ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਮਰਣਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਯਚ੍ਚ ਜਾਤਂ ਵਿਧੈਂ ਵਿਨਾ । ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਨਰਕਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਭਾਗਿਨਃ

ਇਹ ਸਭ ਮੌਤਾਂ ਅਣਜਾਣੀਆਂ ਮੌਤਾਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਆਤਮਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਨ ਤੇषਾਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦਾਹਂ ਸੂਤਕਂ ਨੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਨ ਵਿਧਾਨਂ ਮृਤਾਦ੍ਯਞ੍ਚ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾ ਦੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਸੁਤਕ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੀਤ, ਨਾ ਮਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ।

ਨ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮਾਦਾਚ੍ਚੇਤ੍ਕਰੋਤਿ ਹਿ । ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ

ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ) ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।

ਅਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੈਃ ਪੌਤ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਪਿਣ੍ਡੈਃ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛੁਭਿਃ । ਨਾਰਾਯਣਬਲਿਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਲੋਕਗਰ੍ਹਾਭਿਯਾ ਖਗ

ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਬਲੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪੰਛੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਣ।

ਤਥਾ ਤੇषਾਂ ਭਵੇਚ੍ਛੌਚਂ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਮਃ । ਕृਤੇ ਨਾਰਾਯਣਬਲਾਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਯੋਗ੍ਯਤਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਨਾਰਾਇਣ ਬਲੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਯ ਸੁਦ੍ਧਿਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਭਵੇਨ੍ਨ ਤਦਨ੍ਯਥਾ । ਨਾਰਾਯਣਬਲਿਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਪਯੇਤ੍

ਇਹ ਕਰਮ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੀਤ ਨਹੀਂ। ਨਾਰਾਇਣ ਬਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕृष੍ਣਾਗ੍ਰੇ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬਿਪ੍ਰੈਰ੍ਯੇਨ ਪੂਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਪੂਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਪੌਰਾਣਵੈਦਿਕੈਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅੱਗੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵੌषਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਮਿਸ਼੍ਰੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਵੈष੍ਣਵੈਰਪਿ

ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ।

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਿਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ

ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਮਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੈ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਤਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦੋ ਭਵ । ਤਰ੍ਪਣਸ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੀਤਰਾਗੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ

ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਜੋ ਅਮਰ ਹੈਂ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤਰਪਣ ਦੀ ਰਸਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੂੰ ਵਿਅਸਨ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾ।

ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿष੍ਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ

ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਸ੍ਰਾਧ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਧਾਨੇ ਏਕੈਕਾਗ੍ਰੇ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਤੋਯਵ੍ਰੀਹਿਯਵਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗੋਧੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗਵਃ

ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ, ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਗਹੂੰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ ਦੇ ਦਾਣੇ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ੁਭਂ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਛਤ੍ਰੋष੍ਣੀषੇ ਚ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਦਾਪਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਸਂਸ੍ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਸਮਾਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਸੁਭ ਅੰਨ, ਮੋਹਰ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਪੱਗ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਾਨਹਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਦष੍ਟਵਿਧਂ ਪਦਮ੍ । ਦ੍ਪਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਵਞ੍ਚਨਮ੍

ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀ ਸਮੇਤ ਅੱਠ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੰਡ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।

ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਪਿਣ੍ਡੇषੁ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨਤਃ

ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਭੂਮੀ ਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਙ੍ਖੇ ਖਡ੍ਗੇऽਥ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰੇ ਤਰ੍ਪਣਞ੍ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਧ੍ਯਾਨਧਾਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਤਃ

ਸ਼ੰਖ, ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ।

ऋਚਾ ਵੈ ਦਾਪਯੇਦਰ੍ਘਮਰ੍ਘੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਮਃ ਪ੍ਰੇਤਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਮਃ

ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਅਰਘਿਆ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦਰ, ਯਮ ਅਤੇ ਪਰੇਤ — ਇਹ ਪੰਜ ਹਨ।

ਪृਥਕ੍ਕੁਮ੍ਭੇ ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਨਿ ਪृਥਙ੍ਮੁਦ੍ਗਾਃ ਪਦਾਨਿ ਚ

ਫਿਰ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੱਪੜੇ, ਯਜਨੋਪਵੀਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੂੰਗ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਞ੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਜਲਧਾਰਾਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਣ੍ਡੇਪਿਣ੍ਡੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੰਜ ਸ੍ਰਾਧ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਹਰ ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਣੀ ਚੁਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਙ੍ਖੇ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇ ਵਾ ਅਲਾਭੇ ਮृਨ੍ਮਯੇ ਪਿ ਵਾ । ਤਿਲੋਦਕਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵੋषਧਿਮਸਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰਂ ਤਿਲੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖ੍ਯਾਯ ਪਦਦਾਨਂ ਤਥੈਚ

ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਬਰਤਨ ਤਿਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ।

ਯਮੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇਤਿਲਾਂਲ੍ਲੌਹਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਏਵਂ ਵਿष੍ਣੁਬਲਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਧਾਨਤਃ

ਯਮ ਲਈ ਤਿਲ ਅਤੇ ਲੋਹਾ, ਫਿਰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭੇਟ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਮੁਦ੍ਧਰਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣ ਨਾਗਦਂਸ਼ਾਨ੍ਮृਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਸ੍ਤਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ

ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੱਪ ਦੇ ਡਸਣ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋ ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਯਮ।

ਸੁਵਰ੍ਣਭਾਰਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਨਾਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥੈਵ ਗਾਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਿਤੁਰਾਨृਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਸੱਪ ਬਣਾਕੇ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਵੀ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸਰ੍ਪਬਲਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਦੋषਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਤ੍ਤਲਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੋषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਪ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪਤਲੇ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪਲਾਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਵृਨ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਭਾਗਂ ਸ਼ृਣੁ ਕਾਸ਼੍ਯਪ । ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਕੁਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਕृਤਿਮ੍

ਹੁਣ ਸੁਣ, ਹੇ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਪਲਾਸ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ: ਕਾਲੀ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਣਾਉ।

ਸ਼ਤਤ੍ਰਯੇਣ षष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਵृਨ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋऽਸ੍ਥਿਸਞ੍ਚਯਃ । ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਾਨਿ ਵृਨ੍ਤਾਨਿ ਅਙ੍ਗੇष੍ਵੇषੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍

ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਠ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਸੰਚਾ ਬਣਾਉਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਡੰਡੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ।

ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛਿਰੋਭਾਗੇ ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਦਸ਼ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯੁਰਃ ਸ੍ਥਲੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਞ੍ਜਠਰੇ ਤਥਾ

ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ ਹੱਡੀਆਂ, ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਦਸ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਅਤੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੀਹ ਹੱਡੀਆਂ ਰੱਖੋ।

ਬਾਹੁਦ੍ਵਯੇ ਸ਼ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਟਿਦੇਸ਼ੇ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਊਰੁਦ੍ਵਯੇ ਸ਼ਤਞ੍ਚਾਪਿ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਜ੍ਜਙ੍ਘਾਦ੍ਵਯੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌ ਹੱਡੀਆਂ, ਕਮਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀਹ, ਦੋ ਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌ ਅਤੇ ਦੋ ਪਿੰਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੀਹ ਹੱਡੀਆਂ ਰੱਖੋ।