ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਂਸਾਰਬਨ੍ਧਨਾਮੁਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਂਲ੍ਲੋਕੋ ਹ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ । ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਰਦਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਦਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ॥ ੧,੨੩੨.

ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਂਸਾਰਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ਕੋऽਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਨ੍ਸਮਾਹਿਤਃ । ਅਨਨ੍ਤਮਵ੍ਯਯਂ ਦੇਵਂ ਵਿष੍ਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮਜਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਂਦਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ॥ ੧,੨੩੨.

ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੰਤ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਨਾਰਦੇਨ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟ ਏਵਂ ਸ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ । ਯੇਤ੍ਤੇਨ ਤਸ੍ਮੈ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਨ੍ਮਯਾ ਕਥਿਤਂ ਤਵ ॥ ੧,੨੩੨.

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਨੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਹੈ।

ਤਮੇਵ ਸਤਤਨ੍ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿष੍ਕਲਮ੍ । ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਾਤ ! ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ ॥ ੧,੨੩੨.

ਉਸ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅੰਗ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।

ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਕਾਗ੍ਰਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ ॥ ੧,੨੩੨.

ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗ ਵੀ, ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਵਾਲੇ ਮਨ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰऋषਿਰ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਮਿਦਮੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ । ਸ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਃ ਪਦਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ॥ ੧,੨੩੨.

ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਪਿ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸ੍ਤਵੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਮਪਿ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ॥ ੧,੨੩੨.

ਜੋ ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਤਵਮਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਦ੍ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯ ਮਮृਤਤ੍ਵਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ॥ ੧,੨੩੨.

ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੨੩੩ ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਸਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਨ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਦਾਮੋਦਰਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਕਿਨ੍ਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ॥ ੧,੨੩੩.

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ: 'ਮੈਂ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੌਤ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?'

ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਧਰਂ ਦੇਵਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪਿਣਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਅਧੋऽਕ੍ਸ਼ਜਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਕਿਨ੍ਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ॥ ੧,੨੩੩.

ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਹੈ ਤੇ ਅਜਨਮਾ ਹੈ; ਮੌਤ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਵਰਾਹਂ ਵਾਮਨਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਮਾਧਵਂ ਚ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਕਿਨ੍ਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ॥ ੧,੨੩੩.

ਮੈਂ ਵਰਾਹ, ਵਾਮਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਨਰਸਿੰਘ, ਜਨਾਰਦਨ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ; ਮੌਤ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਪੁਰੁषਂ ਪੁष੍ਕਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਬੀਜਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਲੋਕਨਾਥਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਕਿਨ੍ਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ॥ ੧,੨੩੩.

ਮੈਂ ਉਸ ਪੁਰਖ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਖੇਤਰ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੌਤ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸਂ ਦੇਵਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਮਹਾਯੋਗਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਕਿਨ੍ਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ॥ ੧,੨੩੩.

ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਹਨ, ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਤੇ ਅਜਾਗ ਹੈ, ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਜੋਗੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੌਤ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਭੂਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਜ੍ਞਯੋਨਿਮਯੋਨਿਜਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਕਿਨ੍ਨੋ ਮੂਤ੍ਯੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ॥ ੧,੨੩੩.

ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੌਤ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਇਤ੍ਯੁਦੀਰਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੁਃ । ਅਪਯਾਤਸ੍ਤਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਦੂਤੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ ॥ ੧,੨੩੩.

ਜਦੋਂ ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਮੌਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ।

ਇਤਿ ਤੇਨ ਜਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਨ ਧੀਮਤਾ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੇ ਨृਸਿਂਹੇ ਨਾਸ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ॥ ੧,੨੩੩.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਅੱਖ ਨਰਸਿੰਘ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।

ਮृਤ੍ਯ੍ਵष੍ਟਕਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਹ ॥ ੧,੨੩੩.

ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੌਤ-ਅਸ਼ਟਕ, ਜੋ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਰਕੰਡੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਚਾਰਿਆ।

ਇਦਂ ਯਃ ਪਠਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਨਿਯਤਂ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਨਾਕਾਲੇ ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਚੇਤਸਃ ॥ ੧,੨੩੩.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਚੁਤ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਣ-ਸਮੇਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।

ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਮਧ੍ਯੇ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮਪ੍ਰਮੇਯਮ੍ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਾਦਤਿਰਾਜਮਾਨਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸ ਯੋਗਿ ਜਿਤਵਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ॥ ੧,੨੩੩.

ਜੋ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣਾ, ਸਦੀਵੀ, ਅਣਮਾਪ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੨੩੪ ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਮਚ੍ਯੁਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਨਕ ਸਰ੍ਵਦਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪृष੍ਟੋ ਨਾਰਦਾਯ ਯਥੋਵਾਚ ਤਥਾ ਪਰਮ੍ ॥ ੧,੨੩੪.

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਅਚੁਤ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੁਣੋ, ਸ਼ੌਨਕ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ । ਯਥਾਕ੍ਸ਼ਯੋऽਵ੍ਯਯੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤੋਤਵ੍ਯੋ ਵਰਦੋ ਮਯਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਚਾਰ੍ਚਨਾਕਾਲੇ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥ ੧,੨੩੪.

ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਾਸ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਜਨ੍ਮਾਨਸ੍ਤੇ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸੁਖਪ੍ਰਦਾਃ । ਸਫਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਯੇ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਸਦਾਚ੍ਯੁਤਮ੍ ॥ ੧,੨੩੪.

ਉਹ ਲੋਕ ਧਨਵੰਤ, ਚੰਗੀ ਜਾਤਿ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਚੁਤ ਦੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ । ਮੁਨੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿਃ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਯੇਨ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪੂਜਾਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ॥ ੧,੨੩੪.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮুনি, ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਓਂ ਨਮੋ (ਭਗਵਤੇਃ ਵਾਸੁਦੇਵਾਚ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਾਪਹਾਰਿਣੇ । ਨਮੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹਾਯ ਨਮੋ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਵਰੂਪਿਣੇ ॥ ੧,੨੩੪.

ਓਮ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰੇਸ਼ਾਯ ਨਮਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਣੇ । ਨਮਸ਼੍ਚਰ੍ਮਾਸਿਹਸ੍ਤਾਯ ਨਮਃ ਪਙ੍ਕਜਮਾਲਿਨੇ ॥ ੧,੨੩੪.

ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯ ਨਮਃ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਾਯ ਚ । ਨਮੋ ਨृਸਿਂਹਰੂਪਾਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਯ ਨਮੋਨਮਃ ॥ ੧,੨੩੪.

ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮਃ ਪਙ੍ਕਜਨਾਭਾਯ ਨਮਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯਿਨੇ । ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾਯ ਨਮੋ ਨਾਗਾਙ੍ਗਸ਼ਾਯਿਨੇ ॥ ੧,੨੩੪.

ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੱਪ ਦੇ ਅੰਗ 'ਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮਃ ਪਰਸ਼ੁਹਸ੍ਤਾਯ ਨਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਕਾਰਿਣੇ । ਨਮਃ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਹ੍ਯਜਿਤਾਯ ਨਮੋਨਮਃ ॥ ੧,੨੩੪.

ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੱਚੀ ਵਾਅਦਾ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਜਿੱਤ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮਸ੍ਤ੍ਰੈ ਲੋਕ੍ਯਨਾਥਾਯ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰਧਾਰਯ ਚ । ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਨਮੋਨਮਃ ॥ ੧,੨੩੪.

ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਚੱਕਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ੁਭ, ਸੁਖਮ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।