ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਸ਼੍ਰੁਪਾਤਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਹਜਲਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਸ਼੍ਰੁ ਬਾਨ੍ਧਵੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਤੋऽਵਸ਼ਃ

ਦਾਹ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੇਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵਹੇ ਹੋਏ ਹੰਝੂ ਤੇ ਲੇਰ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ, ਮਜਬੂਰੀ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤੋ ਨ ਰੋਦਿਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਤਤਸ੍ਤੇषੂਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਸੁਕृਤ੍ਸ੍ਵਕਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਰਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਦਾ, ਨੇਕ ਹੈ, ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੋਕਾਪਨੋਦਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਂਸਾਰਾਨਿਤ੍ਯਤਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਮਾਨੁष੍ਯੇ ਕਦਲੀਸ੍ਤਨ੍ਭੇ ਅਸਾਰੇ ਸਾਰਮਾਰ੍ਗਣਮ੍

ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ, ਕੇਲੇ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਸਲ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।'

ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਸ ਸਂਮੂਢੋ ਜਲਬੁਦ੍ਵਦ੍ਰਸਨ੍ਨਿਭੇ । ਪਞ੍ਚਧਾ ਸਂਭृਤਃ ਕਾਯੋ ਯਦਿ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ

ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਬੁੱਲੇ ਵਾਂਗ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਰੀਰ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—

ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੋਤ੍ਥੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ । ਗਨ੍ਤ੍ਰੀ ਵਸੁਮਤੀ ਨਾਸ਼ਮੁਦਧਿਰ੍ਦੈਵਤਾਨਿ ਚ

ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਖਤਮ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਲਈ ਰੋਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਖਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਫੇਨਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਕਥਂ ਨਾਸ਼ਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੋ ਨ ਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮृਦੁਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍

ਜੋ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਲੋਕ ਫੇਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਨਰਮ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤੇऽਯਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਗਚ੍ਛੇਯੁਰ੍ਗृਹਂ ਬਾਲਪੁਰਃ ਸਰਾਃ । ਵਿਦਸ਼੍ਯ ਰ੍ਨਿਬਪਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਯਤਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਵੇਸ਼੍ਮਨਃ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਠੀਕ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਆਚਮ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਸਲਿਲਂ ਗੋਮਯਂ ਗੌਰਸਰ੍षਪਾਨ੍ । ਦੂਰ੍ਵਾਪ੍ਰਵਾਲਂ ਵृषਭਮਨ੍ਯਦਪ੍ਯਥ ਮਙ੍ਗਲਮ੍

ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਗੋਮਯਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਸਰੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਲਾਲ, ਬਲਦ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂਆਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਯੁਃ ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾਸ਼੍ਮਨਿ ਪਦਂ ਸ਼ਨੈਃ । ਸ਼੍ਰੌਤੇਨ ਤੁ ਵਿਧਾਨੇਨ ਆਹਿਤਾਗ੍ਨਿਂ ਦੇਹਦ੍ਵਧਃ

ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਊਨਦ੍ਵਿਵਰ੍षਂ ਨਿਖਨੇਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦਕਂ ਤਤਃ । ਯੋषਿਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਯਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਯਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ

ਜੋ ਦਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਫਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਯੋਗ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਰੁਹੇਚ੍ਚਿਤਿਮ੍ । ਚਿਤਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਤੁ ਯਾ ਮੋਹਾਤ੍ਸਾ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਮਾਚਰੇਤ੍

ਪਹਿਲਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਚਿਤਾ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋਰ੍ਧਕੋਟੀ ਯ ਯਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਮਾਨੁषੇ । ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਯਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ

ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹਨ—ਤੀਹ ਲੱਖ ਤੇ ਹੋਰ—ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਵ੍ਯਾਲਗ੍ਰਾਹੀ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਲਂ ਬਿਲਾਦੁਦ੍ਧਰਤੇ ਬਲਾਤ੍ । ਤਦ੍ਵਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾ ਨਾਰੀ ਤੇਨੈਵ ਸਹ ਮੋਦਤੇ

ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਬਿਲ ਤੋਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਭਰ੍ਤृਪਰਮਾ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼

ਉਥੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਲਾਘਾਵਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਵਾ ਕृਘ੍ਨੋ ਵਾ ਮਿਤ੍ਤ੍ਰਿਘ੍ਨੋ ਵਾ ਭਵੇਤ੍ਪਤਿਃ । ਪੁਨਾਤ੍ਯਵਿਧਵਾ ਨਾਰੀ ਤਮਾਦਾਯ ਮृਤਾ ਤੁ ਯਾ

ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ, ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ-ਧੋਖੀ ਹੋਵੇ, ਵਿਧਵਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਮृਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸਮਾਰੋਹੇਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਾਰਨ੍ਧਤੀਸਮਾਚਾਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ

ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਯਾਵਚ੍ਚਾਗ੍ਨੌ ਮृਤੇ ਪਤ੍ਯੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਦਾਹਯੇਤ੍ । ਤਾਵਨ੍ਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਾ ਹਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਕਥਞ੍ਚਨ

ਜਦ ਤੱਕ ਪਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਮਾਤृਕਂ ਪੈਤृਕਂ ਚੈਵ ਯਤ੍ਰ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਕੁਲਤ੍ਰਯਂ ਪੁਨਾਤ੍ਯੇषਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਯਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ

ਜੋ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੇ ਸਸੁਰਾਲ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਰਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਆਰ੍ਤਾਰ੍ਤੇ ਮੁਦਿਤੇ ਹृष੍ਟਾ ਪ੍ਰੋषਿਤੇ ਮਲਿਨਾ ਕृਸ਼ਾ । ਮृਤੇ ਮ੍ਰਿਯੇਤ ਯਾ ਪਤ੍ਯੌ ਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ

ਕਲੇਸ਼, ਦੁਖ, ਖੁਸ਼ੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਪਤੀ ਦੇ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਜੇ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਪਤਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪृਥਕ੍ਚਿਤਾਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਿਯਾ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਦ੍ਯਾਃ ਸਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਆਰੋਹੇਯੁਰਪੀਹ ਤਾਃ

ਵੱਖਰੀ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਪਰ ਖਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮ-ਜਾਤੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਇੱਥੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਚਾਣ੍ਡਾਲੀਮਵਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਤਃ ਸਮੋ ਵਿਧਿਃ । ਅਗਰ੍ਭਿਣੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਬਾਲਤਾਕ੍ਮੇ(ਕਾ)ਨਾਮਪਿ

ਚੰਡਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਹੱਦ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਗਰਭਵਤੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।

ਦਹਨਸ੍ਯ ਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯੇਨ ਮਯਾ ਖਗ । ਵਿਸ਼ੇषਮਪਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਕਿਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ

ਪੰਛੀਏ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਸਧਾਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਖਾਸ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?

ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ । ਪ੍ਰੋषਿਤੇ ਤੁ ਮृਤੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਯਸ੍ਥ੍ਨਿਨਾਸ਼ਮੁਪੇਯੁषਿ । ਕਥਂ ਦਾਹਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵਦ ਜਗਤ੍ਪਤੇ

ਗਰੁੜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜਦ ਮਾਲਕ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਅਸ੍ਥੀਨਿ ਚੇਨ੍ਨ ਲਭ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੋषਿਤਸ੍ਯ ਨਰਸ੍ਯ ਚ । ਤੇषਾਞ੍ਚ ਹਿ ਗਤਿਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਧਾਨਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ, ਜੋ ਦੂਰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਿਲਦੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਸ਼ृਣੁ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਂ ਗੋਪ੍ਯਂ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਦੁਰ੍ਮਰਣੇषੁ ਯਤ੍ । ਲਙ੍ਘਨੈਰ੍ਯੇ ਮृਤਾ ਜੀਵਾਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਘਾਤਿਤਾਃ

ਸੁਣੋ ਤਾਰਕਸ਼, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜੋ ਅਣਜਾਣੇ ਮੌਤਾਂ ਮਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਡਿੱਗਣ, ਦੰਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਕੱਟ ਜਾਂ ਮਾਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਹਾਦਸਿਆਂ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ।

ਕਣ੍ਠਗ੍ਰਹੇ ਵਿਲਗ੍ਨਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਨਾਂ ਤੁਣ੍ਡਘਾਤਿਨਾਮ੍ । ਵਿषਾਗ੍ਨਿਵृषਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵਿषੂਚ੍ਯਾ ਚਾਤ੍ਮਘਾਤਕਾਃ

ਜੋ ਗਲੇ ਘੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਚੋਚ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ, ਬਲਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ—

ਪਤਨੋਦ੍ਬਨ੍ਧਨਜਲੈਰ੍ਮृਤਾਨਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਸਰ੍ਪਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਭਿਸ਼੍ਚ ਉਪਸਰ੍ਗੋਪਲੋਦਕੈਃ

ਜੋ ਡਿੱਗਣ, ਫੰਨਣ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਬਾਘ ਦੀ ਹਮਲਾ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸੁਣੋ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪਤਨੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਵੈਦ੍ਯੁਤੈਃ । ਨਖੈਰ੍ਲੋਹੈਰ੍ਗਿਰੇਃ ਪਾਤੈਰ੍ਭਿਤ੍ਤਿਪਾਤੈਰ੍ਭृਗੋਸ੍ਤਥਾ

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ, ਬਿਜਲੀ, ਨਖ, ਲੋਹਾ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ, ਕੰਧ ਡਿੱਗਣ ਜਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਦੇ ਹਨ—

ਕਟ੍ਵਾਯਾਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਚੌਰਚਾਣ੍ਡਾਲਤਸ੍ਤਥਾ । ਉਦਕ੍ਯਾਸ਼ੁਨਕੀਸ਼ੂਦ੍ਰਰਜਕਾਦਿਵਿਭੂषਿਤਾਃ

ਜੋ ਰੇਤ ਵਿੱਚ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਚੁਹੜਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲਿਆਂ, ਕੁੱਤੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ, ਧੋਬੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਮਰਦੇ ਹਨ—