ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਵਂ ਤੁ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣੋ ਨਿਰਯੇषੁ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਧਃ । ਯਥਾ ਪੁਣ੍ਯਕृਤੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ ॥ ੨,੩.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਪੁੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਤੇ ਯਮੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾਂ ਯੋਨਿਂ ਪੁਣ੍ਯਗਤਿਂ ਨਰਾਃ । ਪ੍ਰਗੀਤਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣਾ ਨृਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਸਮਾਕੁਲਾਃ ॥ ੨,੩.

ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਯਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾਚ-ਉਤਸਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ।

ਹਾਰਨੂਪੁਰਮਾਧੁਰ੍ਯੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍ਯਮਲਾਨਿ ਤੁ । ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ ॥ ੨,੩.

ਹਾਰ ਤੇ ਨੂਪੁਰ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਨੀਰੁਜਾਂ ਗੇਹੇ ਸ ਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਪੀਰਪਾਲਕਾਃ ॥ ੨,੩.

ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਸਿਹਤਮੰਦ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਭੋਗਾਨ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਂਸ੍ਤਤੋ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਮਨ੍ਯਥਾ । ਅਵਰੋਹਿਣੀਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ॥ ੨,੩.

ਉਹ ਤੀਬਰ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਵਰੋਹਣੀ ਜਾਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜਾਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕੇ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਮਰਣਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪਾਪਿष੍ਠਾਨਾਮਦੋਮਾਰ੍ਗਾਜ੍ਜੀਵੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ॥ ੨,੩.

ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਰਨਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ, ਆਤਮਾ ਪੱਕਾ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਲੀਯਤੇ ਪृਥ੍ਵੀ ਆਪਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਪ੍ਸੁ ਚ । ਤੇਜਸ੍ਤੇਜਸਿ ਲੀਯਤੇ ਸਮੀਰੇ ਚ ਸਮੀਰਣਃ ॥ ੨,੩.

ਧਰਤੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹਵਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ।

ਆਕਾਸ਼ੇ ਚ ਤਥਾਕਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪਿ ਨਿਸ਼ਾਕਰੇ । ਤਤ੍ਰ ਕਾਮਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਰੋਧਃ ਕਾਯੇ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ॥ ੨,੩.

ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਤ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਉਥੇ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵੀ ਹਨ।

ਏਤੇ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਹੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਕਰਾਃ । ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧੋ ਹ੍ਯਹਙ੍ਕਾਰੋ ਮਨਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਾਯਕਃ ॥ ੨,੩.

ਇਹ, ਤਾਰਕਸ਼, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਚੋਰ ਵਜੋਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ: ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਤੇ ਮਨ — ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ।

ਸਂਹਾਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਲੋऽਸੌ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪੇਨ ਸਂਯੁਤਃ । ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਕਲੈਰ੍ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਹ ॥ ੨,੩.

ਸੰਹਾਰ ਸਮਾਂ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਭ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ।

ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸ ਨਵੇ ਦੇਹੇ ਪृਹੇ ਦਰਧੇ ਗੁਹੀ ਯਥਾ । ਸ਼ਰੀਰੇ ਯੇ ਸਮਾਸੀਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਸਪ੍ਤ ਧਾਤਵਃ ॥ ੨,੩.

ਇਹ ਨਵੀਂ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ, ਗੁਫਾ ਜਾਂ ਖੋਹ ਵਿੱਚ; ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਧਾਤੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।

षਾਟ੍ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਹ੍ਯਯਂ ਕਾਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਤਦ੍ਯੋਗਾਦ੍ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵ੍ਯਾਧਯਸ੍ਤਥਾ ॥ ੨,੩.

ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੇ ਪਰਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ; ਮੂਤਰ, ਗੰਦ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵੀ।

ਪਿਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾ ਤਥਾ ਮਜ੍ਜਾ ਮਾਂਸਂ ਵੈ ਮੇਦ ਏਵ ਚ । ਅਸ੍ਥਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਤਥਾ ਸ੍ਨਾਯੁਰ੍ਦੇਹੇਨ ਸਹ ਦਹ੍ਯਤਿ ॥ ੨,੩.

ਪਿੱਤ, ਕਫ, ਮੱਜਾ, ਮਾਸ, ਚਰਬੀ, ਹੱਡੀ, ਵੀਰਯ ਤੇ ਨਸ — ਇਹ ਸਭ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਏष ਤੇ ਕਥਿਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਨਾਸਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਮ੍ । ਕਥਯਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੨,੩.

ਤਾਰਕਸ਼, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੇ ਹਨ।

ਏਕਸ੍ਤਮ੍ਬਂਸ੍ਨਾਯੁਬਦ੍ਧਂ ਸ੍ਥੂਣਾਤ੍ਰਯਵਿਭੂषਣਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਵਦ੍ਵਾਰਂ ਸ਼ਰੀਰਕਮ੍ ॥ ੨,੩.

ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਥੰਮ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਅਤੇ ਨੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਵਿषਯੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਰਾਗਦ੍ਵੇषਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤृष੍ਣਾਦੁਰ੍ਗਮਤਸ੍ਕਰਮ੍ ॥ ੨,੩.

ਇਹ ਸਰੀਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਤਲ-ਪਤਲ, ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਕਰਕੇ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।

ਲੋਭਜਾਲਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮੋਹਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਸੁਬਦ੍ਧਂ ਮਾਯਯਾ ਚੈਤਲ੍ਲੋਭੇਨਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ ॥ ੨,੩.

ਇਹ ਲੋਭ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਲੋਭ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਇਹ ਨਗਰ ਹੈ।

ਏਤਦ੍ਗੁਣਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਯੇ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ॥ ੨,੩.

ਇਹ ਸਰੀਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਏਵਮੇਵ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ । ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਯੋਨਯਃ ਪੁਰਾ ॥ ੨,੩.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਚੌਰਾਸੀ ਲੱਖ ਜੂਨੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।

ਉਦ੍ਭਿਜ੍ਜਾਃ ਸ੍ਵੇਦਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਅਣ੍ਡਜਾਸ਼੍ਚ ਜਰਾਯੁਜਾਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਨਿਰਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਤਃ ॥ ੨,੩.

ਜੋ ਜੀਵ ਪਸੀਨੇ, ਨਮੀ, ਅੰਡੇ ਅਤੇ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਨਰਕ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਬਾਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।

ਅਥਯਾਮਿ ਕ੍ਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁ ਵਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਪृਹਾ ॥ ੨,੩.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੪ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਜ੍ਞਾਨਤੋऽਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿਯਨ੍ਨਰੈਃ ਕਲੁषਂ ਕृਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਧੇਯਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਨਰੈਃ

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਭਸ੍ਮਾਦਿਸ੍ਨਾਨਦਸ਼ਕਮਾਦੌ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ षਡਬ੍ਦਾਦਿਪ੍ਰਤ੍ਯਾਮ੍ਨਾਯਾਚ੍ਚਰੇਦਪਿ

ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਭਸਮ ਆਦਿ ਨਾਲ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰੇ; ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਛੇ ਸਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ।

ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਾਰ੍ਧਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਸ਼ ਦਾਨਾਨਿ ਵੈ ਸ਼ृਣੁ

ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਸ ਦਾਨ ਦੇਵੇ—ਸੁਣ।

ਗੋਭੂਤਿਲਹਿਰਣ੍ਯਾਜ੍ਯਵਾਸੋਧਨ੍ਯਗੁਡਾਸ੍ਤਥਾ । ਰਜਤਂ ਲਵਣਂ ਚੈਵ ਦਾਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਵੈ ਵਿਦੁਃ

ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਤਿਲ, ਸੋਨਾ, ਘੀ, ਕਪੜੇ, ਅਨਾਜ, ਗੁੜ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਨਮਕ—ਇਹ ਦਸ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਗਤਾ ਯੇ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਰੋ ਦਸ਼ । ਤਤੋ ਯਮਦ੍ਵਾਰਪਥੇ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਸਂਕੁਲੇ

ਜੋ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਸ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਰਾਹ, ਜੋ ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,

ਨਦੀਂ ਵੈਤਰਣੀਂ ਤਰ੍ਤੁਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈਤਰਣੀਂ ਚ ਗਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਤਨੀ ਸਕृष੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਸਾ ਵੈ ਵੈਤਰਣੀ ਸ੍ਮृਤਾ

ਵੈਤਰਣੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੈਤਰਣੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਕਾਲੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੈਤਰਣੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਿਲਾ ਲੋਹਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਪਾਸਂ ਲਵਣਂ ਤਥਾ । ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰ੍ਗਾਵ ਏਕੈਕਂ ਪਾਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍

ਤਿਲ, ਲੋਹਾ, ਸੋਨਾ, ਕਪਾਹ, ਨਮਕ, ਸੱਤ ਅਨਾਜ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਗਾਂ—ਹਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਮਹਾਦਾਨਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਆਤੁਰੇਣ ਤੁ ਦੇਯਾਨਿ ਪਦਰੂਪਾਣਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ

ਇਹ ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਬਿਮਾਰ ਮਨੁੱਖ ਪੈਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀ ਦੇਵੇ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ।