ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸ ਨਵੇ ਦੇਹੇ ਪृਹੇ ਦਰਧੇ ਗੁਹੀ ਯਥਾ । ਸ਼ਰੀਰੇ ਯੇ ਸਮਾਸੀਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਸਪ੍ਤ ਧਾਤਵਃ ॥ ੨,੩.

ਇਹ ਨਵੀਂ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ, ਗੁਫਾ ਜਾਂ ਖੋਹ ਵਿੱਚ; ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਧਾਤੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।

षਾਟ੍ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਹ੍ਯਯਂ ਕਾਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਤਦ੍ਯੋਗਾਦ੍ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵ੍ਯਾਧਯਸ੍ਤਥਾ ॥ ੨,੩.

ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੇ ਪਰਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ; ਮੂਤਰ, ਗੰਦ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵੀ।

ਪਿਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾ ਤਥਾ ਮਜ੍ਜਾ ਮਾਂਸਂ ਵੈ ਮੇਦ ਏਵ ਚ । ਅਸ੍ਥਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਤਥਾ ਸ੍ਨਾਯੁਰ੍ਦੇਹੇਨ ਸਹ ਦਹ੍ਯਤਿ ॥ ੨,੩.

ਪਿੱਤ, ਕਫ, ਮੱਜਾ, ਮਾਸ, ਚਰਬੀ, ਹੱਡੀ, ਵੀਰਯ ਤੇ ਨਸ — ਇਹ ਸਭ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਏष ਤੇ ਕਥਿਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਨਾਸਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਮ੍ । ਕਥਯਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੨,੩.

ਤਾਰਕਸ਼, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੇ ਹਨ।

ਏਕਸ੍ਤਮ੍ਬਂਸ੍ਨਾਯੁਬਦ੍ਧਂ ਸ੍ਥੂਣਾਤ੍ਰਯਵਿਭੂषਣਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਵਦ੍ਵਾਰਂ ਸ਼ਰੀਰਕਮ੍ ॥ ੨,੩.

ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਥੰਮ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਅਤੇ ਨੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਵਿषਯੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਰਾਗਦ੍ਵੇषਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤृष੍ਣਾਦੁਰ੍ਗਮਤਸ੍ਕਰਮ੍ ॥ ੨,੩.

ਇਹ ਸਰੀਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਤਲ-ਪਤਲ, ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਕਰਕੇ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।

ਲੋਭਜਾਲਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮੋਹਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਸੁਬਦ੍ਧਂ ਮਾਯਯਾ ਚੈਤਲ੍ਲੋਭੇਨਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ ॥ ੨,੩.

ਇਹ ਲੋਭ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਲੋਭ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਇਹ ਨਗਰ ਹੈ।

ਏਤਦ੍ਗੁਣਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਯੇ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ॥ ੨,੩.

ਇਹ ਸਰੀਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਏਵਮੇਵ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ । ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਯੋਨਯਃ ਪੁਰਾ ॥ ੨,੩.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਚੌਰਾਸੀ ਲੱਖ ਜੂਨੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।

ਉਦ੍ਭਿਜ੍ਜਾਃ ਸ੍ਵੇਦਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਅਣ੍ਡਜਾਸ਼੍ਚ ਜਰਾਯੁਜਾਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਨਿਰਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਤਃ ॥ ੨,੩.

ਜੋ ਜੀਵ ਪਸੀਨੇ, ਨਮੀ, ਅੰਡੇ ਅਤੇ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਨਰਕ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਬਾਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।

ਅਥਯਾਮਿ ਕ੍ਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁ ਵਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਪृਹਾ ॥ ੨,੩.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੪ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਜ੍ਞਾਨਤੋऽਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿਯਨ੍ਨਰੈਃ ਕਲੁषਂ ਕृਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਧੇਯਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਨਰੈਃ

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਭਸ੍ਮਾਦਿਸ੍ਨਾਨਦਸ਼ਕਮਾਦੌ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ षਡਬ੍ਦਾਦਿਪ੍ਰਤ੍ਯਾਮ੍ਨਾਯਾਚ੍ਚਰੇਦਪਿ

ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਭਸਮ ਆਦਿ ਨਾਲ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰੇ; ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਛੇ ਸਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ।

ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਾਰ੍ਧਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਸ਼ ਦਾਨਾਨਿ ਵੈ ਸ਼ृਣੁ

ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਸ ਦਾਨ ਦੇਵੇ—ਸੁਣ।

ਗੋਭੂਤਿਲਹਿਰਣ੍ਯਾਜ੍ਯਵਾਸੋਧਨ੍ਯਗੁਡਾਸ੍ਤਥਾ । ਰਜਤਂ ਲਵਣਂ ਚੈਵ ਦਾਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਵੈ ਵਿਦੁਃ

ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਤਿਲ, ਸੋਨਾ, ਘੀ, ਕਪੜੇ, ਅਨਾਜ, ਗੁੜ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਨਮਕ—ਇਹ ਦਸ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਗਤਾ ਯੇ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਰੋ ਦਸ਼ । ਤਤੋ ਯਮਦ੍ਵਾਰਪਥੇ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਸਂਕੁਲੇ

ਜੋ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਸ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਰਾਹ, ਜੋ ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,

ਨਦੀਂ ਵੈਤਰਣੀਂ ਤਰ੍ਤੁਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈਤਰਣੀਂ ਚ ਗਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਤਨੀ ਸਕृष੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਸਾ ਵੈ ਵੈਤਰਣੀ ਸ੍ਮृਤਾ

ਵੈਤਰਣੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੈਤਰਣੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਕਾਲੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੈਤਰਣੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਿਲਾ ਲੋਹਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਪਾਸਂ ਲਵਣਂ ਤਥਾ । ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰ੍ਗਾਵ ਏਕੈਕਂ ਪਾਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍

ਤਿਲ, ਲੋਹਾ, ਸੋਨਾ, ਕਪਾਹ, ਨਮਕ, ਸੱਤ ਅਨਾਜ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਗਾਂ—ਹਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਮਹਾਦਾਨਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਆਤੁਰੇਣ ਤੁ ਦੇਯਾਨਿ ਪਦਰੂਪਾਣਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ

ਇਹ ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਬਿਮਾਰ ਮਨੁੱਖ ਪੈਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀ ਦੇਵੇ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ।

ਛਤ੍ਰੋ ਪਾਨਹਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾ ਚ ਕਮਣ੍ਡਲੁਃ । ਆਸਨਂ ਭਾਜਨਂ ਪਦਂ ਚਾष੍ਟਵਿਧਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍

ਛਤਰੀ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਕਪੜੇ, ਮੁਦਰਾ, ਕਮੰਡਲ, ਆਸਣ, ਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਪੈਰ—ਇਹ ਅੱਠ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਿਲਾਪਾਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਪਿਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸੋਪਸ੍ਕਰਾ ਤਥਾ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿष੍ਟਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋऽਪਿ ਤਤ੍

ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਘੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਬਿਸਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ।

ਅਸ਼੍ਵੋ ਰਥਸ਼੍ਚ ਮਹੀषੀ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੂਰ੍ਵਮਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਘੋੜਾ, ਰਥ, ਰਾਣੀ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਕਪੜੇ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨਾ ਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਖਗ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਸ੍ਵੀਯਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਯੇਨ ਦਸ਼ ਦਾਨਾਨ੍ਯਪਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ

ਹੋਰ ਦਾਨ ਵੀ, ਹੰਸ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਸ ਤਕ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨਂ ਗੋਰ੍ਵੈਤਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਤਥਾਪਿ ਵਾ । ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਪਿਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ

ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਵੈਤਰਨੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਦਾਨ; ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਪਤਲੀ, ਘੀ ਦੀ ਪਤਲੀ, ਅਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਦਾ ਦਾਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਦਦਾਨਂ ਚ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨਾਸੌ ਨਿਰਯਗਰ੍ਭਗਃ । ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯੇਣਾਪਿ ਲਵਣਦਾਨਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ

ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੰਡੀ ਦਾ ਦਾਨ ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲੂਣ ਦਾ ਦਾਨ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਵਿष੍ਣੁਦੇਹਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯਤੋऽਯਂ ਲਵਣੋ ਰਸਃ । ਆਤੁਰਸ੍ਯ ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾ ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾਤਲੇ

ਇਹ ਲੂਣ ਦਾ ਸਵਾਦ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਰੀਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ—

ਲਵਣਂ ਚ ਤਦਾ ਦੇਯਂ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਯੋਦ੍ਵਾਟਨਂ ਦਿਵਃ । ਯਾਨਿਕਾਨਿ ਚ ਦਾਨਾਨਿ ਸ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਮਾਨਵੈਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੂਣ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਲੀਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ-ਜੋ ਦਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—

ਤਾਨਿਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਯੇਨ ਸਾਙ੍ਗਂ ਖਗ ਸ ਵੈ ਪੁਮਾਨ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਹੰਸ ਜੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ—

ਪਾਪਾਨਿ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਅਮृਤਂ ਤੁ ਗਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਯਤਃ ਪਤਗਸਤ੍ਤਮ੍

ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਹੰਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।