ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਿਲਾਪਾਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਪਿਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸੋਪਸ੍ਕਰਾ ਤਥਾ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿष੍ਟਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋऽਪਿ ਤਤ੍

ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਘੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਬਿਸਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ।

ਅਸ਼੍ਵੋ ਰਥਸ਼੍ਚ ਮਹੀषੀ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੂਰ੍ਵਮਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਘੋੜਾ, ਰਥ, ਰਾਣੀ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਕਪੜੇ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨਾ ਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਖਗ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਸ੍ਵੀਯਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਯੇਨ ਦਸ਼ ਦਾਨਾਨ੍ਯਪਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ

ਹੋਰ ਦਾਨ ਵੀ, ਹੰਸ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਸ ਤਕ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨਂ ਗੋਰ੍ਵੈਤਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਤਥਾਪਿ ਵਾ । ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਪਿਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ

ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਵੈਤਰਨੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਦਾਨ; ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਪਤਲੀ, ਘੀ ਦੀ ਪਤਲੀ, ਅਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਦਾ ਦਾਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਦਦਾਨਂ ਚ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨਾਸੌ ਨਿਰਯਗਰ੍ਭਗਃ । ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯੇਣਾਪਿ ਲਵਣਦਾਨਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ

ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੰਡੀ ਦਾ ਦਾਨ ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲੂਣ ਦਾ ਦਾਨ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਵਿष੍ਣੁਦੇਹਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯਤੋऽਯਂ ਲਵਣੋ ਰਸਃ । ਆਤੁਰਸ੍ਯ ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾ ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾਤਲੇ

ਇਹ ਲੂਣ ਦਾ ਸਵਾਦ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਰੀਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ—

ਲਵਣਂ ਚ ਤਦਾ ਦੇਯਂ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਯੋਦ੍ਵਾਟਨਂ ਦਿਵਃ । ਯਾਨਿਕਾਨਿ ਚ ਦਾਨਾਨਿ ਸ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਮਾਨਵੈਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੂਣ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਲੀਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ-ਜੋ ਦਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—

ਤਾਨਿਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਯੇਨ ਸਾਙ੍ਗਂ ਖਗ ਸ ਵੈ ਪੁਮਾਨ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਹੰਸ ਜੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ—

ਪਾਪਾਨਿ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਅਮृਤਂ ਤੁ ਗਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਯਤਃ ਪਤਗਸਤ੍ਤਮ੍

ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਹੰਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਧੇਨੁਮਮृਤਤ੍ਵਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਦਾਨਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਤੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਿਲਯੇ ਵਸੇਤ੍

ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਅੱਠ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਆਲਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੌਦ੍ਰੇ ਹਿ ਦਹ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਮਾਨਵਃ । ਛਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸੁਚ੍ਛਾਯਾ ਜਾਯਤੇ ਪਥਿ ਤੁष੍ਟਿਦਾ

ਉਥੇ, ਭਿਆਨਕ ਥਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਛਤਰੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਰਾਹ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਛਾਂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਧਾਰਮਤਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਵੈ ਸੁਖਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਰੂਢਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਜਤਿ ਦਦਤੇ ਯਦ੍ਯੁਪਾਨਹੌ

ਉਹ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜੁੱਤੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭੋਜਨਾਸਨਦਾਨੇਨ ਸੁਖਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਵੈ । ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਦਾਤਾ ਸੁਖੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਕਮਣ੍ਡਲੋਃ

ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਆਸਣ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਰਾਹ ਵਿਚ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਕਮੰਡਲ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਯਮਦੂਤਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾਃ ਕਰਾਲਾਃ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਾਃ । ਨ ਪੀਡਯਨ੍ਤਿ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਦਾਨਤਃ

ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ, ਦਿਲੀ ਸਹਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤਂ ਪਤ੍ਰਰਥ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ षਾਪਂ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਕਾਯਸਮ੍ਭਵਮ੍

ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਪਤਲੀ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੱਤਰਰਥ ਜੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਘृਤਪਾਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨੇ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ । ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ

ਘੀ ਦੀ ਪਤਲੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੂਜੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਵਿਛੋਣਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਨਾਨਾਪ੍ਸਰੋਭਿਰਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਿਮਾਨਮਧਿਰੋਹਤਿ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮਨ੍ਦਿਰੇ

ਉਹ ਅਨੇਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਖੇਡ ਕੇ—

ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟ ਇਹ ਲੋਕੇ ਨृਪੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਣੋਪੇਤਂ ਯੁਵਾਨਂ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਇਹ ਲੋਕ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।

ਯੋऽਸ਼੍ਵਂ ਦਦਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਰੋਮਾਣਿ ਹਯੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ।

ਤਾਵਤੋ ਰਾਜਿਤਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍

ਉਹ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਪਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਰਥਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸੂਯਫਲਂ ਲਭ੍ਤ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਥ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਦੁਗ੍ਧਾਧਿਕਾਂ ਚ ਮਹਿषੀਂ ਨਵਮੇਘਵਰ੍ਣਾਂ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਤਰ੍ਣਕਵਲੀਂ ਜਘਨਾਭਿਰਾਮਾਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਤਿਲਕਾਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵਾਯ ਲੋਕੋਦਯਂ ਸ ਜਯਤੀਤਿ ਕਿਮਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਮ੍

ਜੇ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਰਗੀ ਕਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾ ਖਾਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਮਹੀਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।

ਤਾਲਵृਨ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਨੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਵੀਜ੍ਯਤੇ ਪਥਿ । ਕਾਨ੍ਤਿਯੁਕ੍ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭਵਤ੍ਯਮ੍ਬਰਦਾਨਤਃ

ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਢ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਕਪੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਨਸੀਬ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਰਸਾਨ੍ਨੋਪਸ੍ਕਰਯੁਤਂ ਗृਹਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਯੋਰ੍ऽਪਯੇਤ੍ । ਨ ਹੀਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਭਵਤ੍ਯਤ੍ਰ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਫਲਗੌਖਲਾਘਵਮ੍ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਿਭੇਦੇਨ ਦਾਨਗੌਰਵਲਾਘਵਾਤ੍

ਇੱਥੇ, ਖਗਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਫਲ ਭਾਰੀ ਜਾਂ ਹਲਕਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਜਾਂ ਹਲਕਾਪਣ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਯੇਨਾਮ੍ਬੁਦਾਨਾਨਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਸਾਸ੍ਤਥਾ । ਤਦਾ ਖਗ ਤਥਾਹ੍ਲਾਦਮਾਪਦਿ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ

ਫਿਰ, ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਸੋऽਪਿ ਤृਪ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਨਾਪ੍ਯਨ੍ਨੇਨ ਵੈ ਤਦਾ

ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਆਸਨ੍ਨੇ ਮਰਣੇ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਨ੍ਯਾਸਂ ਚੇਦ੍ਵਿਧਾਨਤਃ । ਆਵਰ੍ਤੇਤ ਪੁਨਰ੍ਨਾਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ

ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ।

ਆਸਨ੍ਨਮਰਣੋ ਮਤ੍ਯਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਨਯਿਤੇ । ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਮਾਰ੍ਗਗਃ । ਪਦੇਪਦੇ ਕ੍ਰਤੁਸਮਂ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੀਰਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।