ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਂ ਦਾਨਮਿਤਿ ਤੁਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਮੀਰਿਤਮ੍ । ਦਾਹਮृਤ੍ਯੋਰਨ੍ਤਰੇ ਕਿਮਿਤਿਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ृਣੁ

ਚੌਥੇ ਲਈ ਦਾਨ ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਸੜਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ।

ਗਤਪ੍ਰਾਣਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਰਾਸ਼ੁ ਤਮ੍ । ਸ਼ਵਂ ਜਲੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਦਵਿਚਾਰਯਨ੍

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਜਲਦੀ ਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣ, ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਾ ਕਰੇ।

ਪਰਿਧਾਪ੍ਯਾਹਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਨ੍ਦਨੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤਨੁਮ੍ । ਤਤੋ ਮृਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵੈ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍

ਸਾਫ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਥਾਂ 'ਏਕੋਦਿਸ਼ਟ' ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਯੋਗਪੂਰ੍ਵਂ ਦਾਹਸ੍ਯ ਯੋਗ੍ਯਤਾਦਿਰ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਆਂਸਨਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਣ ਚ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ੍ਯਾਦੇਤਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍

ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਜੋ ਯੋਗਤਾ ਆਦਿ ਹੋਵੇ, ਉਠਾਉਣਾ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਹੋਣ।

ਆਵਾਹਨਾਰ੍ਚਨ ਚੈਵ ਪਾਨ੍ਤ੍ਰਾਲਮ੍ਭਾਵਗਾਹਨੇ । ਭਵੇਦ੍ਦਾਨਾਨ੍ਨਸਙ੍ਕਲ੍ਪਃ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਂ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍

ਆਵਾਹਨ ਤੇ ਪੂਜਾ, ਪਾਤਰ ਚੁੱਕਣਾ ਤੇ ਡੁਬੋਣਾ ਹੋਵੇ; ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਦਾਰ੍ਥਪਞ੍ਚਕਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰੇਖਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਨੇਜਨਮ੍ । ਦਦ੍ਯਾਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮੁਦਕਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦੇਤਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਪੁਨਃ

ਪੰਜ ਪਦਾਰਥ ਨਾ ਵਰਤੇ ਜਾਣ, ਲਕੀਰ ਖਿੱਚਣ ਜਾਂ ਪੂੰਝਣ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਅਖੰਡ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੁੜ ਨਾ ਹੋਣ।

ਸ੍ਵਧਾਵਾਚਨਮਾਸ਼ੀਸ਼੍ਚ ਤਿਲਕਂ ਚ ਖਗੋਤ੍ਤਮ । ਘਟਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾषਾਨ੍ਨਂ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲੋਹਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍

ਖਗਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, 'ਸਵਧਾ' ਉਚਾਰਣ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਤਿਲਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਘੜਾ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪਿਣ੍ਡਸ੍ਯ ਚਾਲਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਿਦਂ ਤ੍ਰਿਕਮ੍ । ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਨਵਿਸਰ੍ਗੌ ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਕਂ ਤਥਾ

ਪਿੰਡ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਤਾਂ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਤਿੰਨ — ਢੱਕਣਾ, ਛੱਡਣਾ ਤੇ ਸੁਭਕਾਮਨਾ ਵਾਲਾ ਉਚਾਰਣ — ਨਹੀਂ ਕਹੇ ਗਏ।

ਏषੁ षਟ੍ਸੁ ਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਮਲਿਨੇषੁ ਤੇ । षਡੇਵ ਮਰਣਸ੍ਥਾਨੇ ਦ੍ਵਾਰਿ ਚਾਤ੍ਵਰਿਕੇ ਤਥਾ

ਇਹ ਛੇ ਰਸਮਾਂ ਮਲੇਛ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ; ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੇਵਲ ਛੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਵਿਸ਼੍ਰਾਮੇ ਕਾष੍ਠਚਯਨੇ ਤਥਾ ਸਞ੍ਚਯਨੇ ਖਗ । ਮृਤਿਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ਵੋ ਨਾਮ ਭੂਮਿਸ੍ਤੁष੍ਯਤਿ ਦੇਵਤਾ

ਆਰਾਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਚਬੂਤਰੇ ਤੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਮੁਰਦਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਾਨ੍ਥੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਭਵੇਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਤਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਾਸ੍ਤੁਦੇਵਤਾ । ਚਤ੍ਵਰੇ ਖੇਚਰਸ੍ਤੇਨ ਤੁष੍ਯੇਦ੍ਭृਤਾਦਿਦੇਵਤਾ

ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਯਾਤਰੀ ਖੜਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਭਰਤੀ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਵਿਸ਼੍ਰਾਮੇ ਭੂਤਸਂਜ੍ਞੋऽਯਂ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਚਿਤਾਯਾਂ ਸਾਧਕ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਤੌ ਪ੍ਰੇਤ ਉਚ੍ਯਤੇ

ਆਰਾਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਭੂਤ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ 'ਸਾਧਕ' ਤੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਪ੍ਰੇਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਿਲਦਰ੍ਭਘृਤੇਧਾਂਸਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਤਾਦਯਃ । ਗਾਥਾਂ ਯਮਸ੍ਯ ਸੂਕ੍ਤਂ ਵਾਪ੍ਯਧੀਯਾਨਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਹਿ

ਤਿਲ, ਦਰਭਾ, ਘੀ ਤੇ ਦੀਵੇ ਲੈ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਯਮ ਦੀ ਗਾਥਾ ਜਾਂ ਸੁਕਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।

ਅਹਰਹਰ੍ਨੀਯਮਾਨੋ ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪੁਰੁषਂ ਵृषਮ੍ । ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਨ ਤृਪ੍ਯੇਤ ਸੁਰਯਾ ਤ੍ਵਿਵ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ

ਰੋਜ਼ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਵੱਛਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਵੈਵਸਵਤ ਰਾਜਾ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਮਦਰਾ ਨਾਲ ਕਦੇ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਇਮਾਂ ਗਾਥਮਪੇਤੇਤਿ ਸੂਕ੍ਤਂ ਵਾ ਪਥਿ ਸਂਪਠੇਤ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼੍ਯਰਣ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜੇਯੁਃ ਸਰ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵਾਃ

ਇਹ ਗਾਥਾ ਜਾਂ ਸੁਕਤ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੋ; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਣ।

ਪਥਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦ੍ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਖਗ । ਤਤਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ਭੂਤਲੇ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਿਰਸਂ ਸ਼ਵਮ੍

ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਪੂਰਵ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।

ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚਿਤਾਭੂਮੌ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤृਣਕਾष੍ਠਤਿਲਾਜ੍ਯਾਦਿ ਸ੍ਵਯਂ ਨਿਨ੍ਯੁਃ ਸੁਤਾਦਯਃ

ਚਿਤਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰਵ ਦੱਸਿਆ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੋ; ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਘਾਸ, ਲੱਕੜ, ਤਿਲ, ਘੀ ਆਦਿ ਆਪ ਲੈ ਆਉਣ।

ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨੀਤੈਃ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਿਨਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਕੇਨ ਚ

ਜੋ ਕਰਮ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤ ਨਾਲ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁਹ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵੇਦੀ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਥਾਣ੍ਡਜ । ਪ੍ਰਤੇਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਧੇਨ ਤਂ ਛਾਦਯੇਤ੍ਤਤਃ

ਉਥੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਅੰਡਜ; ਕਫਨ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਅੱਧਾ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਵਰਤੋ।

ਅਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਭੂਮਾਵੇਵ ਵਿਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰੇਤਕਰੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਅੱਧਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ; ਫਿਰ, ਪੂਰਵ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਮੁਰਦੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।

ਆਜ੍ਯੇਨਾਭ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ । ਦਾਹਮृਤ੍ਯੋਰਨ੍ਤਰਾਲੇ ਵਿਧਿਃ ਪਿਣ੍ਡਸ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ृਣੁ

ਮੁਰਦੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਮਲੋ; ਦਾਹ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰਸਮ ਸੁਣੋ।

ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪਿਣ੍ਡੈਃ ਸ਼ਵਸ੍ਯਾਹੁਤਿਯੋਗ੍ਯਤਾ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਚੋਪਘਾਤਾਚ੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਦ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ

ਪੂਰਵ ਦੱਸੇ ਪੰਜ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਮੁਰਦਾ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਦਿ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸਂਮृਜ੍ਯ ਚੋਪਲਿਪ੍ਯਾਥ ਉਲ੍ਲਿਖ੍ਯੋਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵੇਦਿਕਾਮ੍ । ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯੋਪਸਮਾਧਾਯ ਵਹ੍ਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਾਨਤਃ

ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਲਪੇਟ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਵੇਦੀ ਉਠਾ ਕੇ, ਛਿੜਕ ਕੇ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਗਾਓ।

ਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਸਂਜ੍ਞਕਮ੍ । ਸ਼੍ਰੌਤੇਨ ਤੁ ਵਿਧਾਨੇਨ ਹ੍ਯਾਹਿਤਾਗ੍ਨਿਂ ਦਹੇਦ੍ਵੁਧਃ

ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ 'ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ' ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੌਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਜਲਾਓ।

ਚਣ੍ਡਾਲਾਗ੍ਨਿਂ ਚਿਤਾਗ੍ਨਿਂ ਚ ਪਤਿਤਾਗ੍ਨਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਕृਜ੍ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਰਿਪਾਲਕਃ

ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਪਤਿਤ ਦੀ ਅੱਗ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਤੂੰ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ।

ਉਪਸਂਹਰ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮੇਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯਾਮृਤਮ੍ । ਇਤਿ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਾਹੁਤਿਮਾਚਰੇਤ੍

ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ, ਅਮਰਤਾ ਵੱਲ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਰ੍ਧਦਗ੍ਧੇ ਤਥਾ ਦੇਹੇ ਦਦ੍ਯਾਦਾਜ੍ਯਾਹੁਤਿਂ ਤਤਃ । ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਧਿਜਾਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਦਯਂ ਜਾਯਤਾਂ ਪੁਨਃ

ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਅੱਧਾ ਸੜ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਤੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਹ ਮੁੜ ਜੰਮੇ' — ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ।

ਅਸੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਲੋਕਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਮਤਃ । ਏਵਮਾਜ੍ਯਾਹੁਤਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਿਲਮਿਸ਼੍ਰਾਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍

‘ਇਹ ਸਵਰਗ ਲਈ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ’ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਰੋਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤਤੋ ਗਾਢਮੇਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਭਵੇਤ੍ । ਦਾਹਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਞ੍ਚਯਨਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍

ਫਿਰ ਗਹਿਰੀ ਰੋਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਅਸਥੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।