ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਯੋਗ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਰੁਹੇਚ੍ਚਿਤਿਮ੍ । ਚਿਤਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਤੁ ਯਾ ਮੋਹਾਤ੍ਸਾ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਮਾਚਰੇਤ੍

ਪਹਿਲਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਚਿਤਾ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋਰ੍ਧਕੋਟੀ ਯ ਯਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਮਾਨੁषੇ । ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਯਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ

ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹਨ—ਤੀਹ ਲੱਖ ਤੇ ਹੋਰ—ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਵ੍ਯਾਲਗ੍ਰਾਹੀ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਲਂ ਬਿਲਾਦੁਦ੍ਧਰਤੇ ਬਲਾਤ੍ । ਤਦ੍ਵਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾ ਨਾਰੀ ਤੇਨੈਵ ਸਹ ਮੋਦਤੇ

ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਬਿਲ ਤੋਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਭਰ੍ਤृਪਰਮਾ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼

ਉਥੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਲਾਘਾਵਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਵਾ ਕृਘ੍ਨੋ ਵਾ ਮਿਤ੍ਤ੍ਰਿਘ੍ਨੋ ਵਾ ਭਵੇਤ੍ਪਤਿਃ । ਪੁਨਾਤ੍ਯਵਿਧਵਾ ਨਾਰੀ ਤਮਾਦਾਯ ਮृਤਾ ਤੁ ਯਾ

ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ, ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ-ਧੋਖੀ ਹੋਵੇ, ਵਿਧਵਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਮृਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸਮਾਰੋਹੇਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਾਰਨ੍ਧਤੀਸਮਾਚਾਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ

ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਯਾਵਚ੍ਚਾਗ੍ਨੌ ਮृਤੇ ਪਤ੍ਯੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਦਾਹਯੇਤ੍ । ਤਾਵਨ੍ਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਾ ਹਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਕਥਞ੍ਚਨ

ਜਦ ਤੱਕ ਪਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਮਾਤृਕਂ ਪੈਤृਕਂ ਚੈਵ ਯਤ੍ਰ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਕੁਲਤ੍ਰਯਂ ਪੁਨਾਤ੍ਯੇषਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਯਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ

ਜੋ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੇ ਸਸੁਰਾਲ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਰਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਆਰ੍ਤਾਰ੍ਤੇ ਮੁਦਿਤੇ ਹृष੍ਟਾ ਪ੍ਰੋषਿਤੇ ਮਲਿਨਾ ਕृਸ਼ਾ । ਮृਤੇ ਮ੍ਰਿਯੇਤ ਯਾ ਪਤ੍ਯੌ ਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ

ਕਲੇਸ਼, ਦੁਖ, ਖੁਸ਼ੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਪਤੀ ਦੇ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਜੇ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਪਤਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪृਥਕ੍ਚਿਤਾਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਿਯਾ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਦ੍ਯਾਃ ਸਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਆਰੋਹੇਯੁਰਪੀਹ ਤਾਃ

ਵੱਖਰੀ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਪਰ ਖਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮ-ਜਾਤੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਇੱਥੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਚਾਣ੍ਡਾਲੀਮਵਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਤਃ ਸਮੋ ਵਿਧਿਃ । ਅਗਰ੍ਭਿਣੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਬਾਲਤਾਕ੍ਮੇ(ਕਾ)ਨਾਮਪਿ

ਚੰਡਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਹੱਦ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਗਰਭਵਤੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।

ਦਹਨਸ੍ਯ ਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯੇਨ ਮਯਾ ਖਗ । ਵਿਸ਼ੇषਮਪਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਕਿਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ

ਪੰਛੀਏ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਸਧਾਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਖਾਸ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?

ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ । ਪ੍ਰੋषਿਤੇ ਤੁ ਮृਤੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਯਸ੍ਥ੍ਨਿਨਾਸ਼ਮੁਪੇਯੁषਿ । ਕਥਂ ਦਾਹਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵਦ ਜਗਤ੍ਪਤੇ

ਗਰੁੜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜਦ ਮਾਲਕ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਅਸ੍ਥੀਨਿ ਚੇਨ੍ਨ ਲਭ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੋषਿਤਸ੍ਯ ਨਰਸ੍ਯ ਚ । ਤੇषਾਞ੍ਚ ਹਿ ਗਤਿਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਧਾਨਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ, ਜੋ ਦੂਰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਿਲਦੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਸ਼ृਣੁ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਂ ਗੋਪ੍ਯਂ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਦੁਰ੍ਮਰਣੇषੁ ਯਤ੍ । ਲਙ੍ਘਨੈਰ੍ਯੇ ਮृਤਾ ਜੀਵਾਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਘਾਤਿਤਾਃ

ਸੁਣੋ ਤਾਰਕਸ਼, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜੋ ਅਣਜਾਣੇ ਮੌਤਾਂ ਮਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਡਿੱਗਣ, ਦੰਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਕੱਟ ਜਾਂ ਮਾਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਹਾਦਸਿਆਂ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ।

ਕਣ੍ਠਗ੍ਰਹੇ ਵਿਲਗ੍ਨਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਨਾਂ ਤੁਣ੍ਡਘਾਤਿਨਾਮ੍ । ਵਿषਾਗ੍ਨਿਵृषਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵਿषੂਚ੍ਯਾ ਚਾਤ੍ਮਘਾਤਕਾਃ

ਜੋ ਗਲੇ ਘੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਚੋਚ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ, ਬਲਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ—

ਪਤਨੋਦ੍ਬਨ੍ਧਨਜਲੈਰ੍ਮृਤਾਨਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਸਰ੍ਪਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਭਿਸ਼੍ਚ ਉਪਸਰ੍ਗੋਪਲੋਦਕੈਃ

ਜੋ ਡਿੱਗਣ, ਫੰਨਣ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਬਾਘ ਦੀ ਹਮਲਾ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸੁਣੋ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪਤਨੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਵੈਦ੍ਯੁਤੈਃ । ਨਖੈਰ੍ਲੋਹੈਰ੍ਗਿਰੇਃ ਪਾਤੈਰ੍ਭਿਤ੍ਤਿਪਾਤੈਰ੍ਭृਗੋਸ੍ਤਥਾ

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ, ਬਿਜਲੀ, ਨਖ, ਲੋਹਾ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ, ਕੰਧ ਡਿੱਗਣ ਜਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਦੇ ਹਨ—

ਕਟ੍ਵਾਯਾਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਚੌਰਚਾਣ੍ਡਾਲਤਸ੍ਤਥਾ । ਉਦਕ੍ਯਾਸ਼ੁਨਕੀਸ਼ੂਦ੍ਰਰਜਕਾਦਿਵਿਭੂषਿਤਾਃ

ਜੋ ਰੇਤ ਵਿੱਚ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਚੁਹੜਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲਿਆਂ, ਕੁੱਤੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ, ਧੋਬੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਮਰਦੇ ਹਨ—

ਊਰ੍ਧ੍ਵੋਚਛਿष੍ਟਾਧਰੋਚ੍ਛਿष੍ਟੋਭਯੋਚ੍ਛਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਮृਤਾਃ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਘਾਤੈਰ੍ਮृਤਾ ਯੇ ਚਾਸ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਜੋ ਉਪਰਲੇ ਜਾਂ ਹੇਠਲੇ ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਗਧੇ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ—

ਤਤ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਮਰਣਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਯਚ੍ਚ ਜਾਤਂ ਵਿਧੈਂ ਵਿਨਾ । ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਨਰਕਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਭਾਗਿਨਃ

ਇਹ ਸਭ ਮੌਤਾਂ ਅਣਜਾਣੀਆਂ ਮੌਤਾਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਆਤਮਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਨ ਤੇषਾਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦਾਹਂ ਸੂਤਕਂ ਨੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਨ ਵਿਧਾਨਂ ਮृਤਾਦ੍ਯਞ੍ਚ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾ ਦੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਸੁਤਕ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੀਤ, ਨਾ ਮਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ।

ਨ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮਾਦਾਚ੍ਚੇਤ੍ਕਰੋਤਿ ਹਿ । ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ

ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ) ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।

ਅਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੈਃ ਪੌਤ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਪਿਣ੍ਡੈਃ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛੁਭਿਃ । ਨਾਰਾਯਣਬਲਿਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਲੋਕਗਰ੍ਹਾਭਿਯਾ ਖਗ

ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਬਲੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪੰਛੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਣ।

ਤਥਾ ਤੇषਾਂ ਭਵੇਚ੍ਛੌਚਂ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਮਃ । ਕृਤੇ ਨਾਰਾਯਣਬਲਾਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਯੋਗ੍ਯਤਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਨਾਰਾਇਣ ਬਲੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਯ ਸੁਦ੍ਧਿਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਭਵੇਨ੍ਨ ਤਦਨ੍ਯਥਾ । ਨਾਰਾਯਣਬਲਿਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਪਯੇਤ੍

ਇਹ ਕਰਮ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੀਤ ਨਹੀਂ। ਨਾਰਾਇਣ ਬਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕृष੍ਣਾਗ੍ਰੇ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬਿਪ੍ਰੈਰ੍ਯੇਨ ਪੂਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਪੂਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਪੌਰਾਣਵੈਦਿਕੈਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅੱਗੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵੌषਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਮਿਸ਼੍ਰੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਵੈष੍ਣਵੈਰਪਿ

ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ।

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਿਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ

ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਮਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੈ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।