ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਨ੍ਨਸ੍ਵਿਨ੍ਨਹਰਿਦ੍ਰਾ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਸਰ੍षਪਮੂਲਕਮ੍ । ਬੀਜਾਨਿ ਮਾਤੁਲੁਙ੍ਗਸ੍ਯ ਏषਾਮੁਦ੍ਵਰ੍ਤਨਂ ਸਮਮ੍ । ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਸ਼ੁਭਦੇਹਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਉਬਲੀ ਹੋਈ ਹਲਦੀ, ਚਿੱਟੇ ਸਰੋਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਮਾਤਲੂੰਗਾ ਦੇ ਬੀਜ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਉਕੜੀ ਸੱਤ ਦਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਸ਼੍ਵੇਤਾਪਰਾਜਿਤਾਪਤ੍ਰਂ ਨਿਮ੍ਬਪਤ੍ਰਰਸੇਨ ਤੁ । ਨਸ੍ਯਦਾਨਾਡ੍ਡਾਕਿਨੀਨਾਂ ਮਾਤॄਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਧੁਸਾਰੇਣ ਨਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵृषਭਧ੍ਵਜ ॥ ੧,੧੭੭.

ਚਿੱਟੀ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਦਾ ਪੱਤਾ, ਨੀਮ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਵੱਝ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ; ਅਤੇ ਮਧੂ ਨਾਲ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ.

ਮੂਲਂ ਸ਼੍ਵੇਤਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਸਮਾਹृਤਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਾਪਰਾਜਿਤਾਰ੍ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਕਸ੍ਯ ਚ ਮੂਲਕਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਟਿਕਾਂ ਨਾਰੀ ਤਿਲਕੇਨ ਵਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਚਿੱਟੀ ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਚ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਚਿੱਟੀ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਅਤੇ ਚਿਤਰਕ ਦੀ ਜੜ੍ਹ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵਟੀ ਬਣਾਕੇ, ਤਿਲਕ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਪਿਪ੍ਪਲੀਲੋਹਚੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਸ਼ੁਣ੍ਠੀਸ਼੍ਚਾਮਲਕਾਨਿ ਚ । ਸਮਾਨਿ ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਮਧੁਸ਼ਰ੍ਕਰਾ ॥ ੧,੧੭੭.

ਪਿਪਲੀ, ਲੋਹਾ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਸੁੰਠ ਅਤੇ ਆਵਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਰੁਦਰ ਜੀ, ਸਿੰਧਾ ਨਮਕ ਅਤੇ ਮਿਠੀ ਸ਼ੱਕਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ.

ਉਦੁਮ੍ਬਰਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਮਮ੍ । ਪੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਸ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜੀਵੇਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਦ੍ਵਯਮ੍ । ਓਂ ਠ ਠ ਠ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਵਸ਼੍ਯਪ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕृਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਉਦੁੰਬਰ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; 'ਓਮ ਠ ਠ ਠ'—ਇਹ ਸਭ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦੇ ਉਪਾਅ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕਾਕਸ੍ਯ ਨਿਲਯਂ ਪ੍ਰਦਹੇਚ੍ਚ ਤਤ੍ । ਚਿਤਾਗ੍ਨੌ ਭਸ੍ਮ ਤਚ੍ਛਤ੍ਰੋਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ॥ ੧,੧੭੭.

ਵਿਦਵਾਨ crow ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜੇ; ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ—

ਤਮੁਚ੍ਚਾਟਯਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸ਼ृਣੁ ਤਦ੍ਯੋਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਚ ਪੁਰੀषਂ ਵੈ ਵਨਮੂषਿਕਚਰ੍ਮਣਿ ॥ ੧,੧੭੭.

ਉਹ ਰੁਦਰ ਜੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਉੱਤਮ ਉਪਾਅ ਨੂੰ ਸੁਣੋ: ਜੰਗਲੀ ਚੂਹੇ ਦੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਪਖਾਣ ਫੈਂਕਣਾ—

ਕਟਿਤਨ੍ਤੁਨਿਬਦ੍ਧਂ ਵੈ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਲਨਿਰੋਧਨਮ੍ । ਕृष੍ਣਕਾਕਸ੍ਯ ਰਕ੍ਤੇਨ ਯਸ੍ਯ ਨਾਮ ਪ੍ਰਲਿਪ੍ਯ ਚ ॥ ੧,੧੭੭.

ਕਣੈ ਦੇ ਤੰਤੂ ਨਾਲ ਮਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕਾਲੇ ਕਾਂ ਦੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਨਾਂ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚ੍ਯੁਤਦਲੇ ਮਧ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਤਤੋ ਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੇ ਹਰ ! । ਸ ਖਾਦ੍ਯਤੇ ਕਾਕਵृਨ੍ਦੈਰ੍ਨਾਰੀ ਪੁਰੁष ਏਵ ਚ ॥ ੧,੧੭੭.

ਹੇ ਹਰਾ! ਫਿਰ, ਡਿੱਗੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੋਵੇਂ ਕਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਮਧ੍ਵਜਾਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਿਲਗੋਕ੍ਸ਼ੁਰਕਂ ਸਮਮ੍ । ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਨਾਸ਼ਯੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰ ! ਉਚ੍ਚਾਟਿਤਮਿਦਂ ਹਰ ! ॥ ੧,੧੭੭.

ਚੀਨੀ, ਸ਼ਹਿਦ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਤਿਲ ਤੇ ਗੋਕਸ਼ੁਰਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹੇ ਰੁਦਰ! ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਉਚਾਟਨ ਹੈ, ਹੇ ਹਰਾ!

ਉਲੂਕਕृष੍ਣਕਾਕਸ੍ਯ ਬਿਲ੍ਵਸ੍ਯਾਥ ਸਮਿਚ੍ਛਤਮ੍ । ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਯਯੋਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਹੂਯਤੇ । ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਵੈਰਂ ਭਵੇਨ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ॥ ੧,੧੭੭.

ਜਦੋਂ ਵੈਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਲੂਕ ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਾਂ ਦੀ ਲਹੂ, ਬੇਲ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੋ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਭਾਵਿਤਂ ऋਕ੍ਸ਼ਦੁਗ੍ਧੇਨ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਮਾਂਸਂ ਤਤ੍ਸਾਧਿਤਂ ਤੈਲਂ ਤਦਭ੍ਯਙ੍ਗਾਚ੍ਚ ਰੋਗਨੁਤ੍ । ਚਨ੍ਦਨੋਦਕਨਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਰੋਮੋਤ੍ਥਾਨਂ ਭਵੇਤ੍ਪੁਨਃ ॥ ੧,੧੭੭.

ਰੋਹੁ ਮੱਛੀ ਦਾ ਮਾਸ, ਰਿੱਛ ਦੇ ਦੁੱਧ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਮਲ੍ਹੀ ਕਰੀਏ, ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣ ਤੇ, ਮੁੜ ਵਾਲ ਉੱਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਹਸ੍ਤੇ ਲਾਙ੍ਗਲਿਕਾਕਨ੍ਦਂ ਗृਹੀਤਂ ਤੇਨ ਲੇਪਿਤਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਯੇਨ ਸ ਪੁਮਾਨ੍ਵृਦ੍ਧੇਰ੍ਦਰ੍ਪਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ ॥ ੧,੧੭੭.

ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਂਗਲੀ ਪੌਦੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧਾਪਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮਯੂਰਰੁਧਿਰੇਣੈਵ ਜੀਵਂ ਸਂਹਰਤੇ ਸ਼ਿਵ । ਜ੍ਵਲਤਾਂ ਤੁ ਭੁਜਙ੍ਗਾਨਾਂ ਬਿਲਸ੍ਥਾਨਾਮਪੀਸ਼੍ਵਰ ॥ ੧,੧੭੭.

ਹੇ ਸ਼ਿਵ! ਮੋਰ ਦੀ ਲਹੂ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—even ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਬਿਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਦੇਹਸ਼੍ਚਿਤਾਗ੍ਨੌ ਦਗ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਸ੍ਯਾਜਗਰਸ੍ਯ ਹਿ । ਤਦ੍ਭਸ੍ਮ ਸਂਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰਣਾਂ ਭਙ੍ਗਕृਦ੍ਭਵੇਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਜੇ ਸੱਪ ਜਾਂ ਅਜਗਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਿਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁੱਟੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਮਹਾਭਙ੍ਗਕਰਂ ਰਿਪੋਃ । ਓਂ ਠ ਠ ਠ ਚਾਹੀਹਿਚਾਹੀਹਿ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਓਂ ਉਦਰਂ ਪਾਹਿਹਿ ਪਾਹਿਹਿਸ੍ਵਾਹਾ ॥ ੧,੧੭੭.

ਜੇ ਇਹ ਰਾਖ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ: 'ਓਮ ਠਾ ਠਾ ਠਾ, ਆਹੀ ਆਹੀ ਆਹੀ, ਸਵਾਹਾ। ਓਮ ਪੇਟ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ।'

ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯਾ ਮਲਂ ਤੁ ਪੁष੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਸਮਾਹृਤਮ੍ । ਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਗृਹਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਭੁਜਙ੍ਗਾ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਪੰਛੀ ਦੀ ਮਲ, ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੇਠ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੱਪ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਅਰ੍ਕਮੂਲੇਨ ਰਵਿਣਾ ਅਰ੍ਕਾਗ੍ਨਿਜ੍ਵਲਿਤਾ ਸ਼ਿਵ । ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਤੈਲੇਨ ਵਰ੍ਤਿਰ੍ਮਾਰ੍ਗਾਹਿਨਾਸ਼ਿਨੀ ॥ ੧,੧੭੭.

ਹੇ ਸ਼ਿਵ! ਅਰਕ ਪੌਦੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ ਬਣੀ ਵੱਟੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਾਈ ਤੇ ਸਿੱਧਾਰਥ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਮਾਰ੍ਜਾਰਪਲਲਂ ਵਿष੍ਠਾ ਹਰਿਤਾਲਂ ਚ ਭਾਵਿਤਮ੍ । ਛਾਗ ਮੂਤ੍ਰੇਣ ਤਲ੍ਲਿਪ੍ਤੋ ਮੂषਿਕੋ ਮੂषਿਕਾਨ੍ਹਰੇਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਮਲ, ਹਰਿਤਾਲ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਪਿਸਾਬ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਜੇ ਇਹ ਲਗਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੂਹਾ ਹੋਰ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।

ਮੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਵਿਫਲਾਰ੍ਜੁਨਪੁष੍ਪਾਣਿ ਭਲ੍ਲਾਤਕਸ਼ਿਰੀषਕਮ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਹੇ ਰੁਦਰ! ਜੇ ਇਹ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਕੱਚੇ ਅਰਜੁਨ, ਭੱਲਾਤ ਤੇ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਲਾਕ੍ਸ਼ਾ ਸਰ੍ਜਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਡਙ੍ਗਸ਼੍ਚੈਵ ਗੁਗ੍ਗੁਲੁਃ । ਏਤੈਰ੍ਧੂਪੋ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਣਾਂ ਮਸ਼ਕਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਨਃ ॥ ੧,੧੭੭.

ਲਾਖ, ਸਾਰ ਦੇ ਰਸ, ਵਿਡੰਗ ਤੇ ਗੁਗਲ — ਇਹ ਧੂਪ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਕੇ, ਮੱਖੀਆਂ ਤੇ ਮੱਛਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੧੭੮ ਹਰਿਰੁਵਾਚ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡੀਵਚਾਕੁष੍ਠਂ ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗਰ੍ਨਾਗਕੇਸ਼ਰਮ੍ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਾਮ੍ਬੂਲਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਦ੍ਵਸ਼ਮ੍ । ਓਂ ਨਾਰਾਯਣ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ॥ ੧,੧੭੮.

ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਹਮਦੰਡੀ, ਵਚ, ਕੁਸ਼ਠ, ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ, ਨਾਗਕੇਸਰ — ਇਹ ਤਾਮਬੂਲ (ਪਾਨ) ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: 'ਓਮ ਨਾਰਾਇਣੀ ਸਵਾਹਾ।'

ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਯਸ੍ਯ ਦੀਯੇਤ ਸ ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ । ਓਂ ਹਰਿਃ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ॥ ੧,੧੭੮.

ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: 'ਓਮ ਹਰੀ ਹਰੀ ਸਵਾਹਾ।'

ਗੋਦਨ੍ਤਂ ਹਰਿਤਾਲਞ੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਕਜਿਹ੍ਵਯਾ । ਚੂਰ੍ਣੋਕृਤ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੇ ਦੀਯਤੇ ਸ ਵਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਸਰ੍षਪਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਯਦ੍ਗृਹੇ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਕृਤ੍ ॥ ੧,੧੭੮.

ਗੋਦੰਤ ਤੇ ਹਰਿਤਾਲ, ਕਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪੀਸ ਕੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਘਰ ਵਿਚ ਚਿੱਟੇ ਸਰੋਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਵੈਭੀ ਤਕਂ ਸ਼ਾਖੋਟਕਂ ਮੂਲਂ ਪਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਤੇ ਯਦ੍ਗृਹਦ੍ਵਾਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਕਲਹੋ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੧,੧੭੮.

ਵੈਭੀਤਕ, ਸ਼ਾਖੋਟਕ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਝਗੜਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਖਞ੍ਜਰੀਟਸ੍ਯ ਮਾਂਸਂ ਤੁ ਮਧੁਨਾ ਸਹ ਪੇषਯੇਤ੍ । ऋਤੁਕਾਲੇਯੋਨਿਲੇਪਾਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਦਾਸਤਾਮਿਯਾਤ੍ ॥ ੧,੧੭੮.

ਖੰਜਰੀਟ ਪੰਛੀ ਦਾ ਮਾਸ, ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਦੇ ਅੰਗ 'ਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਰਦ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਗੁਰੁਂ ਗੁਗ੍ਗੁਲੁਂ ਚੈਵ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਗੁਡੇਨ ਧੂਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੧,੧੭੮.

ਅਗਰੂ, ਗੁਗਲੂ, ਨੀਲ ਉਤਪਲ ਅਤੇ ਗੁੜ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਧੂਪ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਵੇਤਾਪ ਰਾਜਿਤਾਮੂਲਂ ਪਿष੍ਟਂ ਰੋਚਨਯਾ ਯੁਤਮ੍ । ਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤਿਲਕੇਨੈਵ ਵਸ਼ੀ ਕਰ੍ਯਾਨ੍ਨृਪਾਲਯੇ ॥ ੧,੧੭੮.

ਸਫੈਦ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਰੋਚਨਾ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿਲਕ ਵਜੋਂ ਲਗਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਾਕਜਙ੍ਘਾ ਵਚਾ ਕੁष੍ਠਂ ਨਿਮ੍ਬਪਤ੍ਰਂ ਸੁਕੁਙ੍ਕੁਮਮ੍ । ਆਤ੍ਮਰਕ੍ਤਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵਸ਼ੀ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ ॥ ੧,੧੭੮.

ਕਾਕਜੰਘਾ, ਵਚ, ਕੁਸ਼ਟ, ਨਿੰਬ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੰਗੂ, ਆਪਣੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।