ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਨਿष੍ਠਪੂਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਗਚ੍ਛੇਯੁਃ ਸੂਕ੍ਤਜਾਪਕਾਃ । ਤਤੋ ਜਾਲਸਮੀਪੇ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚਾਂਸ਼ੁਕਮ੍

ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ, ਜੋ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਧੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਪਰਿਧਾਯ ਪੁਨਸ੍ਤਚ੍ਚ ਬ੍ਰृਯੁਸ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਉਦਕਂ ਤੁ ਕਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਚੈਲਂ ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਤਃ

ਉਹ ਕਪੜੇ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਾਂਗੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ।'

ਕੁਰੁਧ੍ਵਮਿਤ੍ਯੇਵ ਵਦੇਚ੍ਛਤਵਰ੍षਾਵਰੇ ਮृਤੇ । ਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਵृਦ੍ਧਪੂਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ਿਖਾਂ ਵਿਨਾ

ਜਦੋਂ ਸੌ ਸਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ 'ਕਰੋ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ਼ੇਯੁਰ੍ਮੌਨਿਨੋ ਜਲਮ੍ । ਅਪਨਃ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਦਘਮਨੇਨ ਪਿਤृਦਿਙ੍ਮੁਖਾਃ

ਸਭ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੌਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਜਨੇਉ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਜਲਾਵਘਟ੍ਟਨਂ ਚਵ ਨ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸ੍ਨਾਨਕਾਰਕਾਃ । ਤਤਸ੍ਤਟੇ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ਼ਿਖਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ऋਜੂਨ੍ ਕੁਸ਼ਾਨ੍

ਜੋ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਝਟਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਬੰਨ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਫੜਦੇ ਹਨ।

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰਹਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਸਤਿਲਂ ਜਲਮ੍ । ਆਦਾਯਾਞ੍ਜਲਿਨਾ ਯਾਮ੍ਯਾਂ ਦੁਃ ਖੀ ਪੈਤृਕਤੀਰ੍ਥਤਃ

ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਤਿਲ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਅੰਜਲੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਏਕਵਾਰਂ ਤ੍ਰਿਵਾਰਂ ਵਾ ਦਸ਼ਵਾਰਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਭੂਮਾਵਸ਼੍ਮਨਿ ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਯੁਰ੍ਵਾਗ੍ਯਤਾਃ ਖਗ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਦਸ ਵਾਰੀ, ਸਭ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਪਾਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪੰਛੀ।

ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤੁ ਤृਪ੍ਯਤਾਂ ਵਾਪਿ ਤਰ੍ਪਯਾਮ੍ਯੁਪਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰੇਤੈਤਦਮੁਕਗੋਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇष੍ਵੇਵਂ ਸਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍

ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਹੋ ਜਾਣ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ — ‘ਇਹ ਪ੍ਰੇਤ, ਇਸ ਗੋਤ ਦਾ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਜਲਾਞ੍ਜਲੌ ਕृਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਧੇਯਂ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਮ੍ । ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਗੋਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਨਾਨਿ ਨਵ ਕਾਸ਼੍ਯਪ

ਪਾਣੀ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕੋ ਗੋਤ ਵਾਲੇ ਸਭ ਨੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕਾਸ਼ਯਪ।

ਤਤ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯੋਦਕਾਦ੍ਵੈ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਰਿਧਾਯ ਚ । ਸ੍ਨਾਨਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਕृਤ੍ਪੀਡ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇਯੁਃ ਸ਼ੁਚਿਭੂਤਲੇ

ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਸਾਫ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਸ਼੍ਰੁਪਾਤਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਹਜਲਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਸ਼੍ਰੁ ਬਾਨ੍ਧਵੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਤੋऽਵਸ਼ਃ

ਦਾਹ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੇਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵਹੇ ਹੋਏ ਹੰਝੂ ਤੇ ਲੇਰ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ, ਮਜਬੂਰੀ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤੋ ਨ ਰੋਦਿਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਤਤਸ੍ਤੇषੂਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਸੁਕृਤ੍ਸ੍ਵਕਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਰਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਦਾ, ਨੇਕ ਹੈ, ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੋਕਾਪਨੋਦਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਂਸਾਰਾਨਿਤ੍ਯਤਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਮਾਨੁष੍ਯੇ ਕਦਲੀਸ੍ਤਨ੍ਭੇ ਅਸਾਰੇ ਸਾਰਮਾਰ੍ਗਣਮ੍

ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ, ਕੇਲੇ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਸਲ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।'

ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਸ ਸਂਮੂਢੋ ਜਲਬੁਦ੍ਵਦ੍ਰਸਨ੍ਨਿਭੇ । ਪਞ੍ਚਧਾ ਸਂਭृਤਃ ਕਾਯੋ ਯਦਿ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ

ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਬੁੱਲੇ ਵਾਂਗ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਰੀਰ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—

ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੋਤ੍ਥੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ । ਗਨ੍ਤ੍ਰੀ ਵਸੁਮਤੀ ਨਾਸ਼ਮੁਦਧਿਰ੍ਦੈਵਤਾਨਿ ਚ

ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਖਤਮ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਲਈ ਰੋਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਖਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਫੇਨਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਕਥਂ ਨਾਸ਼ਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੋ ਨ ਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮृਦੁਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍

ਜੋ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਲੋਕ ਫੇਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਨਰਮ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤੇऽਯਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਗਚ੍ਛੇਯੁਰ੍ਗृਹਂ ਬਾਲਪੁਰਃ ਸਰਾਃ । ਵਿਦਸ਼੍ਯ ਰ੍ਨਿਬਪਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਯਤਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਵੇਸ਼੍ਮਨਃ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਠੀਕ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਆਚਮ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਸਲਿਲਂ ਗੋਮਯਂ ਗੌਰਸਰ੍षਪਾਨ੍ । ਦੂਰ੍ਵਾਪ੍ਰਵਾਲਂ ਵृषਭਮਨ੍ਯਦਪ੍ਯਥ ਮਙ੍ਗਲਮ੍

ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਗੋਮਯਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਸਰੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਲਾਲ, ਬਲਦ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂਆਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਯੁਃ ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾਸ਼੍ਮਨਿ ਪਦਂ ਸ਼ਨੈਃ । ਸ਼੍ਰੌਤੇਨ ਤੁ ਵਿਧਾਨੇਨ ਆਹਿਤਾਗ੍ਨਿਂ ਦੇਹਦ੍ਵਧਃ

ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਊਨਦ੍ਵਿਵਰ੍षਂ ਨਿਖਨੇਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦਕਂ ਤਤਃ । ਯੋषਿਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਯਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਯਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ

ਜੋ ਦਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਫਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਯੋਗ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਰੁਹੇਚ੍ਚਿਤਿਮ੍ । ਚਿਤਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਤੁ ਯਾ ਮੋਹਾਤ੍ਸਾ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਮਾਚਰੇਤ੍

ਪਹਿਲਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਚਿਤਾ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋਰ੍ਧਕੋਟੀ ਯ ਯਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਮਾਨੁषੇ । ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਯਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ

ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹਨ—ਤੀਹ ਲੱਖ ਤੇ ਹੋਰ—ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਵ੍ਯਾਲਗ੍ਰਾਹੀ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਲਂ ਬਿਲਾਦੁਦ੍ਧਰਤੇ ਬਲਾਤ੍ । ਤਦ੍ਵਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾ ਨਾਰੀ ਤੇਨੈਵ ਸਹ ਮੋਦਤੇ

ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਬਿਲ ਤੋਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਭਰ੍ਤृਪਰਮਾ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼

ਉਥੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਲਾਘਾਵਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਵਾ ਕृਘ੍ਨੋ ਵਾ ਮਿਤ੍ਤ੍ਰਿਘ੍ਨੋ ਵਾ ਭਵੇਤ੍ਪਤਿਃ । ਪੁਨਾਤ੍ਯਵਿਧਵਾ ਨਾਰੀ ਤਮਾਦਾਯ ਮृਤਾ ਤੁ ਯਾ

ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ, ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ-ਧੋਖੀ ਹੋਵੇ, ਵਿਧਵਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਮृਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸਮਾਰੋਹੇਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਾਰਨ੍ਧਤੀਸਮਾਚਾਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ

ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਯਾਵਚ੍ਚਾਗ੍ਨੌ ਮृਤੇ ਪਤ੍ਯੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਦਾਹਯੇਤ੍ । ਤਾਵਨ੍ਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਾ ਹਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਕਥਞ੍ਚਨ

ਜਦ ਤੱਕ ਪਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਮਾਤृਕਂ ਪੈਤृਕਂ ਚੈਵ ਯਤ੍ਰ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਕੁਲਤ੍ਰਯਂ ਪੁਨਾਤ੍ਯੇषਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਯਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ

ਜੋ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੇ ਸਸੁਰਾਲ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਰਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਆਰ੍ਤਾਰ੍ਤੇ ਮੁਦਿਤੇ ਹृष੍ਟਾ ਪ੍ਰੋषਿਤੇ ਮਲਿਨਾ ਕृਸ਼ਾ । ਮृਤੇ ਮ੍ਰਿਯੇਤ ਯਾ ਪਤ੍ਯੌ ਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ

ਕਲੇਸ਼, ਦੁਖ, ਖੁਸ਼ੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਪਤੀ ਦੇ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਜੇ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਪਤਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।