ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਥਯਾਮਿ ਕ੍ਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁ ਵਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਪृਹਾ ॥ ੨,੩.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੪ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਜ੍ਞਾਨਤੋऽਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿਯਨ੍ਨਰੈਃ ਕਲੁषਂ ਕृਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਧੇਯਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਨਰੈਃ

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਭਸ੍ਮਾਦਿਸ੍ਨਾਨਦਸ਼ਕਮਾਦੌ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ षਡਬ੍ਦਾਦਿਪ੍ਰਤ੍ਯਾਮ੍ਨਾਯਾਚ੍ਚਰੇਦਪਿ

ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਭਸਮ ਆਦਿ ਨਾਲ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰੇ; ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਛੇ ਸਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ।

ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਾਰ੍ਧਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਸ਼ ਦਾਨਾਨਿ ਵੈ ਸ਼ृਣੁ

ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਸ ਦਾਨ ਦੇਵੇ—ਸੁਣ।

ਗੋਭੂਤਿਲਹਿਰਣ੍ਯਾਜ੍ਯਵਾਸੋਧਨ੍ਯਗੁਡਾਸ੍ਤਥਾ । ਰਜਤਂ ਲਵਣਂ ਚੈਵ ਦਾਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਵੈ ਵਿਦੁਃ

ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਤਿਲ, ਸੋਨਾ, ਘੀ, ਕਪੜੇ, ਅਨਾਜ, ਗੁੜ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਨਮਕ—ਇਹ ਦਸ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਗਤਾ ਯੇ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਰੋ ਦਸ਼ । ਤਤੋ ਯਮਦ੍ਵਾਰਪਥੇ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਸਂਕੁਲੇ

ਜੋ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਸ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਰਾਹ, ਜੋ ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,

ਨਦੀਂ ਵੈਤਰਣੀਂ ਤਰ੍ਤੁਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈਤਰਣੀਂ ਚ ਗਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਤਨੀ ਸਕृष੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਸਾ ਵੈ ਵੈਤਰਣੀ ਸ੍ਮृਤਾ

ਵੈਤਰਣੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੈਤਰਣੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਕਾਲੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੈਤਰਣੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਿਲਾ ਲੋਹਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਪਾਸਂ ਲਵਣਂ ਤਥਾ । ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰ੍ਗਾਵ ਏਕੈਕਂ ਪਾਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍

ਤਿਲ, ਲੋਹਾ, ਸੋਨਾ, ਕਪਾਹ, ਨਮਕ, ਸੱਤ ਅਨਾਜ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਗਾਂ—ਹਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਮਹਾਦਾਨਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਆਤੁਰੇਣ ਤੁ ਦੇਯਾਨਿ ਪਦਰੂਪਾਣਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ

ਇਹ ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਬਿਮਾਰ ਮਨੁੱਖ ਪੈਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀ ਦੇਵੇ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ।

ਛਤ੍ਰੋ ਪਾਨਹਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾ ਚ ਕਮਣ੍ਡਲੁਃ । ਆਸਨਂ ਭਾਜਨਂ ਪਦਂ ਚਾष੍ਟਵਿਧਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍

ਛਤਰੀ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਕਪੜੇ, ਮੁਦਰਾ, ਕਮੰਡਲ, ਆਸਣ, ਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਪੈਰ—ਇਹ ਅੱਠ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਿਲਾਪਾਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਪਿਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸੋਪਸ੍ਕਰਾ ਤਥਾ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿष੍ਟਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋऽਪਿ ਤਤ੍

ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਘੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਬਿਸਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ।

ਅਸ਼੍ਵੋ ਰਥਸ਼੍ਚ ਮਹੀषੀ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੂਰ੍ਵਮਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਘੋੜਾ, ਰਥ, ਰਾਣੀ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਕਪੜੇ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨਾ ਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਖਗ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਸ੍ਵੀਯਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਯੇਨ ਦਸ਼ ਦਾਨਾਨ੍ਯਪਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ

ਹੋਰ ਦਾਨ ਵੀ, ਹੰਸ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਸ ਤਕ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨਂ ਗੋਰ੍ਵੈਤਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਤਥਾਪਿ ਵਾ । ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਪਿਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ

ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਵੈਤਰਨੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਦਾਨ; ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਪਤਲੀ, ਘੀ ਦੀ ਪਤਲੀ, ਅਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਦਾ ਦਾਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਦਦਾਨਂ ਚ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨਾਸੌ ਨਿਰਯਗਰ੍ਭਗਃ । ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯੇਣਾਪਿ ਲਵਣਦਾਨਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ

ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੰਡੀ ਦਾ ਦਾਨ ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲੂਣ ਦਾ ਦਾਨ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਵਿष੍ਣੁਦੇਹਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯਤੋऽਯਂ ਲਵਣੋ ਰਸਃ । ਆਤੁਰਸ੍ਯ ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾ ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾਤਲੇ

ਇਹ ਲੂਣ ਦਾ ਸਵਾਦ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਰੀਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ—

ਲਵਣਂ ਚ ਤਦਾ ਦੇਯਂ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਯੋਦ੍ਵਾਟਨਂ ਦਿਵਃ । ਯਾਨਿਕਾਨਿ ਚ ਦਾਨਾਨਿ ਸ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਮਾਨਵੈਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੂਣ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਲੀਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ-ਜੋ ਦਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—

ਤਾਨਿਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਯੇਨ ਸਾਙ੍ਗਂ ਖਗ ਸ ਵੈ ਪੁਮਾਨ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਹੰਸ ਜੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ—

ਪਾਪਾਨਿ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਅਮृਤਂ ਤੁ ਗਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਯਤਃ ਪਤਗਸਤ੍ਤਮ੍

ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਹੰਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਧੇਨੁਮਮृਤਤ੍ਵਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਦਾਨਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਤੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਿਲਯੇ ਵਸੇਤ੍

ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਅੱਠ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਆਲਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੌਦ੍ਰੇ ਹਿ ਦਹ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਮਾਨਵਃ । ਛਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸੁਚ੍ਛਾਯਾ ਜਾਯਤੇ ਪਥਿ ਤੁष੍ਟਿਦਾ

ਉਥੇ, ਭਿਆਨਕ ਥਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਛਤਰੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਰਾਹ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਛਾਂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਧਾਰਮਤਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਵੈ ਸੁਖਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਰੂਢਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਜਤਿ ਦਦਤੇ ਯਦ੍ਯੁਪਾਨਹੌ

ਉਹ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜੁੱਤੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭੋਜਨਾਸਨਦਾਨੇਨ ਸੁਖਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਵੈ । ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਦਾਤਾ ਸੁਖੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਕਮਣ੍ਡਲੋਃ

ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਆਸਣ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਰਾਹ ਵਿਚ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਕਮੰਡਲ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਯਮਦੂਤਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾਃ ਕਰਾਲਾਃ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਾਃ । ਨ ਪੀਡਯਨ੍ਤਿ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਦਾਨਤਃ

ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ, ਦਿਲੀ ਸਹਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤਂ ਪਤ੍ਰਰਥ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ षਾਪਂ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਕਾਯਸਮ੍ਭਵਮ੍

ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਪਤਲੀ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੱਤਰਰਥ ਜੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਘृਤਪਾਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨੇ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ । ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ

ਘੀ ਦੀ ਪਤਲੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੂਜੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਵਿਛੋਣਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਨਾਨਾਪ੍ਸਰੋਭਿਰਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਿਮਾਨਮਧਿਰੋਹਤਿ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮਨ੍ਦਿਰੇ

ਉਹ ਅਨੇਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਖੇਡ ਕੇ—

ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟ ਇਹ ਲੋਕੇ ਨृਪੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਣੋਪੇਤਂ ਯੁਵਾਨਂ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਇਹ ਲੋਕ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।

ਯੋऽਸ਼੍ਵਂ ਦਦਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਰੋਮਾਣਿ ਹਯੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ।