਲਈ ਜੌ ਦੇ ਆਟਾ, ਲਹੂ ਲਈ ਸ਼ਹਦ, ਵਾਲਾਂ ਲਈ ਜਟਾ ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਲਈ ਹਿਰਣ ਦੀ ਚਮੜੀ ਰੱਖੋ।

ਕਰ੍ਣਯੋਸ੍ਤਾਲਪਤ੍ਰਞ੍ਚ ਸ੍ਤਨਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਗੁਞ੍ਜਿਕਾਃ । ਨਾਸਾਯਾਂ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਞ੍ਚ ਕਮਲਂ ਨਾਭਿਮਣ੍ਡਲੇ

ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਲ ਪੱਤ, ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਗੂੰਜੀ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਤੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਵੀ ਕਮਲ ਰੱਖੋ।

ਵृਨ੍ਤਾਕਂ ਵृषਣਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇ ਲਿਙ੍ਗੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗृਞ੍ਜਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਘृਤਂ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੌ ਪੀਨੇ ਚ ਤ੍ਰਪੁਸ੍ਮृਤਮ੍

ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਤੇ ਬੈਂਗਣ, ਲਿੰਗ ਤੇ ਕਾਲਾ ਜੀਰਾ, ਨਾਭੀ ਤੇ ਘੀ ਅਤੇ ਪਿਛਵाड़ੇ ਤੇ ਟਿਨ ਰੱਖੋ।

ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕੁਙ੍ਕੁਮੇਵ ਵਿਲੇਪਨਮ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ

ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਤੀ, ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਕੁੰਕੁਮ, ਅਤੇ ਕਪੂਰ, ਅਗਰ ਦੀ ਧੂਪ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਰੱਖੋ।

ਪਰਿਧਾਨਂ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਂਹृਦਯੇ ਚੈਵ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ऋਦ੍ਧਿਵृਦ੍ਧੀ ਭੁਜੌ ਦ੍ਵੌ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਞ੍ਚ ਕਪਰ੍ਦਕਮ੍

ਕਪੜਾ ਵਜੋਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਧਾਗਾ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵਧਾਈ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਾਂਪ ਦੀ ਖੋਲ ਰੱਖੋ।

ਦਨ੍ਤੇषੁ ਦਾਡਿਮੀਬੀਜਾਨ੍ਯਙ੍ਗੁਲੀषੁ ਚ ਚਮ੍ਪਕਮ੍ । ਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਨੇਤ੍ਰਕੋਣੇ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਾਦ੍ਯੁਪਹਾਰਕਮ੍

ਦੰਦਾਂ ਲਈ ਦਾਦੀਮ ਦੇ ਬੀਜ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਣ ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਅਤੇ ਪਾਨ ਆਦਿ ਭੇਟ ਰੱਖੋ।

ਸਰ੍ਵੌषਦਿਯੁਤਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਯਥੋਦਿਤਾਮ੍ । ਸਾਗ੍ਨਿਕੇ ਚਾਪਿ ਵਿਧਿਨਾ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਤਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪਾਤਰ ਰੱਖੋ।

ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਮ ਸ਼ਿਰ ਇਮਂ ਮੇ ਵਰੁਣੇਨ ਚ । ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਪਾਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲੋਦਕੈਃ

ਇਸ ਸਿਰ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।

ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਗੌਃ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀ । ਤਿਲਾ ਲੌਹਂ ਹਿਰਣ੍ਯਞ੍ਚ ਕਰ੍ਪਾਸਂ ਲਵਣਂ ਤਥਾ

ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਸੁਭਾਵਨ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਤਿਲ, ਲੋਹਾ, ਸੋਨਾ, ਕਪਾਸ ਅਤੇ ਲੂਣ ਭੇਟ ਕਰੋ।

ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰ੍ਗਾਵ ਏਕੈਕਂ ਪਾਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਦਦਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ

ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਗਾਂ — ਹਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਤਿਲ ਦਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ ਦਿਓ।

ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰੇਤਮੁਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਪ੍ਰੇਤਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧृਦਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯਚ

ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੰਬੰਧੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰਵਾਓ।

ਏਵਂ ਪੁਤ੍ਤਲਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਹਯੇਦ੍ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਦ੍ਧਯੇ ਤੁ ਸਂਸ੍ਕਰ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਰ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਚਰੇਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਤਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜੋ; ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਤੀ ਕਰੇ।

ਤ੍ਰੀਨ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਨ੍षਡ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਚ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਾਪਿ ਚ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਵਿਪ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਮृਤਃ

ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਛੇ, ਬਾਰਾਂ ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ — ਇਹ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੁਤਾਬਕ ਮਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ.

ਅਸ਼ਕ੍ਤੌ ਗੋਹਿਰਣ੍ਯਾਦਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਮ੍ਨਾਯਂ ਚਰੇਦਪਿ । ਆਤ੍ਮਨੋऽਨਧਿਕਾਰਿਤ੍ਵੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮੇਵਂ ਚਰੇਦ੍ਵੁਨ੍ਧਃ

ਜੇ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਯਮਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.

ਅਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਤੁ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮੇਵ ਚ । ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ

ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ ਪਰ ਖੁਦ ਸ਼ੁੱਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਅੰਤਰ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਸਮ੍ਪਾਦ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦਹਨਾਦ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਦਹਨਾਦਿਕਮ੍

ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ.