ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਾਮਾ ਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਕਾਮੀ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਰੁਡਸ਼੍ਰਵਣਾਲ੍ਲਭੇਤ੍ ॥ ੧,੨੪੦.

ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਪਾਉਂਦਾ; ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਗਾਰੁੜ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਪਾਰਸ੍ਯ ਗਨ੍ਤਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਵਤੀਹ ਚ ॥ ੧,੨੪੦.

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਕਸ਼ਤਰੀ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਹਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍ । ਵਦੇਦ੍ਯਦਿ ਸ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਕੀਰ੍ਤਿਹਾਨਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ॥ ੧,੨੪੦.

ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਵੈਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਆਦਮੀ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਚ ਵਦੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਨ੍ਤਰਿਤੋ ਯ ਦਿ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਤਰਿਤੈ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਗਾਰੁਡਂ ਤ੍ਵਿਦਮ ॥ ੧,੨੪੦.

ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਗਾਰੁੜ ਪੁਰਾਣਾ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸੁਣਨਾ ਯੋਗ ਹੈ।

ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਦ੍ਧਰਿਃ ਸ੍ਤੁਤਃ । ਗਾਰੁਡਂ ਵਸੁਰਾਜਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਵਾਪ ਹ ॥ ੧,੨੪੦.

ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਗਾਰੁੜ ਅਤੇ ਗਾਰੁੜ ਦੇ ਸਤੋਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਸੁ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਾਰੁੜ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਵਰੁਰੁਵਾਚ । ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਖਗੇਦ੍ਰ ਹਰਿਵਾਹਨਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧ੍ਵਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਮਹਾਸੁਰਮ੍ ॥ ੧,੨੪੦.

ਵਰੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਮਹਾਂ ਬਾਹੂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਵਾਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸਥਿਤ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਾਗਦਰ੍ਪਘ੍ਨ ਵਿਨਤਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨ । ਸੁਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤ ਨਿਦ੍ਦਭ ਦੀਨਦੈਤ੍ਯਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤ ॥ ੧,੨੪੦.

ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਨਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਦੂਰ ਤਕ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਦੈਤ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।

ਪਰਸ੍ਪਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੇਨ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਵਿਭਾਵਸੂ । ਗਜਕਚ੍ਛਪਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌਚੈਵ ਸਂਯੁਤੌ ॥ ੧,੨੪੦.

ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਅਤੇ ਵਿਭਾਵਸੂ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਛੂਆ ਬਣ ਗਏ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।

ਯਦੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੌ ਯੋਜਨਾਨਿ ਜਸ੍ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਯਤਃ । ਕੂਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਜਨੋਤ੍ਸੋਧਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਮਡਲਃ ॥ ੧,੨੪੦.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣੀ ਸੀ; ਕੱਛੂਆ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਗਹਿਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਘੇਰਾ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦਾ ਸੀ।

ਨ ਖਾਦ੍ਯੌ ਤੌ ਤ੍ਵਯਾਨੀਚੌ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੌ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪ? । ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਚ੍ਛਾਪਦੋषਾਚ੍ਚ ਪਰਿਮੋਚਿਤੌ ॥ ੧,੨੪੦.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹ ਨਿਮਰ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।

ਨਿषਾਦਦੇਸ਼ਸ੍ਵਾਦੇਨ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰੂਸ੍ਮਾਨਿਦਿਤਮ੍? । ਵਿषਾਦੀਸ਼ਸ੍ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ॥ ੧,੨੪੦.

ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਸੁਆਦ ਚੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ; ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਛੁਡਾਇਆ।

ਵਟਾਰੋਹਿਣਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਯੁਤਾ । ਸ਼ਾਖਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਰ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਃ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ ॥ ੧,੨੪੦.

ਬੜ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਟਾਹਲੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਤੋੜੀ, ਉਥੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।

ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਨਕृਤਾ ਕृਤ੍ਵਾਨਖਸ੍ਥੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ । ਨਭਸ੍ਪਪਿਨਿਰਾਲਂਬੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤੌ ॥ ੧,੨੪੦.

ਤੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਛੂਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।

ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾ ਰਣੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਆਹृਤਂ ਤਤ੍ਪੁਰਾ ਸੋਮਂ ਵਾਹ੍ਨਿਂ ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇ ॥ ੧,੨੪੦.

ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਸੋਮ ਲਿਆਇਆ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਲਈ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੀ।

ਨਾਗੌ ਦृष੍ਟਿਵਿषੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਜਸਾ ਤੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ੁषੌ । ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੇਣ ਨ ਸਾ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾਵਿਕ੍ਰਵੇਤੌ ਮਨੋਹਤਃ? ॥ ੧,੨੪੦.

ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ ਚੋਚ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।

ਆਹृਤ੍ਯਾਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸੋਮਂ ਨੀਤਮੇਵ ਨ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧ੍ਵਜਸ੍ਥਾਨਂ ਵਾਹਨਤ੍ਵਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯਸਿ ॥ ੧,੨੪੦.

ਸੋਮ ਲਿਆ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸਥਿਤ ਸਵਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ।

ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਰ੍ਭੇषੁ ਸੋਮਂ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ । ਜਹਾਰ ਚਾਮृਤਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਦਨ ॥ ੧,੨੪੦.

ਦਰਬੇ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ।

ਯਤ੍ਰ ਜਿਹ੍ਵਾਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਵਿਨਤਾ ਮੋਚਿਤਾ ਦਾਸ੍ਯਾਤ੍ਕਦ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਜਿਤਾ ਰਣੇ ॥ ੧,੨੪੦.

ਜਿੱਥੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਵੰਡੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀ, ਵਿਨਤਾ ਦਾਸੀਪਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਈ ਸੀ।

ਉਚ੍ਚੈਃ ਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ ਕਿਂਵਰ੍ਣਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲ ਇਤ੍ਯੇਵ ਭਾषਤੇ । ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਦृष੍ਟਮੁਵਾਚ ਹ ॥ ੧,੨੪੦.

ਉੱਚੈਸ਼ਰਵਾਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਤ੍ਵਯਾ ਵਜ੍ਰਪਹਾਰੇਣ ਪਕ੍ਸ਼ਮੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਸ੍ਵਤਃ? । ਦਧੀਚਵਜ੍ਰਸ਼ਕ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਤੁਰਰ੍ਥਾਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ॥ ੧,੨੪੦.

ਵਜਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪੰਖ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਛੁਟ ਗਿਆ ਸੀ; ਦਧੀਚੀ ਦਾ ਵਜਰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।

ਤਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਦਾਨੀਤਂ ਹਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਤਦਾ ਤਵ ਸੁਪਰ੍ਣੋਤਿ ਨਾਮ ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ॥ ੧,੨੪੦.

ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਪੰਖ ਲਿਆਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਦ ਤੇਰਾ ਨਾਮ 'ਸੁਪਰਨ' ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।

ਧ੍ਯਾਨਮਾਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤੁ ਵਿषਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਪਠੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ॥ ੧,੨੪੦.

ਸਿਰਫ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਿਰ—ਚਾਹੇ ਜੜੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਲਦੀ—ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਵਸੁਰਾਜੋ ਗਾਰੁਡਂ ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਗਰੁਡੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਂਯਨ੍ਸਰ੍ਵਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ॥ ੧,੨੪੦.

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਾਰੁੜ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ; ਗਾਰੁੜ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।

ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਗਾਰੁਡਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਮਵਾਪ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ॥ ੧,੨੪੦.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਲੋਕਪਾਦਂ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਗੇਹ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵੇਦਿਹ ॥ ੧,੨੪੦.

ਇਸ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਅਧੀ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗਾਰੁਡਂ ਯਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਗਤੋ ਨਯਃ । ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦੇਤਦ੍ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ॥ ੧,੨੪੦.

ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਾਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੀ ਧਰਮ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਦਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਕਾਮਾਰ੍ਥੋ ਕਾਮਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ॥ ੧,੨੪੦.

ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੋਰਥ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੋ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਜਯਾਰ੍ਥੋ ਲਭਤੇ ਜਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਨਾ ਪਾਪੀ ਪਾਪਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ॥ ੧,੨੪੦.

ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਬੜਾ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਪਿ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਤ੍ਰਂ ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਸਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਰ੍ਥੋ ਲਭਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਬੋਗਾਰ੍ਥੋ ਬੋਗਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ॥ ੧,੨੪੦.

ਜੋ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਭੋਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।