ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ृਕਸ਼ੈਵਾਲਮਨ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਣ੍ਠੀਪਾਪਾਣਭੇਦਕਮ੍ । ਸ਼ੌਵਾਞ੍ਜਨਂ ਗੋਕ੍ਸ਼ੁਰਂ ਵਾ ਵਰੁਣਚ੍ਛਨ੍ਨਮੇਵ ਚ ॥ ੧,੧੭੭.

ਸ਼੍ਰਿਕਸ਼ੈਲਾ, ਮੰਥਾ, ਸੁੱਕੀ ਅਦਰਕ, ਪਾਪਾਨਾ, ਭੇਦਕਾ, ਸੌਵਾਂਜਨ, ਗੋਕਸ਼ੁਰਾ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਦੀ ਛਾਲ—

ਸੌਭਾਞ੍ਜਨਸ੍ਯ ਮੂਲਂ ਚ ਏਤੈਃ ਕ੍ਵਥਿਤਵਾਰਿ ਚ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿਙ੍ਗੁਯਵਕ੍ਸ਼ਾਰਂ ਪੀਤਂ ਵਾਤਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਸੌਭਾਂਜਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਉਪਰੋਕਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਉਬਾਲ ਕੇ ਪਾਣੀ, ਹਿੰਗ ਅਤੇ ਜੌ ਦੇ ਖਾਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵਾਤ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਿਪ੍ਪਲੀ ਪਿਪ੍ਪਲੀਮੂਲਂ ਤਥਾ ਭਲ੍ਲਾਤਕਂ ਸ਼ਿਵ । ਵਾਰ੍ਯੇਤੈਃ ਕ੍ਵਥਿਤਂ ਪੀਤਂ ਵਰਸ਼ੂਲਾਪਹਾਰਕृਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਪੀਪਲ, ਪੀਪਲ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਭੱਲਾਤਕ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਪੇਟ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸ਼੍ਵਗਨ੍ਧਾਮੂਲਕਾਭ੍ਯਾਂ ਸਿਦ੍ਧਾ ਵਲ੍ਮੀਕਮृਤ੍ਤਿਕਾ । ਏਤਯਾ ਮਰ੍ਦਨਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰ ਊਰੁਸ੍ਤਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ॥ ੧,੧੭੭.

ਅਸ਼ਵਗੰਧਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੂਹੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਮਲਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਪੱਟ ਦੀ ਸੁੰਨਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਬृਹਤੀਕਸ੍ਯ ਵੈ ਮੂਲਂ ਸਂਪਿष੍ਟਮੁਦਕੇਨ ਚ । ਪੀਤਂ ਸਂਘਾਤਵਾਤਸ੍ਯ ਵਿਪਾਟਨਕृਦੇਵ ਚ ॥ ੧,੧੭੭.

ਬ੍ਰਹਤੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵਾਤ ਦੇ ਇਕੱਠ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਪੀਤਂ ਤਕ੍ਰੇਣ ਮੂਲਂ ਚ ਆਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਗਰਸ੍ਯ ਚ । ਹਰੇਤ੍ਝਿਞ੍ਜਿਨੀਵਾਤਂ?ਵੈ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰ੍ਯਥਾ ॥ ੧,੧੭੭.

ਤਾਜਾ ਤਗਰਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਛਾਸ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ ਝਿਂਝਿਂਵਾਤਾ ਰੋਗ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸ੍ਥਿਸਂਹਾਰਮੇਕੇਨ ਭਕ੍ਤੇਨ ਸਹ ਵਾਦਿਤਮ੍ । ਪਤਿਂ ਮਾਂਸਰਸੇਨਾਪਿ ਵਾਤਨੁਚ੍ਚਾਸ੍ਥਿਭਙ੍ਗਨੁਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਲਈ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮਾਸ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਾਤ ਰੋਗ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਘृਤਲਿਪ੍ਤਂ ਸਸ਼ੁष੍ਕਂ ਚ ਛਾਗੀਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਸਂਯੁਤਮ੍ । ਤਲ੍ਲੋਪਾਤ੍ਪਾਦਯਾਰ੍ਨਂਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ॥ ੧,੧੭੭.

ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਸੁੱਕਾ ਕੇ, ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪੈਰ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸੋਜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਮਧ੍ਵਾਜ੍ਯਸੈਨ੍ਧਵਂ ਸਿਕ੍ਥਂ ਗੁਡਕੈਰਿਕਗੁਗ੍ਗੁਲੈਃ । ਸਸਰ੍ਜਰਸਸ੍ਫੁਟਿਤਃ ਕ੍ਲੋਮਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਲੇਪਨਾਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਮਧ, ਘੀ, ਸਿੰਧਾ ਲੂਣ, ਮੋਮ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਗੁਗਗਲੂ, ਸਰਜਾ ਰਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਤਲਪੁੜ ਦੀ ਸਫਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕਟੁਤੈਲੇਨ ਲਿਪ੍ਤੋ ਵੈ ਵਿਧੂਮਾਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਃ । ਮृਤ੍ਤਿਕਾਰਖਾਦਿਤਃ ਪਾਦਃ ਸਮਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜ ॥ ੧,੧੭੭.

ਜਦੋਂ ਪੈਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ 'ਤੇ ਤਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਝ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਝ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ.

ਸਰ੍ਜਰਸਾਃ ਸਿਕ੍ਥਕਂ ਚ ਜੀਰਕਂ ਚ ਹਰੀਤਕੀ । ਉਤ੍ਸਾਧਿਤਘृਤਾਭ੍ਯਙ੍ਗੋ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਵ੍ਯਥਾਪਨੁਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਸਰਜਰਸ, ਸਿਖਥਕ, ਜੀਰਾ ਅਤੇ ਹਰੜ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੋਈ ਜਲਣ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਤਿਲਤੈਲਂ ਚਾਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਂ ਯਵਭਸ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਵ੍ਰਣਂ ਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਬ੍ਰਹੁਸ਼ਃ ਕृਤਲੇਪਤਃ ॥ ੧,੧੭੭.

ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ, ਅੱਗ 'ਚ ਸਾੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੌ ਦੀ ਰਾਖ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੇਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੋਏ ਜਲਣ ਦੇ ਜਖਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਨਵਨੀਤਂ ਮਾਹਿषਂ ਚ ਦਗ੍ਧਪਿष੍ਟਤਿਲਾਨਿ ਚ । ਸਭਲ੍ਲਾਕਂ ਵ੍ਰਣਂ ਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧृਚ੍ਛੂਲਂ ਨਸ੍ਯਲੇਪਨਾਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਮਹੀਂਸ ਦਾ ਨਵਾਂ ਮੱਖਣ, ਸਾੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪੀਸੇ ਤਿਲ, ਅਤੇ ਭੱਲਾਤਕ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਜਖਮ ਅਤੇ ਸਿਰਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਕਰ੍ਪੂਰਗਵ੍ਯਸਰ੍ਪਿਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਹਾਰਃ ਪੂਰਿਤੋ ਹਰ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਃ ਸਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣੇਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ! । ਪਾਕਂ ਚ ਵੇਦਨਾਂ ਚੈਵ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜ ॥ ੧,੧੭੭.

ਹਰਾ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚੋਟ, ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹੋਈ ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਚੋਟ, ਜਦੋਂ ਚਿੱਟੀ ਰੰਗ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਕਣ ਅਤੇ ਪੀੜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਵੱਝ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ.

ਆਮ੍ਰ (ਤਸ੍ਯ) ਮੂਲਰਸੇਨੈਵ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਘਾਤਃ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਃ । ਢੌਕਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਘਾਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਵ੍ਰਣੋ ਘृਪੂਰਿਤਃ ॥ ੧,੧੭੭.

ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦਾ ਰਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹੋਏ ਜਖਮ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਘੀ ਨਾਲ ਧੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਜਖਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਸ਼ਰਪੁਙ੍ਖਾ ਲਜ੍ਜਾਲੁਕਾ ਪਾਠਾ ਚੈषਾਂ ਤੁ ਮੂਲਕਮ੍ । ਜਲਪਿष੍ਟਂ ਤਸ੍ਯ ਲੇਪਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਘਾਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ॥ ੧,੧੭੭.

ਸ਼ਰਪੁੰਖਾ, ਲੱਜਾਲੂ ਅਤੇ ਪਾਠਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਲੇਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹੋਏ ਜਖਮ ਠੰਢੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਮੂਲਂ ਚ ਕਾਕਜਙ੍ਘਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੇਣੈਵ ਸ਼ੋषਿਤਃ । ਪਾਕਪੂਤਿਂ ਵੇਦਨਾਂ ਚ ਹਨ੍ਤਿ ਵੈ ਰੋਹਿਤੋ ਵ੍ਰਣੇ ॥ ੧,੧੭੭.

ਕਾਕਜੰਘਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਜਖਮ ਵਿੱਚ ਪਕਣ ਅਤੇ ਪੀੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਸਜਲਂ ਤਿਲਤੈਲਂ ਚ ਅਪਾਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਮੂਲਕਮ੍ । ਤਤ੍ਸੇਕਦਾਨਾਨ੍ਨਸ਼੍ਯੇਚ੍ਚ ਪ੍ਰਹਾਰੋਦ੍ਭਵਵੇਦਨਾ ॥ ੧,੧੭੭.

ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਅਤੇ ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਇਹ ਇਕੱਠੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਚੋਟ ਦੀ ਪੀੜ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਅਭਯਾਂ ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਸ਼ੁਣ੍ਠੀਮੇਤਤ੍ਪਿष੍ਟ੍ਵੋਦਕੇਨ ਤੁ । ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਜੀਰ੍ਣਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ੋ ਭਵਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ! ॥ ੧,੧੭੭.

ਅਭਯਾ, ਸਿੰਧਾ ਨਮਕ ਅਤੇ ਸੁੰਠ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਖਾਣ 'ਤੇ, ਅਜੀਰਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ.

ਕਟਿਬਦ੍ਧਂ ਨਿਮ੍ਬਮੂਲਮਕ੍ਸ਼ਿਸੂਲਹਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਣਮੂਲਂ ਸਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਦਗ੍ਧਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਕਸ੍ਯ (ਲ੍ਪ) ਹृਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਨੀਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕਮਰ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਣ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਪਾਨ, ਸਾੜ ਕੇ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਅਨ੍ਨਸ੍ਵਿਨ੍ਨਹਰਿਦ੍ਰਾ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਸਰ੍षਪਮੂਲਕਮ੍ । ਬੀਜਾਨਿ ਮਾਤੁਲੁਙ੍ਗਸ੍ਯ ਏषਾਮੁਦ੍ਵਰ੍ਤਨਂ ਸਮਮ੍ । ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਸ਼ੁਭਦੇਹਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਉਬਲੀ ਹੋਈ ਹਲਦੀ, ਚਿੱਟੇ ਸਰੋਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਮਾਤਲੂੰਗਾ ਦੇ ਬੀਜ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਉਕੜੀ ਸੱਤ ਦਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਸ਼੍ਵੇਤਾਪਰਾਜਿਤਾਪਤ੍ਰਂ ਨਿਮ੍ਬਪਤ੍ਰਰਸੇਨ ਤੁ । ਨਸ੍ਯਦਾਨਾਡ੍ਡਾਕਿਨੀਨਾਂ ਮਾਤॄਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਧੁਸਾਰੇਣ ਨਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵृषਭਧ੍ਵਜ ॥ ੧,੧੭੭.

ਚਿੱਟੀ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਦਾ ਪੱਤਾ, ਨੀਮ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਵੱਝ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ; ਅਤੇ ਮਧੂ ਨਾਲ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ.

ਮੂਲਂ ਸ਼੍ਵੇਤਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਸਮਾਹृਤਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਾਪਰਾਜਿਤਾਰ੍ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਕਸ੍ਯ ਚ ਮੂਲਕਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਟਿਕਾਂ ਨਾਰੀ ਤਿਲਕੇਨ ਵਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਚਿੱਟੀ ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਚ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਚਿੱਟੀ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਅਤੇ ਚਿਤਰਕ ਦੀ ਜੜ੍ਹ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵਟੀ ਬਣਾਕੇ, ਤਿਲਕ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਪਿਪ੍ਪਲੀਲੋਹਚੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਸ਼ੁਣ੍ਠੀਸ਼੍ਚਾਮਲਕਾਨਿ ਚ । ਸਮਾਨਿ ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਮਧੁਸ਼ਰ੍ਕਰਾ ॥ ੧,੧੭੭.

ਪਿਪਲੀ, ਲੋਹਾ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਸੁੰਠ ਅਤੇ ਆਵਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਰੁਦਰ ਜੀ, ਸਿੰਧਾ ਨਮਕ ਅਤੇ ਮਿਠੀ ਸ਼ੱਕਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ.

ਉਦੁਮ੍ਬਰਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਮਮ੍ । ਪੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਸ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜੀਵੇਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਦ੍ਵਯਮ੍ । ਓਂ ਠ ਠ ਠ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਵਸ਼੍ਯਪ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕृਤ੍ ॥ ੧,੧੭੭.

ਉਦੁੰਬਰ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; 'ਓਮ ਠ ਠ ਠ'—ਇਹ ਸਭ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦੇ ਉਪਾਅ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕਾਕਸ੍ਯ ਨਿਲਯਂ ਪ੍ਰਦਹੇਚ੍ਚ ਤਤ੍ । ਚਿਤਾਗ੍ਨੌ ਭਸ੍ਮ ਤਚ੍ਛਤ੍ਰੋਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ॥ ੧,੧੭੭.

ਵਿਦਵਾਨ crow ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜੇ; ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ—

ਤਮੁਚ੍ਚਾਟਯਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸ਼ृਣੁ ਤਦ੍ਯੋਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਚ ਪੁਰੀषਂ ਵੈ ਵਨਮੂषਿਕਚਰ੍ਮਣਿ ॥ ੧,੧੭੭.

ਉਹ ਰੁਦਰ ਜੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਉੱਤਮ ਉਪਾਅ ਨੂੰ ਸੁਣੋ: ਜੰਗਲੀ ਚੂਹੇ ਦੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਪਖਾਣ ਫੈਂਕਣਾ—

ਕਟਿਤਨ੍ਤੁਨਿਬਦ੍ਧਂ ਵੈ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਲਨਿਰੋਧਨਮ੍ । ਕृष੍ਣਕਾਕਸ੍ਯ ਰਕ੍ਤੇਨ ਯਸ੍ਯ ਨਾਮ ਪ੍ਰਲਿਪ੍ਯ ਚ ॥ ੧,੧੭੭.

ਕਣੈ ਦੇ ਤੰਤੂ ਨਾਲ ਮਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕਾਲੇ ਕਾਂ ਦੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਨਾਂ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚ੍ਯੁਤਦਲੇ ਮਧ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਤਤੋ ਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੇ ਹਰ ! । ਸ ਖਾਦ੍ਯਤੇ ਕਾਕਵृਨ੍ਦੈਰ੍ਨਾਰੀ ਪੁਰੁष ਏਵ ਚ ॥ ੧,੧੭੭.

ਹੇ ਹਰਾ! ਫਿਰ, ਡਿੱਗੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੋਵੇਂ ਕਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।