ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਥਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸੂਯਫਲਂ ਲਭ੍ਤ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਥ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਦੁਗ੍ਧਾਧਿਕਾਂ ਚ ਮਹਿषੀਂ ਨਵਮੇਘਵਰ੍ਣਾਂ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਤਰ੍ਣਕਵਲੀਂ ਜਘਨਾਭਿਰਾਮਾਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਤਿਲਕਾਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵਾਯ ਲੋਕੋਦਯਂ ਸ ਜਯਤੀਤਿ ਕਿਮਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਮ੍

ਜੇ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਰਗੀ ਕਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾ ਖਾਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਮਹੀਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।

ਤਾਲਵृਨ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਨੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਵੀਜ੍ਯਤੇ ਪਥਿ । ਕਾਨ੍ਤਿਯੁਕ੍ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭਵਤ੍ਯਮ੍ਬਰਦਾਨਤਃ

ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਢ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਕਪੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਨਸੀਬ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਰਸਾਨ੍ਨੋਪਸ੍ਕਰਯੁਤਂ ਗृਹਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਯੋਰ੍ऽਪਯੇਤ੍ । ਨ ਹੀਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਭਵਤ੍ਯਤ੍ਰ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਫਲਗੌਖਲਾਘਵਮ੍ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਿਭੇਦੇਨ ਦਾਨਗੌਰਵਲਾਘਵਾਤ੍

ਇੱਥੇ, ਖਗਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਫਲ ਭਾਰੀ ਜਾਂ ਹਲਕਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਜਾਂ ਹਲਕਾਪਣ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਯੇਨਾਮ੍ਬੁਦਾਨਾਨਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਸਾਸ੍ਤਥਾ । ਤਦਾ ਖਗ ਤਥਾਹ੍ਲਾਦਮਾਪਦਿ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ

ਫਿਰ, ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਸੋऽਪਿ ਤृਪ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਨਾਪ੍ਯਨ੍ਨੇਨ ਵੈ ਤਦਾ

ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਆਸਨ੍ਨੇ ਮਰਣੇ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਨ੍ਯਾਸਂ ਚੇਦ੍ਵਿਧਾਨਤਃ । ਆਵਰ੍ਤੇਤ ਪੁਨਰ੍ਨਾਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ

ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ।

ਆਸਨ੍ਨਮਰਣੋ ਮਤ੍ਯਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਨਯਿਤੇ । ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਮਾਰ੍ਗਗਃ । ਪਦੇਪਦੇ ਕ੍ਰਤੁਸਮਂ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੀਰਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਗृਹ੍ਣੀਯਾਚ੍ਚੇਦਨਸ਼ਨਂ ਵ੍ਰਤਂ ਵਿਧਿਵਦਾਗਤੇ । ਮृਤ੍ਯੌ ਨ ਸੋऽਪਿ ਸਂਸਾਰੇ ਭੂਯਃ ਪਰ੍ਯਟਤਿ ਦ੍ਵਿਜ

ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਵਰਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਤੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ।

ਕਿਂ ਦਾਨਮਿਤਿ ਤੁਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਮੀਰਿਤਮ੍ । ਦਾਹਮृਤ੍ਯੋਰਨ੍ਤਰੇ ਕਿਮਿਤਿਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ृਣੁ

ਚੌਥੇ ਲਈ ਦਾਨ ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਸੜਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ।

ਗਤਪ੍ਰਾਣਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਰਾਸ਼ੁ ਤਮ੍ । ਸ਼ਵਂ ਜਲੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਦਵਿਚਾਰਯਨ੍

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਜਲਦੀ ਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣ, ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਾ ਕਰੇ।

ਪਰਿਧਾਪ੍ਯਾਹਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਨ੍ਦਨੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤਨੁਮ੍ । ਤਤੋ ਮृਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵੈ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍

ਸਾਫ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਥਾਂ 'ਏਕੋਦਿਸ਼ਟ' ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਯੋਗਪੂਰ੍ਵਂ ਦਾਹਸ੍ਯ ਯੋਗ੍ਯਤਾਦਿਰ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਆਂਸਨਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਣ ਚ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ੍ਯਾਦੇਤਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍

ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਜੋ ਯੋਗਤਾ ਆਦਿ ਹੋਵੇ, ਉਠਾਉਣਾ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਹੋਣ।

ਆਵਾਹਨਾਰ੍ਚਨ ਚੈਵ ਪਾਨ੍ਤ੍ਰਾਲਮ੍ਭਾਵਗਾਹਨੇ । ਭਵੇਦ੍ਦਾਨਾਨ੍ਨਸਙ੍ਕਲ੍ਪਃ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਂ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍

ਆਵਾਹਨ ਤੇ ਪੂਜਾ, ਪਾਤਰ ਚੁੱਕਣਾ ਤੇ ਡੁਬੋਣਾ ਹੋਵੇ; ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਦਾਰ੍ਥਪਞ੍ਚਕਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰੇਖਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਨੇਜਨਮ੍ । ਦਦ੍ਯਾਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮੁਦਕਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦੇਤਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਪੁਨਃ

ਪੰਜ ਪਦਾਰਥ ਨਾ ਵਰਤੇ ਜਾਣ, ਲਕੀਰ ਖਿੱਚਣ ਜਾਂ ਪੂੰਝਣ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਅਖੰਡ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੁੜ ਨਾ ਹੋਣ।

ਸ੍ਵਧਾਵਾਚਨਮਾਸ਼ੀਸ਼੍ਚ ਤਿਲਕਂ ਚ ਖਗੋਤ੍ਤਮ । ਘਟਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾषਾਨ੍ਨਂ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲੋਹਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍

ਖਗਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, 'ਸਵਧਾ' ਉਚਾਰਣ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਤਿਲਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਘੜਾ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪਿਣ੍ਡਸ੍ਯ ਚਾਲਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਿਦਂ ਤ੍ਰਿਕਮ੍ । ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਨਵਿਸਰ੍ਗੌ ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਕਂ ਤਥਾ

ਪਿੰਡ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਤਾਂ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਤਿੰਨ — ਢੱਕਣਾ, ਛੱਡਣਾ ਤੇ ਸੁਭਕਾਮਨਾ ਵਾਲਾ ਉਚਾਰਣ — ਨਹੀਂ ਕਹੇ ਗਏ।

ਏषੁ षਟ੍ਸੁ ਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਮਲਿਨੇषੁ ਤੇ । षਡੇਵ ਮਰਣਸ੍ਥਾਨੇ ਦ੍ਵਾਰਿ ਚਾਤ੍ਵਰਿਕੇ ਤਥਾ

ਇਹ ਛੇ ਰਸਮਾਂ ਮਲੇਛ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ; ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੇਵਲ ਛੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਵਿਸ਼੍ਰਾਮੇ ਕਾष੍ਠਚਯਨੇ ਤਥਾ ਸਞ੍ਚਯਨੇ ਖਗ । ਮृਤਿਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ਵੋ ਨਾਮ ਭੂਮਿਸ੍ਤੁष੍ਯਤਿ ਦੇਵਤਾ

ਆਰਾਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਚਬੂਤਰੇ ਤੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਮੁਰਦਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਾਨ੍ਥੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਭਵੇਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਤਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਾਸ੍ਤੁਦੇਵਤਾ । ਚਤ੍ਵਰੇ ਖੇਚਰਸ੍ਤੇਨ ਤੁष੍ਯੇਦ੍ਭृਤਾਦਿਦੇਵਤਾ

ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਯਾਤਰੀ ਖੜਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਭਰਤੀ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਵਿਸ਼੍ਰਾਮੇ ਭੂਤਸਂਜ੍ਞੋऽਯਂ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਚਿਤਾਯਾਂ ਸਾਧਕ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਤੌ ਪ੍ਰੇਤ ਉਚ੍ਯਤੇ

ਆਰਾਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਭੂਤ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ 'ਸਾਧਕ' ਤੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਪ੍ਰੇਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਿਲਦਰ੍ਭਘृਤੇਧਾਂਸਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਤਾਦਯਃ । ਗਾਥਾਂ ਯਮਸ੍ਯ ਸੂਕ੍ਤਂ ਵਾਪ੍ਯਧੀਯਾਨਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਹਿ

ਤਿਲ, ਦਰਭਾ, ਘੀ ਤੇ ਦੀਵੇ ਲੈ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਯਮ ਦੀ ਗਾਥਾ ਜਾਂ ਸੁਕਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।

ਅਹਰਹਰ੍ਨੀਯਮਾਨੋ ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪੁਰੁषਂ ਵृषਮ੍ । ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਨ ਤृਪ੍ਯੇਤ ਸੁਰਯਾ ਤ੍ਵਿਵ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ

ਰੋਜ਼ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਵੱਛਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਵੈਵਸਵਤ ਰਾਜਾ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਮਦਰਾ ਨਾਲ ਕਦੇ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਇਮਾਂ ਗਾਥਮਪੇਤੇਤਿ ਸੂਕ੍ਤਂ ਵਾ ਪਥਿ ਸਂਪਠੇਤ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼੍ਯਰਣ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜੇਯੁਃ ਸਰ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵਾਃ

ਇਹ ਗਾਥਾ ਜਾਂ ਸੁਕਤ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੋ; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਣ।

ਪਥਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦ੍ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਖਗ । ਤਤਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ਭੂਤਲੇ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਿਰਸਂ ਸ਼ਵਮ੍

ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਪੂਰਵ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।

ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚਿਤਾਭੂਮੌ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤृਣਕਾष੍ਠਤਿਲਾਜ੍ਯਾਦਿ ਸ੍ਵਯਂ ਨਿਨ੍ਯੁਃ ਸੁਤਾਦਯਃ

ਚਿਤਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰਵ ਦੱਸਿਆ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੋ; ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਘਾਸ, ਲੱਕੜ, ਤਿਲ, ਘੀ ਆਦਿ ਆਪ ਲੈ ਆਉਣ।

ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨੀਤੈਃ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਿਨਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਕੇਨ ਚ

ਜੋ ਕਰਮ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤ ਨਾਲ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁਹ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵੇਦੀ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਥਾਣ੍ਡਜ । ਪ੍ਰਤੇਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਧੇਨ ਤਂ ਛਾਦਯੇਤ੍ਤਤਃ

ਉਥੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਅੰਡਜ; ਕਫਨ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਅੱਧਾ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਵਰਤੋ।