ਅਮृਤਸ੍ਤਤ੍ਕृਤੋ ਮੋਹੋ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤੇਤ ਚ ਮਰ੍ਦਨਾਤ੍ 19.
ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭਟਕਣ ਮਰਦਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਵਿषਪਾਪਘ੍ਨਂ ਬੀਜਂ ਤਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ षष੍ਠਾਰੂਢਂ ਤृਤੀਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਵਿਸਰ੍ਗਂ ਚਤੁਰ੍ਥਕਮ੍ 19.
ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਛੇਵਾਂ ਰੂਪ, ਤੀਜਾ, ਵਿਸਰਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੌਥਾ।
ਵਿਦ੍ਯਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਗਰੁਡੇਨ ਧृਤਾ ਪੁਰਾ 19.
ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਸੀ।
ਗਲੇ ਕੁਰੁ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਕੁਲੇ ਚ ਗੁਲ੍ਫਯੋਃ ਸ੍ਮृਤਃ 19.
ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਗੁਲਫ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹੇ ਵਿਲਿਖਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤਨ੍ਨਾਗਾਃ ਸਂਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਚ 19.
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਸੱਪ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਗृਹੇ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾ ਜਪ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ 19.
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰ ਕਣਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਪ ਕੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਥੋਂ ਸੱਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ੴ ਸੁਵਰ੍ਣਰੇਖੇ ਕੁਕ੍ਕੁਟਵਿਗ੍ਰਹਰੂਪਿਣਿ ਸ੍ਵਾਹਾ 19.
ਓਂ ਸੁਵਰਨਰੇਖੇ, ਕੁੱਕੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ।
ਨਾਮੈਤਦ੍ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਸ੍ਨ੍ਨਾਤੋ ਦष੍ਟੋ ਵਿषਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ 19.
ਇਸ ਨਾਮ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਡੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠਾਦਿ ਕਨਿष੍ਠਾਨ੍ਤਂ ਕਰੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯਾਥ ਦੇਹਕੇ 19.
ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਤੱਕ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਤੇ ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਿ ਚ ਤਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਿ ਵਿषਪਨ੍ਨਗਾਃ 19.
ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਉਸ ਛਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ੴ ਹ੍ਰੀ ਹ੍ਰੌ ਹ੍ਰੀਂ ਭਿ(ਭੀ) ਰੁਣ੍ਡਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ 19.
ਓਂ ਹ੍ਰੀ ਹ੍ਰਾਉ ਹ੍ਰੀੰ ਭੀ ਰੁੰਡਾਏ ਸ੍ਵਾਹਾ।
ਅ ਆ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤੁ ਪਾਦਾਗ੍ਰੇ ਇ ਈ ਗੁਲਫੇऽਥ ਜਾਨੁਨਿ 19.
'ਅ' ਤੇ 'ਆ' ਪੈਰ ਦੇ ਅੱਗੇ, 'ਇ' ਤੇ 'ਈ' ਗੁਲਫ਼ ਉੱਤੇ, ਫਿਰ ਗੋਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਕ੍ਰੇ ਅਮੁਤ੍ਤਮਾਂਗੇ ਅਃ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਵੈ ਹਂਸਸਂਯੁਤਾਃ 19.
ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਕਰੀ ਅੰਗ 'ਅਹ' ਦੇ ਅੱਖਰ, ਹੰਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਗਰੁਡੋऽਹਮਿਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵਿषਹਰਾਂ (ਰੀਂ) ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ 19.
ਗਰੁੜ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, 'ਰੀਂ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹਂਸਂ ਵਾਮਕਰੇ ਨਾਸਾਮੁਖਨਿਰੋਧਕृਤ੍ 19.
'ਹੰਸ' ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੱਕ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਾਯੁਨਾ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਦष੍ਟਾਨਾਂ ਗਰਲਂ ਹਰੇਤ੍ 19.
ਹਵਾ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਡਸੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੀਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਂਗਿਰਾਮੂਲਂ ਤਣ੍ਡੁਲਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿषਾਪਹਮ੍ 19.
ਪ੍ਰਤਿਆੰਗਿਰਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮੂਲਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਬृਹਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਕੋਟ੍ਯਾਗੈਰਿਕਰ੍ਣਿਕਮ੍ 19.
ਸੁਫੈਦ ਬ੍ਰਿਹਤੀ, ਕਰਕੋਟੀ ਤੇ ਅਗਨੀਕਰਨਿਕਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ।
ਵਿषਮृਦ੍ਧਿਂ ਨ ਵ੍ਰਜੇਚ੍ਚ ਉष੍ਣਂ ਪਿਬਤਿ ਯੋ ਘृਤਮ੍ 19.
ਜੋ ਗਰਮ ਘੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਵਧਣ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸਰ੍ਵਾਂਗਲੇਪਤਸ਼ਚਾਪਿ ਪਾਨਾਦ੍ਵਾ ਵਿषਹृਦ੍ਭਵੇਤ੍ 19.
ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ ਜਾਂ ਪੀ ਕੇ, ਇਹ ਵਿਸ਼ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹृਲ੍ਲਲਾਟਵਿਸਰ੍ਗਾਨ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਤਂ ਵਸ਼੍ਯਾ ਦਿਕृਦ੍ਭਵੇਤ੍ 19.
ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਮੱਥੇ ਤੱਕ ਤੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਾष੍ਟਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਸਰ੍ਵਗਃ ਵਿषਹृਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਥਾ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਣਿਰ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ।। 19.
ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਾਰਥਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਥਾ ਇਹ ਹੈ। ਵਿਅਾਸਾ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਮਣੀ ਵੀ ਯਕੀਨਨ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵੋਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵृਨ੍ਦਕਮ੍ 20.
ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਤੈਰੇਵਾਯੁਧੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਜਯੇਨ੍ਨृਪਃ 20.
ਇਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਵਰ੍ਗਂ ਚਾष੍ਟਮਂ ਚ ਖ੍ਯਾਤਮੀਸ਼ਾਨਪਤ੍ਰਕੇ 20.
ਅੱਠ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸਮੂਹ ਤੇ ਅੱਠਵਾਂ, ਜੋ ਈਸ਼ਾਨ ਪੱਤਰ 'ਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹ੍ਰੀਂਕਾ ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ੂਲੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਾਖੇ ਤੁ ਕ੍ਰਮਾਨ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍ 20.
'ਹਰੀਂ' ਤੇ 'ਰ' ਅੱਖਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇ ਤਿੰਨ ਫੰਨਿਆਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤੇਨਾ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਚਾਕਾਸ਼ਸਮ੍ਮੁਖਮ੍ 20.
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਘੁੰਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧੂਮਾਰਕ੍ਤੇ ਕਰਂ ਮਧ੍ਯੇ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਖੇ ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਨਰਃ 20.
ਹੱਥ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਲੋਕਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਸ੍ਯ ਕਾ ਕਥਾ 20.
ਮੰਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮਰਤ ਲੋਕ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।
ਖਾਦਿਰਾਨ੍ਕੀਲਕਾਨष੍ਟੌ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ 20.
ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਕੀਤੇ, ਅੱਠ ਖਾਦਿਰਾ ਦੀਆਂ ਖੁੱਟੀਆਂ ਲਗਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।