ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਏਤਾਨਿ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਧੂਪਦੀਪਵਾਸੋ ਯੁਗਯਜ੍ਞੋ ਪਵੀਤਾਨਿ ਨਮਃ । ਗਨ੍ਧਾਦਿਦਾਨਮਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ । ਅਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਤਿਵਚਨਮ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਇਹ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਕਪੜੇ — ਯੁਗ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਹਨ। ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਐਸਾ ਹੋਵੇ — ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਉੱਤਰ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਿਤृਪਿਤਾਮਹਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਨਾਂ ਮਾਤਾਮਹਪ੍ਰਮਾਤਾਮਹਵृਦ੍ਧਪ੍ਰਮਾਤਾਮਹਾਨਾਂ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਹਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਇਤਿ ਅਨੁਜ੍ਞਾਵਚਨਮ੍ । ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰੁਕ੍ਤੇ । ਓਂ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਇਤਿਤ੍ਰਿਰ੍ਜਪੇਤ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਫਿਰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਕਹੋ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ, ਪਰਦਾਦਾ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਰਦਾਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਾਂਗਾ।' ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹੇ 'ਕਰੋ', ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪੋ: 'ਓṃ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ।'
ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੇ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤਿ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਅਮੁਕਗੋਤ੍ਰਾਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤਃ ! ਅਮੁਕਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ ! ਸਪਤ੍ਨੀਕ ! ਏष ਤੇऽਰ੍ਘ੍ਯਃ ਸ੍ਵਧਾ । ਅਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੁਸ਼ੋਪਰਿ ਓਂ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਨਮਸੀਤ੍ਯਧੋਮੁਖਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਾਪਨਮ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਚੁੱਕੋ। ਫਿਰ ਪਾਠ ਕਰੋ: 'ਹੇ ਅਮੁਕ ਗੋਤ ਦੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਅਮੁਕ ਦੇਵਸ਼ਰਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਰਘ ਹੈ, ਸਵਧਾ ਸਮੇਤ।' ਫਿਰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਂਹ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ ਤੇ ਕਹੋ: 'ਓਮ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਥਾਂ ਹੋ,' ਤੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਰੱਖ ਦਿਓ।
ਅਪਹਤੇਤਿ ਤ੍ਰਿਰ੍ਯਵਵਿਕਿਰਣਮ੍ । ਓਂ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦਮੇਧ੍ਯਵਦ੍ਭਵੇਦ੍ਧਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇऽਸੁਰਦਾਨਵਾ ਮਯਾ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਪਿਸ਼ਾਚਸਙ੍ਘਾ ਹਤਾ ਮਯਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਇਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਵਿਕਿਰਣਮ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
'ਅਪਹਤ' ਕਹਿ ਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜੌ ਛਿੜਕੋ। 'ਓਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਭ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਸਾਰੇ ਯਾਤੁਧਾਨ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।' ਇਹ ਸਿੱਧਾਰਥ ਬੀਜ ਛਿੜਕਣ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਤਤੋ ਧੂਰਿਲੋਚਨਸਂਜ੍ਞਕੇਭ੍ਯੋਦਵੇਭ੍ਯ ਏਤਦਨ੍ਨਂ ਸਘृਤਂ ਸਪਾਨੀਯਂ ਸਵ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਵਾਰਿਕੁਸ਼ਾਦ੍ਯੈਰਨੁਸਙ੍ਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਓਂ ਅਨ੍ਨਮਿਦਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਓਂ ਸਂਙ੍ਕਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਿਰਸ੍ਤੁ ॥ ੧,੨੧੮.
ਫਿਰ ਧੂਰੀਲੋਚਨ ਨਾਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਭੋਜਨ ਘੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਵਾਦ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮੇਤ 'ਸਵਾਹਾ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਓ। 'ਓਂ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਓਂ, ਮੇਰਾ ਸੰਕਲਪ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।'
ਯਥਾਸੁਖਂ ਵਾਗ੍ਯਤਾ ਜੁषਧ੍ਵਮਿਤਿ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ । ਬੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਸਪ੍ਤਵ੍ਯਾਧਾਦਿਕਂ ਪਿਤृਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਜਪੇਤ੍ । ਤਚ੍ਚਸਪ੍ਤਵ੍ਯਾਧਾ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇषੁ ਮृਗਾਃ ਕਾਲਞ੍ਜਰੇ ਗਿਰੌ । ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਃ ਸ਼ਰਾਦ੍ਵੀਪੇ ਹਂਸਾਃ ਸਰਸਿ ਮਾਨਸੇ ॥ ੧,੨੧੮.
'ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਕਰੋ' ਕਹੋ। ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਸੱਤ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪੋ। ਉਹ ਸੱਤ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਹਨ: ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਾਲਾ ਹਿਰਣ, ਸ਼ਰਦ ਟਾਪੂ ਦੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ, ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਹੰਸ।
ਤੇऽਭਿਜਾਤਾਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਦੂਰਮਧ੍ਵਾਨਂ ਯੂਯਂ ਕਿਮਵਸੀਦਥ ॥ ੧,੨੧੮.
ਉਹ ਲੋਕ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਸੀ, ਬੜੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਲਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਰਾਹ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਥੱਕ ਗਏ ਹੋ?
ਤਤਸ੍ਤृਪ੍ਯਸ੍ਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੋ ਵਾਮੋਪਵੀਤੀ ਤਦੁਤ੍ਸृष੍ਟਾਗ੍ਰਤਃ । ਓਂ ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਜੀਵਾ ਯੇऽਪ੍ਯਦਗ੍ਧਾਃ ਕੁਲੇ ਮਮ । ਭੂਮੌ ਦਤ੍ਤੇਨ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤੁ ਤृਪ੍ਤਾ ਯਾਨ੍ਤੁ ਪਰਾਙ੍ਗਤਿਮ੍ । ਇਤਿ ਭੂਮੌ ਕੁਸ਼ੋਪਰਿ ਸਘृਤਮਨ੍ਨਂ ਜਲਪ੍ਲੁਤਂ ਵਿਕਿਰੇਤ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਫਿਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਨੇਊ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਭੇਟ ਅੱਗੇ ਰੱਖੋ। 'ਓਮ', ਮੇਰੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਨਹੀਂ ਸੜੇ, ਉਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ। ਜਿਹੜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕੋ।
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਥਾਪਿਤਪਾਤ੍ਰਸ਼ੇषੋਦਕੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪਿਣ੍ਡਸੇਚਨਂਪਿਣ੍ਡਮਾਵਾਹ੍ਯ ਗਨ੍ਧਾਦਿਦਾਨਂਪਿਣ੍ਡੋਪਰਿ ਕੁਸ਼ਪਤ੍ਰਞ੍ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਓਂ ਅਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਮੀਮਦਨ੍ਤਹ੍ਯ ਵ ਪ੍ਰਿਯਾ ਅਧੂषਤ ਅਸ੍ਤੋषਤਸ੍ਵਭਾਨਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਵਿष੍ਠਯਾਮਤੀ । ਯੋ ਜਾਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਹਰੀਤਿ ਤ੍ਰਿਰ੍ਜਪਃ ॥ ੧,੨੧੮.
ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਬਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡੋ, ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਸੱਦੋ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਪੱਤਾ ਰੱਖੋ ਤੇ ਜਪੋ: 'ਜੋ ਚਾਵਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਿਤਰੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਨਵੇਂ ਭੋਜਨ ਨਾਲ। ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।' ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪੋ।
ਤਤਃ ਓਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤਾਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਸ੍ਤੇ ਯਵੋਦਕਦਾਨਮ੍ । ਓਂ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤਾਮਿਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤੇ ਓਂ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯ ਇਤਿ ਤ੍ਰਿਰ੍ਜਪੇਤ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਫਿਰ, "ਓਮ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ"—ਇਸ ਨੀਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੌਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ" ਆਖਣ ਉਪਰੰਤ, "ਓਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ" ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧੋਮੁਖਃ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਆਚਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਪਵੀਤੀ ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖਃ ਓਂ ਅਮੁਕਗੋਤ੍ਰਾਯ ਅਮੁਕਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਰ੍ਥਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੇਤਦ੍ਰਜਤਂ ਤੁਭ੍ਯਮਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਦੇ ਇਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ । ਇਤਿ ਦੇਵੂਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਾਨਮ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਫਿਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਨੇਊ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੋ। "ਓਮ, ਅਮੁਕ ਗੋਤ੍ਰ ਦੇ, ਅਮੁਕ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਾਸਤੇ, ਇਹ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਦੱਖਣਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪਠਿਤਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ । ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਵੈ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਇਹ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਰਾਧ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤॄਣਾਞ੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ ਤਥਾ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਦਮ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਟੱਲ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਸ਼ਰਾਧ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੨੧੯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ । ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਤਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਵਤ੍ । ਓਂ ਅਮੁਕਗੋਤ੍ਰਾਣਾਮਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤृਪਿਤਾਮਹਾਨਾਂ ਅਮੁਕਸ਼ਰ੍ਮਣਾਂ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਨੇਨ ਯੁष੍ਮਾਸ੍ਵਹਂ ਕਰਿष੍ਯੇ । ਆਸਨਾਦਿਕਮਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ॥ ੧,੨੧੯.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿੱਤ ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ। "ਓਮ, ਅਮੁਕ ਗੋਤ੍ਰ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਦਾਦਿਆਂ, ਅਮੁਕ ਨਾਮ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ, ਤਿਆਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇੱਥੇ ਬੈਠਕ ਆਦਿ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਤਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਕਮ੍ । ਜਾਤਪੁਤ੍ਰਮੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੌ ਵृਦ੍ਧਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖੇषੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਪਵੀਤਿषੁ ਸਯਵਬਦਰਕੁਸ਼ੈਰ੍ਦੇਵਤੀਰ੍ਥੇਨ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਤੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਪਚਾਰੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ॥ ੧,੨੧੯.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਾਧੂ ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਵੇਖਣ ਉੱਤੇ, ਵਾਧੂ ਸ਼ਰਾਧ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਨੇਊ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੌ, ਬੇਰ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ, ਦੇਵ-ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਜਾਨੁ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਦੀਯਾਮੁਕਵृਦ੍ਧੌ ਅਮੁਕਗਾਤ੍ਰਾਣਾਮਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹੀਪਿਤਾਮਹੀਮਾਤॄਣਾਮਮੁਕਦੇਵੀਨਾਮਮੁਕਗੋਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਵਸੁਸਤ੍ਯਸਂਜ੍ਞਕਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਨੇਨਯੁष੍ਮਾਸੁ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍ । ਓਂ ਕਰਿष੍ਯਸੀਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤ ਇਤ੍ਥਮੇਵਾਪਰਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍ ॥ ੧,੨੧੯.
ਤਤਃ ਅਮੁਕਵृਦ੍ਧੌ ਅਮੁਕਗੋਤ੍ਰਾਯਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ੍ਯਾ ਅਮੁਕਦੇਵ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਨੇਨ ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹੀਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤੇ ਇਤ੍ਥਮੇਵ ਪ੍ਰਮਾਤਾਮਹ੍ਯਾਦਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਣਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍ ॥ ੧,੨੧੯.
ਫਿਰ, ਅਮੁਕ ਵਾਧ ਵਾਸਤੇ, ਅਮੁਕ ਗੋਤ੍ਰ ਦੀ ਮੇਰੀ ਪਰਦਾਦੀ, ਅਮੁਕ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਲਈ, ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਸ਼ਰਾਧ ਤਿਆਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਦਾਦੀ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ "ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ" ਆਖੇ, ਤਾਂ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪੂਰਵਜਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਓਂ ਅਮੁਕਗੋਤ੍ਰੇਬ੍ਯੋऽਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤृਪਿਤਾਮਹੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾਨਾਮਸ਼ਰ੍ਮਭ੍ਯਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕੇਭ੍ਯਃ ਇਦਮਾਸਨਂ ਸ੍ਵਧਾ ਇਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਾਮੇ ਆਸਨਦਾਨਮ੍ । ਓਂ ਪਿਤॄਨਾਵਾਹਯਿष੍ਯੇ । ਓਂ । ਆਵਾਹਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਓਂ ਉਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਧੀਮਹ੍ਯੁਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸਮਿਧੀਮਹਿ । ਉਸ਼ਨ੍ਨੁ ਸ਼ਤ ਆਵਹ ਪਿਤॄਨ੍ਹਵਿषੇ ਉਤ੍ਤਵੇ । ਓਂ ਆਯਨ੍ਤੁ ਨਃ ਪਿਤਰਃ ਸੌਮ੍ਯਾਸੋऽਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਃ ਪਥਿਭਿਰ੍ਦੇਵਯਾਨੈਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਦਨ੍ਤੋऽਧਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਤੇਵਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨਿਤ੍ਯਾਵਾਹਨਮ੍ । ਓਂ ਅਪਹਤਾ ਸੁਰਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵੇਦਿषਦਃ ਇਤਿ ਤਿਲਵਿਕਿਰਣਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਵਕ੍ਤ੍ਰਮੇਣ ਸ੍ਥਾਪਿਤਪਾਤ੍ਰੇषੂਦਕਦਾਨਮ੍ । ਓਂ ਤਿਲੋऽਸਿ ਸੋਮਦੇਵਤ੍ਯੋ ਗੋਸਵੋ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਨਮਦ੍ਭਿਃ ਪृਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਪਿਤॄਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰੀਣੀਹਿ ਨਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਇਤਿ ਤਿਲਦਾਨਮ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਓṃ, ਅਮੁਕ ਗੋਤ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ-ਦਾਦਾ, ਨਾਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ — ਇਹ ਆਸਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਧਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਆਸਨ ਦੀ ਭੇਟ ਹੈ। ਓṃ, ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਓṃ। 'ਸੱਦਾ' ਕਹਿਣ ਤੇ ਜਪੋ: 'ਓṃ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ; ਸੌ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਲਈ ਲਿਆਓ।' ਓṃ, ਸਾਡੇ ਸੁਮੀ ਪਿਤਰ, ਅਗਨਿਸਵਾਤ, ਦੇਵ ਮਾਰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਣ, ਇਸ ਯਜਨ ਵਿਚ ਸਵਧਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ। ਓṃ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਵੈਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਣ — ਇਹ ਤਿਲ ਛਿਟਕਾਉਣ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਾਓ। ਓṃ, ਤੂੰ ਤਿਲ ਹੈਂ, ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ; ਸਵਧਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ — ਸਵਾਹਾ। ਇਹ ਤਿਲ ਦੀ ਭੇਟ ਹੈ।
ਓਂ ਸ਼ੁਨ੍ਧਨ੍ਤਾਂ ਲੋਕਾਃ ਪਿਤृਸਦਨਾਃ ਪਿਤृਸਦਨਮਸਿ । ਅਧੋਮੁਖਪਾਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਅਮੁਕਗੋਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋऽਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤृਪਿਤਾਮਹ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹੇਭ੍ਯਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕੇਭ੍ਯ ਏਤਾਨਿ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਧੂਪਦੀਪਵਾਸੋਗੁਣਸੋਤ੍ਤਰੀਯਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਨਿ ਵਃ ਸ੍ਵਧਾ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥੇਨ ਗਨ੍ਧਾਦਿਦਾਨਮ੍ । ਗਨ੍ਧਾਦਿਦਾਨਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਸ੍ਤੁ । ਸਂਕਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਿਰਸ੍ਤੁ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਚਨਮ੍ । ਏਵਂ ਮਾਤਾਮਹਾਦੀਨਾਮਨੁਜ੍ਞਾਪਨਾਦਿਕਰ੍ਮ । ਓਂ ਯਾਦਿਵ੍ਯੇਤਿਭੂਮਿਸਂਮਾਰ੍ਜਨਮ੍ । ਤਤੋ ਘृਤਾਕ੍ਤਮਨ੍ਨਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਪਵੀਤੀ ਪਿਤृਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੋਂ ਅਗ੍ਨੌ ਕਰਣਮਹਂ ਕਰਿष੍ਯੇ । ਓਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤੇ ਓਂ ਅਗ੍ਨਯੇ ਕਵ੍ਯਵਾਹਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਇਤਿ ਆਹੁਤਿਦ੍ਵਯਂ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਸ੍ਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਪਿਣ੍ਡਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਅਪਰਮਰ੍ਧਂ ਪਿਤ੍ਰਾਦਿਪਾਤ੍ਰੇ ਮਾਤਾਮਹਾਦਿਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਓਮ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ। ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਥਾਂ ਹੋ। ਉਲਟੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਅਮੁਕ ਗੋਤ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ, ਪਰਦਾਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਜਜਯੋਪਵੀਤ ਸਵਧਾ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆਦਿਕ ਦਿਓ। ਇਹ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆਦਿਕ ਦੀ ਭੇਟ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣ ਨਾ ਪਾਵੇ। ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬਾਤ ਹੈ। ਇੰਝ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਨੁਮਤੀ ਲਈ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਓਮ, 'ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ', ਇਹ ਭੂਮੀ ਸਾਫ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਫਿਰ ਘੀ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਜਜਯੋਪਵੀਤ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਪਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਹੋ: 'ਓਮ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ।' ਜਦ ਉਹ ਆਖੇ 'ਕਰੋ', ਤਾਂ ਕਹੋ: 'ਓਮ, ਅੱਗ ਦੇ ਕਵ੍ਯਵਾਹਨ ਲਈ ਸਵਾਹਾ,' ਤੇ ਦੋ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿਓ। ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਪਿੰਡ ਲਈ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿਓ।
ਪਾਤ੍ਰਮੁਦ੍ਰਾਦਿ ਨਿਧਾਯ ਕੁਸ਼ਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਅਧੋਮੁਖਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਓਂ ਪृਥਿਵੀਤੇ ਪਾਤ੍ਰਂ ਦ੍ਯੌਰਪਿਧਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮੁਖੇ ਅਮृਤੇ ਅਮृਤਂ ਜੁਹੋਮਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪਾਤ੍ਰਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍ । ਇਦਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਚਕ੍ਰਮੇ ਤ੍ਰੇਧਾ ਨਿਦਧੇ ਪਦਮ੍ । ਸਮੂਢਮਸ੍ਯ ਪਾਂਸੁਰੇ । ਵਿष੍ਣੋ ਹਵ੍ਯਂਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਇਤ੍ਯਨ੍ਨਮਧ੍ਯੇ ਅਧੋਮੁਖਦ੍ਵਿਜਾਙ੍ਗੁष੍ਠਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੋਹਰ ਲਾ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਰੱਖੋ। ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਪਾਤਰ ਫੜੋ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰੋ: 'ਓਮ, ਧਰਤੀ ਤੇਰਾ ਪਾਤਰ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਓਹਦਾ ਢੱਕਣ ਹੈ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਵਾਹਾ।' ਇਹ ਪਾਤਰ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਰੀਤ ਹੈ। 'ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਭੇਟ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਲਟੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨੂੰ ਰੱਖੋ।
ਤਤੋ ਵਿਪਰੀਤੋਪਵੀਤੇਨ ਸਵ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਸਘृਤਮਨ੍ਨਂ ਪਿਤ੍ਰਾਦਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪਾਤ੍ਰੇ ਨਿਧਾਯ ਤਦੁਪਰਿ ਭੂਮਿਸਂਲਗ੍ਨਕੁਸ਼ਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਓਂ ਪृਥਿਵੀ ਤੇ ਪਾਤ੍ਰਂ ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਉਤ੍ਤਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਓਂ ਇਦਂ ਵਿष੍ਣੋਰਿਤ੍ਯਨ੍ਨੋਪਰਿ ਉਤ੍ਤਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਙ੍ਗੁष੍ਠਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ । ਓਂ ਅਪਹਤੇਤਿ ਤਿਲਵਿਕਿਰਣਮ੍ । ਭੂਮਿਪਾਤਿਤਵਾਮਜਾਨੁਃ ਅਮੁਕਗੋਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤृਪਿਤਾਮਹੇਭ੍ਯਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕੇਭ੍ਯਃ ਏਤਦਨ੍ਨਂ ਸਘृਤਂ ਸਪਾਨੀਯਂ ਸਵ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਵਰ੍ਜਿਤਂ ਸ੍ਵਧਾ । ਅਨ੍ਨਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯ ਓਂ ਊਰ੍ਜਂ ਵਹਨ੍ਤੀਰਮृਤਂ ਘृਤ ਪਯਃ ਕੀਲਾਲਂ ਪਰਿਸ੍ਤ੍ਰੁਤਂ ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਤੁ ਤਰ੍ਪਯਤ ਮੇ ਪਿਤਰਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਵਰਿਧਾਰਤ੍ਯਾਗਃ ॥ ੧,੨੧੮.
ਫਿਰ ਉਲਟ ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ, ਭੋਜਨ, ਘੀ ਤੇ ਸਵਾਦ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਛੁੰਨ ਵਾਲੀ ਕੁਸ਼ ਰੱਖੋ। 'ਓਂ, ਧਰਤੀ ਤੇਰਾ ਪਾਤਰ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਤਰ ਫੜੋ। 'ਓਂ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਰੱਖੋ। 'ਅਪਹਤ' ਕਹਿ ਕੇ ਤਿਲ ਛਿੜਕੋ। ਖੱਬਾ ਘੁੱਟ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, 'ਅਮੁਕ ਗੋਤ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਭੋਜਨ, ਘੀ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਸਵਾਦ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਵਧਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ' ਕਹੋ। ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, 'ਓਂ, ਪੋਸ਼ਣ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਘੀ, ਦੁੱਧ, ਮਿੱਠਾ ਰਸ, ਸਵਧਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ' ਕਹੋ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡੋ।
ਓਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਿਦਮਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਓਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਰਸ੍ਤੁ । ਓਂ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਭਰ੍ਗੋਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤਿਤਿ ਵਿਸਜਯਿਤ੍ਵਾ ਓਂ ਮਧੁਵਾਤਾ ऋਤਾਯਤੇ ਮਧੁਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੁ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਮਾਧ੍ਵੀਰ੍ਨਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵੋषਧੀਰ੍ਮਧੁਨਕ੍ਤਮੁਤੋषਸੋ ਮਧੁਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਜਃ । ਮਧੁਦ੍ਯੌਰਸ੍ਤੁ ਨਃ ਪਿਤਾ ਮਧੁਮਾਨ੍ਨੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ਮਧੁਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯੋ ਮਾਧ੍ਵੀਰ੍ਗਾਵੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਨਃ । ਮਧੁ ਮਧੁ ਮਧੁ ਇਤਿ ਜਪਃ ॥ ੧,੨੧੮.
ਓਂ, ਇਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਿਰਵਿਗਨ ਹੋਵੇ। ਓਂ, ਸੰਕਲਪ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਓਂ, ਭੂ, ਭਵ, ਸਵ — ਅਸੀਂ ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ। ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, 'ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਵਹੇ, ਦਰਿਆ ਮਿੱਠਾ ਵਹੇ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸਵੇਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇ, ਅਸਮਾਨ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੋਵੇ, ਰੁੱਖ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ, ਸੂਰਜ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ' ਕਹੋ। 'ਮਿੱਠਾ, ਮਿੱਠਾ, ਮਿੱਠਾ' ਜਪੋ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਰਮੇਣ ਜਲਗਣ੍ਡੂषਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਸਵ੍ਯਾਹृਤਿਕਾਂ ਗਾਯਤ੍ਤ੍ਰੀਂ ਮਧੁਵਾਤੇਤਿਤ੍ਰ੍ਯृਚਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਓਂ ਰੁਚਿਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰਿਤਿ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਸ਼੍ਰਃ । ਸੁਰੁਚਿਤਮਿਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤੇ ਓਂ ਸ਼ੇषਮਨ੍ਨਮਿਤਿ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਃ । ਇष੍ਟੈਃ ਸਹ ਭੋਜਨਮ੍ । ਪਿਤ੍ਰਾਦਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵਾਮੋਪਵੀਤੇਨ ਓਂ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਥ ਇਤਿ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਃ । ਓਂ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਇਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤੇ ਭੂਮ੍ਯਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਣ੍ਡਲਚਤੁष੍ਕੋਣਂ ਤਿ ਲਵਿਕਿਰਣਮ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿਓ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ 'ਮਧੁ ਵਾਤ' ਵਾਲੀ ਤਿੰਨ ਰਿਕਾਵਾਂ ਜਪੋ। 'ਓਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ' — ਇਹ ਦੇਵਤਾ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਭੇਟ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਕਹੇ 'ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਇਆ', ਤਾਂ ਕਹੋ: 'ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ' — ਇਹ ਭੇਟ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰੋ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਜਨੇਊ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਹੋ: 'ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ' — ਇਹ ਭੇਟ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਕਹਣ 'ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ', ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ, ਗੋਲ ਤੇ ਚੌਕੋਣ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਤਿਲ ਛਿੜਕੋ।
ਓਂ ਅਮੁਕਗੋਤ੍ਰ ! ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤਃ ! ਅਮੁਕਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨ੍ ! ਸਪਤ੍ਨੀਕ ! ਏਤਤ੍ਤੇ ਪਿਣ੍ਡਾਸਨਂ ਸ੍ਵਧਾ । ਇਤ੍ਥਂ ਰੇਖਾਮਧ੍ਯੇ ਪਿਤਾਮਹਾਯ ਖਵ੍ਯਾਹृਤਿਕਾਂ ਗਾਯਤ੍ਤ੍ਰੀਂ ਮਧੁਵਾਤੇਤਿ ਤ੍ਰਰ੍ਜਪਨ੍ਨਨ੍ਨਂ ਸਾਜ੍ਯਂ ਪਿਣ੍ਡਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ੋਪਰਿ ਅਮੁਕਗੋਤ੍ਰ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤਃ ! ਅਮੁਕਦੇਵਸ਼੍ਰਮਨ੍ ! ਸਪਤ੍ਨੀਕ ਏष ਪਿਣ੍ਡਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਧਾ । ਇਤ੍ਥਂ ਰੇਖਾਮਧ੍ਯੇ ਪਿਤਾਮਹਾਯ । ਤਤਃ ਸਵ੍ਯਾਹृਤਿਕਾਂ ਗਾਯਤ੍ਤ੍ਰੀਂ ਮਧੁਵਾਤੇਤਿ ਤ੍ਰਿਰ੍ਜਂਪਨ੍ਪਿਣ੍ਡਵਿਕਿਰਣਂ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਤਿਕੇ । ਓਂ ਲੇਪਭੁਜਃ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤਮਿਤਿ ਸ੍ਤਰਣ੍ਕੁਸ਼ੇषੁ ਹਸ੍ਤਮਾਰ੍ਜਨਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਪਿਣ੍ਡੋਦਕੇਨ ਓਂ ਅਮੁਕਗੋਤ੍ਰ ! ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤਃ ! ਅਮੁਕਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ ਸਪਤ੍ਨੀਕ ਏਤਤ੍ਤੇ ਜਲਮਵਨੇਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯੇ ਚਾਤ੍ਰਤ੍ਵਾਮਨੁਜਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਮਨੁ ਤਸ੍ਮੈ ਤੇਸ੍ਵਧੇਤਿ ਪਿਤृਪਿਣ੍ਡਸੇਚਨਮ੍ । ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰਮਧੋਮੁਖਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਃ ਓਂ ਪਿਤਰੋ ਮਾਦਯਧ੍ਵਂ ਯਥਾਭਾਗਮਾਵृषਾਯਧ੍ਵਮਿਤਿ ਜਪੇਤ੍ । ਅਪਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਮੇਨ ਪਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯ ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਃ ਸਂਯਮ੍ਯ षਡ੍ਭ੍ਯ ऋਤੁਭ੍ਯੋ ਨਮਃ ਇਤਿ ਜਪਃ ॥ ੧,੨੧੮.
ਓਮ, ਅਮੁਕ ਗੋਤ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਅਮੁਕ ਦੇਵਸ਼ਰਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਿੰਡਾ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਸਵਧਾ ਸਮੇਤ। ਇੰਝ ਲਕੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਤਾਮਾ ਲਈ, ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ 'ਮਧੁ ਵਾਤ' ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪੋ, ਘਿਉ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਪਿੰਡ ਬਣਾਓ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ, ਕਹਿ ਕੇ: 'ਅਮੁਕ ਗੋਤ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਅਮੁਕ ਸ਼ਰਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿੰਡ ਹੈ, ਸਵਧਾ ਸਮੇਤ।' ਫਿਰ, ਲਕੀਰ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਤਾਮਾ ਲਈ, ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ 'ਮਧੁ ਵਾਤ' ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪੋ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੋਲ ਪਿੰਡ ਛਿੜਕੋ। 'ਓਮ, ਜੋ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ', ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਪੂੰਝੋ, ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਵੋ, ਤੇ ਕਹੋ: 'ਅਮੁਕ ਗੋਤ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਅਮੁਕ ਸ਼ਰਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਣੀ ਹੈ; ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਧਾ ਮਿਲੇ।' ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਉਲਟਾ ਰੱਖੋ, ਹੱਥ ਜੋੜੋ ਤੇ ਕਹੋ: 'ਪਿਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ ਤੇ ਵਧੋ।' ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛੂਹੋ, ਮੂੰਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕਰ ਲਵੋ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਾਹ ਰੋਕੋ ਤੇ ਜਪੋ: 'ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।'
ਵਾਮੇਨੈਵ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਪੁष੍ਪਦਾਨਮ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਤਞ੍ਚਾਰਿष੍ਟਞ੍ਚਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪੁष੍ਟਿਦृ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ ਅਮੀ ਮਦਨ੍ਤਃ ਪਿਤਰੋ ਯਥਾਭਾਗਮਾਵृषਾਯਿषਤ ਇਤਿ ਜਪਃ । ਵਾਸਃ ਸ਼ਿਥਿਲੀਕृਤ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਓਂ ਨਮੋ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਨਮੋ ਵਃ ਇਤਿ ਜਪਃ । ਗृਹਾਨ੍ਨਃ ਪਿਤਰੋ ਦਤ੍ਤ ਇਤਿ ਗृਹਵੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਤਤਃ ਸਦਾ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਦ੍ਵੇष੍ਮ ਇਤਿ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਏਤਦ੍ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਵਾਸ ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਅਮੁਕਗੋਤ੍ਰ ਏਤਤ੍ਤੇ ਵਾਸਃ ਸ੍ਵਧਾ ਇਤਿ ਸੂਤ੍ਰਦਾਨਮ੍ । ਵਾਮੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਉਦਕਪਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਊਰ੍ਜਂ ਵਹਨ੍ਤੀਰਮृਤਂ ਘृਤਂ ਪਯਃ ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਪਿਣ੍ਡੋਪਰਿ ਧਾਰਾਤ੍ਯਾਗਃ ॥ ੧,੨੧੮.
ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਸਤੇ ਹੋਣ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਪੋ: 'ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।' ਕਪੜਾ ਢੀਲਾ ਕਰਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜੋ ਤੇ ਜਪੋ: 'ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਪਿਤਰੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ।' 'ਪਿਤਰੋ, ਸਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਕਬੂਲ ਕਰੋ'—ਇਹ ਘਰ ਦੀ ਝਲਕ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪੋ: 'ਪਿਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸੋ।' ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਹੋ: 'ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਸਾ ਹੈ, ਪਿਤਰੋ,' ਤੇ ਉਚਾਰੋ: 'ਅਮੁਕ ਗੋਤ੍ਰ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਸਾ ਹੈ, ਸਵਧਾ ਨਾਲ'—ਇਹ ਕਪੜੇ ਦੀ ਭੇਟ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਕੇ ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡੋ ਤੇ ਜਪੋ: 'ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਘੀ, ਦੁੱਧ' ਆਦਿ।
ਓਂ ਇਤ੍ਥਂ ਮਾਤਾਮਹਾਦਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਾਚਮਨਮ੍ । ਓਂ ਸੁਸੁਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਭੂਮ੍ਯਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ । ਓਂ ਅਪਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਮਪ੍ਸੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਕਰੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵਾ ਆਪੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਨਃ । ਸ਼ਿਵਾ ਆਪਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਸ੍ਤੇ ਜਲਦਾਨਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵਸਤਿਪੁष੍ਪੇषੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵਸਤਿ ਪੁष੍ਕਰੇ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵਸਤਿ ਗੋष੍ਠੇषੁ ਸੌਮਨਸ੍ਯਂ ਸਦਾਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਸੌਮਨਸ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਪੁष੍ਪਦਾਨਮ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਤਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਧृਤਿਸ਼੍ਚ ਮੇ । ਯਦ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਂ ਲੋਕੇ ਤਤ੍ਤਦਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਮਮ । ਓਂ ਅਕ੍ਸ਼ਤਞ੍ਚਾਰਿष੍ਟਞ੍ਚਾਸ੍ਤੁ ਇਤਿ ਯਵਤਣ੍ਡੁਲਦਾਨਮ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿਓ। 'ਓਮ, ਪਾਣੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਵੇ'—ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ। 'ਓਮ, ਦੇਵਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।' 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ'। 'ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ'—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਹੈ। 'ਲਕਸ਼ਮੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਹੋਵੇ।' 'ਸੁਖ ਹੋਵੇ'—ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਹੈ। 'ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਢਿੱਲ ਹੋਣ।' 'ਜੋ ਕੁਝ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਲਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।' 'ਓਮ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਣ'—ਇਹ ਜੌ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਹੈ।
ਅਮੁਕਗੋਤ੍ਰਾਣਾਮਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤृਪਿਤਾਮਹਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਨਾਂ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਨਾਮਿਦਮਨ੍ਨਪਾਨਾਦਿਕਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਪਿਤ੍ਰਾਦਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਸ੍ਤੇ ਤਿਲਜਲਦਾਨਮ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਦੇਤ੍ । ਏਤਨ੍ਮਾਤਾਮਹਾਦੀਨਾਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਾਸ਼ਿषਃ । ਓਂ ਅਘੋਰਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸਨ੍ਤੁ ਗੋਤ੍ਰਂ ਨੋ ਵਰ੍ਧਤਾਂਦਾਤਾਰੋ ਨੋऽਭਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਂ ਵੇਦਾਃ ਸਨ੍ਤਤਿਰੇਵ ਚ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਨੋ ਮਾ ਵ੍ਯਗਮਦ੍ਬਹੁਦੇਯਞ੍ਚ ਨੋऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ । ਅਨ੍ਨਞ੍ਚ ਨੋ ਬਹੁ ਭਵੇਦਤਿਥੀਂਸ਼੍ਚ ਲਭੇਮਹਿ । ਯਾਚਿਤਾਰਸ਼੍ਚ ਨਃ ਸਨ੍ਤੁ ਮਾ ਚ ਯਾਚਿष੍ਮ ਕਞ੍ਚਨ । ਏਤਾਃ ਸਤ੍ਯਾਸ਼ਿषਃ ਸਨ੍ਤੁ ॥ ੧,੨੧੮.
ਇਹ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਭੇਟ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ, ਪਰਦਾਦਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਸਦਾ ਚਲਦੀ ਰਹੇ—ਇਸ ਨੀਤ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹੇ, "ਇਹ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਅਸੀਸ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ। ਓਮ: ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਦਇਆਲੂ ਰਹਿਣ, ਸਾਡਾ ਵੰਸ ਵਧੇ, ਸਾਡੇ ਦਾਤਾ ਵਧਣ, ਵੇਦ ਸਦਾ ਚਲਦੇ ਰਹਿਣ, ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ, ਅਸੀਂ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰੀਏ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਘਣੇ ਹੋਣ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਮਿਲਣ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਕਦੇ ਮੰਗਤੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਮੰਗੀਏ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਸੱਚ ਹੋਣ।
ਸੌਮਨਸ੍ਯਮਸ੍ਤੁ । ਅਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਪਿਣ੍ਡਸ੍ਥਾਨੇ ਅਰ੍ਘ੍ਯਾਰ੍ਥਪਵਿਤ੍ਰਮੋਚਨਮ੍ । ਕੁਸ਼ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਤੇਨ ਕੁਸ਼ੇਨ ਪਿਤ੍ਰਾਦਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਧਾਂ ਵਾਚਯਿष੍ਯੇਓਂ ਵਾਚ੍ਯਤਾਂੋਂ ਪਿਤृਪਿਤਾਮਹੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾਨਾਮਸ਼ਰ੍ਮਭ੍ਯਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਧੋਚ੍ਯਤਾਮ੍ । ਅਸ੍ਤੁਸ੍ਵਧਾ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਊਰ੍ਜਂ ਵਹਨ੍ਤੀਰਮृਤਂ ਘृਤਮਿਤਿ ਪਿਣ੍ਡੋਪਰਿ ਵਾਰਿਧਾਰਾਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ॥ ੧,੨੧੮.
ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮਨ ਰਹੇ। "ਇਹ ਹੋਵੇ" ਆਖਣ ਉਪਰੰਤ, ਜਿੱਥੇ ਪਿੰਡ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਵਧਾ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰੀਦੀ ਹੈ: "ਓਮ, ਅਮੁਕ ਗੋਤ੍ਰ ਦੇ, ਅਮੁਕ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ, ਪਰਦਾਦਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਸਵਧਾ।" "ਸਵਧਾ ਹੋਵੇ" ਆਖਣ ਤੇ, "ਤੁਸੀਂ ਪੋਸ਼ਣ, ਅਮਰਤਾ, ਘਿਉ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ" ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਘਿਉ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ ਵਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਿਤृਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਪਿਣ੍ਡਾਃ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਇਤਿ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਃ । ਸੁਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਇਤਿ ਪਿਣ੍ਡੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧਾਰਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਣ੍ਡਚਾਲਨਂ ਅਤਿਥਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਓਂ ਵਾਜੇ ਵਾਜੇ ਵਤ ਵਾਜਿਨੋ ਨੋ ਧਨੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਮृਤਾ ऋਤਜ੍ਞਾਃ । ਅਸ੍ਯਮਧ੍ਵਃ ਪਿਬਤ ਮਾਦਯਧ੍ਵਂ ਤृਪ੍ਤਾ ਯਾਤ ਪਥਿਭਿਰ੍ਦੇਵਯਾਨੈਰਿਤਿ ਪਿਣ੍ਡਾ ਦਿਵਿਸਰ੍ਜਨਂਾਮਾਵਾਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਵੋ ਜਗਮ੍ਯਾਦੇਮੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੇ ਆਮਾਗਨ੍ਤਾਂ ਪਿਤਰਾ ਚਾਮਾ ਸੋਮੋऽਮृਤਤ੍ਵੇਨ ਗਮ੍ਯਾਤ੍ । ਇਤਿ ਦੇਵਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ । ਓਂ ਅਭਿਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਪਿਤृਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰਨੁਦ੍ਗਤਸ੍ਯ ਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍ । ਗਵਾਦਿषੁ ਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨਮਿਤਿ ਸ਼ੇषਃ ॥ ੧,੨੧੮.
ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ?" ਜਦ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾ ਪਾਤਰ ਉਲਟ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਓਮ, ਦਾਤਿਆਂ! ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਮਿਲੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਅਮਰ ਹੋਣ, ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਮਧੁ ਪੀਓ, ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵ-ਮਾਰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਯਜਨ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਧਰਤੀ-ਅਕਾਸ਼ ਆ ਜਾਵਣ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਸੋਮ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਓਮ, ਆ ਜਾਓ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰ-ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ ਚਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਗਾਂਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੱਜਾ ਗੋਡਾ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਜ ਅਮੁਕ ਵਾਧ ਵਾਸਤੇ, ਅਮੁਕ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸਾਡੀਆਂ ਪਰਦਾਦੀਆਂ, ਦਾਦੀਆਂ, ਮਾਵਾਂ, ਅਮੁਕ ਨਾਮ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਮੁਕ ਗੋਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਲਈ, ਸਤਿਆਸੰਜਾ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਵਸੂਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਤਿਆਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ "ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ" ਆਖੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵ-ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਪਿਤृਸਰ੍ਵਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰਣਾਨੁਜ੍ਞਾਪਨਮ੍ । ਆਸਨੇ ਓਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ ਆਗਤ ਸ਼ृਣੁਤਾਮ ਇਮਂਰ੍ਠ ਇਵਮ੍ । ਤਂ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਨਿषੀਦਤ । ਓਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਃ ਸ਼ृਣੁਤੇਮਂ ਇਵਂ ਯੇ ਮੇ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਯ ਉਦਦ੍ਯਵਿष੍ਟ । ਪੇ ਅਗ੍ਨਿਜਿਹ੍ਵਾ ਉਤਵਾ ਯਦਤ੍ਰਾ ਆਸਾਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ਬਰ੍ਹਿषਿ ਮਾਦਯਧ੍ਵਮ੍ । ਓਂ ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਵਾਹਨਂਗਨ੍ਧਾਦਿਦਾਨਮ੍ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਵਧਾਰਣਵਾਚਨਮ੍ ॥ ੧,੨੧੯.
ਦੇਵ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲਈਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੈਠਕ ਉੱਤੇ: "ਓਮ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਓ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ।" "ਓਮ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ—ਇਸ ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ।" "ਓਮ, ਆ ਜਾਓ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਤਾ ਲਈ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।