ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਥਮੇऽਹ੍ਨਿ ਹਰੇਃ ਪਾਦੌ ਯਜੇਤ੍ਪਦ੍ਮੈਰ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯਕ । ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰੈਰ੍ਜਾਨੁਦੇਸ਼ਂ ਨਾਭਿਂ ਗਨ੍ਧੇਨ ਚਾਪਰੇ ॥ ੧,੧੨੩.

ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰੋ; ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰੋ; ਤੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ।

ਸ੍ਕਨ੍ਧਾ ਬਿਲ੍ਵਜਵਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਮੇऽਹ੍ਨਿ ਸ਼ਿਰੋऽਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ਮਾਲਤ੍ਯਾ ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗੋਮਯਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ਯੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ॥ ੧,੧੨੩.

ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਬਿਲਵ ਤੇ ਜਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੋਢਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਟਾ ਕੇ, ਗੋਮਯਾ (ਗਾਂ ਦੀ ਲੇੜ) ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗੋਮੂਤ੍ਰਂ ਚ ਦਧਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪਞ੍ਚਮੇ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਕਮ੍ । ਨਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵ੍ਰਤੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਭਾਕ੍ ॥ ੧,੧੨੩.

ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ—ਗੋਮੂਤਰ, ਦਹੀਂ, ਤੇ ਦੁੱਧ—ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਪੰਦਰਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ । ਅਘੌਘਨਰਕਂ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਦਮ੍ ॥ ੧,੧੨੩.

ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਚ ਨਿਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਚ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ । ਨਿਤ੍ਯਮੇਕਾਦਸ਼ੀ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਹਰਿਃ ॥ ੧,੧੨੩.

ਜਿੱਥੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਤੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਦਸ਼ਮ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰਾਦਯਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਾਰਣ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੂਤਕੇ ਮृਤਕੇ ਚਰੇਤ੍ ॥ ੧,੧੨੩.

ਜਿੱਥੇ ਦਸ਼ਮੀ ਤੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਅਸੁਰ ਆਦਿ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਤਕ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਯਮ ਪਾਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦਂ ਪੂਰ੍ਵਮਿਸ਼੍ਰਾਮੁਪਾਵਸੇਤ੍ । ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਂ ਮੁਨੇ ॥ ੧,੧੨੩.

ਚੌਦਹਵੀਂ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਮੁਨੀ, ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ, ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਤਰੀਕ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ।

ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਤृਤੀਯਾਮਿਸ਼੍ਰਾਂ ਤृਤੀਯਾਞ੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਵਸੇਤ੍ । ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾ ਸਙ੍ਗਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਤੁਰ੍ਥੀਞ੍ਚਾਨਯਾ ਯੁਤਾਮ੍ । ਪਞ੍ਚਮੀਂ षष੍ਠ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ षष੍ਠ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਞ੍ਚ ਸਪ੍ਤਮੀਮ੍ ॥ ੧,੧੨੩.

ਦੂਜੀ ਤੇ ਤੀਜੀ ਤਰੀਕ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੋ, ਤੇ ਤੀਜੀ ਚੌਥੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਥੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਪੰਜਵੀਂ ਛੇਵੀਂ ਨਾਲ ਤੇ ਸਤਵੀਂ ਛੇਵੀਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰੋ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੧੨੪ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ । ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਥਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾਮ੍ । ਯਥਾ ਚ ਗੌਰੀ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਮ ਪਰਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ॥ ੧,੧੨੪.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਗੌਰੀ ਨੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

ਈਸ਼੍ਵਰੌਵਾਚ । ਮਾਘਫਾਲ੍ਗੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਕृष੍ਣਾ ਯਾ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਗਰਣਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਪੂਜਿਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਃ ॥ ੧,੧੨੪.

ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਘ ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਹਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਉਸ ਰਾਤ ਜਾਗ ਕੇ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਕਾਮਯੁਕ੍ਤੋ ਹਰਃ ਪੂਜ੍ਯੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਉਪੋषਿਤੈਃ ਪੂਜਿਤਃ ਸਨ੍ਨਰਕਾਤ੍ਤਰਯਤ੍ਤਥਾ ॥ ੧,੧੨੪.

ਹਰ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਨਿषਾਦਸ਼੍ਚਰ੍ਬੁਦੇ ਰਾਜਾ ਪਾਪੀ ਸੁਨ੍ਦਰਸੇਨਕਃ । ਸ ਕੁਕ੍ਰੁਰੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮृਗਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਵਨਂ ਗਤਃ ॥ ੧,੧੨੪.

ਅਰਬੁਦਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਦ ਜਾਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁੰਦਰਸੇਨ ਸੀ; ਉਹ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ।

ਮृਗਾਦਿ ਕਮਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਦਿਤੋ ਗਿਰੌ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਡਾਗਤੀਰੇषੁ ਨਿਕੁਞ੍ਜੇ ਜਾਗ੍ਰਦਾਸ੍ਥਿਤਃ ॥ ੧,੧੨੪.

ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਲਾਬ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿਆ।

ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਲਿਙ੍ਗਂ ਸ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਞ੍ਛਰੀਰਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਤਤਃ । ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਚਾਪਤਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯੈਵ ਨ ਜਾਨਤਃ ॥ ੧,੧੨੪.

ਉਥੇ ਇੱਕ ਲਿੰਗ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਪੱਤੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ।

ਤੇਨ ਧੂਲਿਨਿਰੋਧਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਨੀਰਂ ਚ ਲਿਙ੍ਗਕੇ । ਸ਼ਰਃ ਪ੍ਰਮਾਦੇਨੈਕਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਃ ਕਰਪਲ੍ਲਵਾਤ੍ ॥ ੧,੧੨੪.

ਧੂੜ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਲਿੰਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ; ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।

ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਲਿਙ੍ਗਂ ਸ੍ਪ੍ਟष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍ । ਏਵਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਪੂਜਨਂ ਜਾਗਰੋऽਭਵਤ੍ ॥ ੧,੧੨੪.

ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਾਨ, ਛੂਹਣਾ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਜਾਗਣਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਗृਹਾਗਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾਦਤ੍ਤਾਨ੍ਨਂ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਸ ਚ । ਕਾਲੇ ਮृਤੋ ਯਮਭਟੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਨੀਯਤੇ ॥ ੧,੧੨੪.

ਸਵੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ; ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।

ਤਦਾ ਮਮ ਗਣੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤੀਕृਤਃ ਸ ਚ । ਕੁਕ੍ਕੁਰੇਣ ਸਹੈਵਾਭੂਦ੍ਗਣੋ ਮਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗੋऽਮਲਃ ॥ ੧,੧੨੪.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਉਹ ਛੁਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੇਵਕ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।

ਏਵਮਜ੍ਞਾਨਤਃ ਪੁਣ੍ਯਞ੍ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਥਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪੂਜ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤ ਨਿਯਮਂ ਵ੍ਰਤੀ ॥ ੧,੧੨੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅਖੁੱਤ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰੈਯੋਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੋ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਅਪਣਾਏ।

ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦੇਵ ! ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਜਾਗਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਨਿਸ਼ਿ । ਪੂਜਾਂ ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਹੋਮਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਾਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ॥ ੧,੧੨੪.

ਪਰਭਾਤ ਵੇਲੇ, ਚੌਦ੍ਹੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵ! ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਰਹਾਂਗਾ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ, ਤਪ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਾਂਗਾ।

ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਪਰੇऽਹਨਿ । ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਰਣਂ ਮੇ ਭਵੇਸ਼੍ਵਰ ॥ ੧,੧੨੪.

ਚੌਦ੍ਹੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਣਗਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ! ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਹੇ ਭਵੇਸ਼ਵਰ! ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।

ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਾਮृਤੈਃ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਗੁਰੁਂ ਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਓਂ ਨਮੋ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਧਰਮ੍ ॥ ੧,੧੨੪.

ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, 'ਓਮ ਨਮੋ ਨਮ: ਸ਼ਿਵਾਯ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਧਰਮਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਿਲਤਣ੍ਡੁਲਵ੍ਰੀਹੀਂਸ਼੍ਚ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਸਘृਤਂ ਚਰੁਮ੍ । ਹੁਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਗੀਤਸਤ੍ਕਥਾਮ੍ ॥ ੧,੧੨੪.

ਤਿਲ, ਚਾਵਲ ਤੇ ਜੌ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਜਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।

ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤ੍ਰਿਯਾਮੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਚ ਪੁਨਯਰ੍ਜਤ੍ । ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍ ॥ ੧,੧੨੪.

ਅੱਧੀ ਰਾਤ, ਤੀਜੇ ਪਹਰ ਤੇ ਚੌਥੇ ਪਹਰ, ਮੁਲ਼ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਖਿਮਾ ਮੰਗੀ ਜਾਵੇ।

ਅਵਿਘ੍ਨੇਨ ਵ੍ਰਤਂ ਦੇਵ ! ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਦਾਨ੍ਮਯਾਰ੍ਚਿਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥ ! ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤੇ ਹਰ ! ॥ ੧,੧੨੪.

ਹੇ ਦੇਵ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਹੇ ਤ੍ਰਿਲੋਕ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਰਾ! ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।

ਯਨ੍ਮਯਾਦ੍ਯ ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਯਾ ਦੇਵ ! ਵ੍ਰਤਮਦ੍ਯ ਸਮਾਪਿਤਮ੍ ॥ ੧,੧੨੪.

ਅੱਜ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੇਵ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਵ ਮੇ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਚ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤ੍ਵਦਾਲੋਕਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਵਿਤ੍ਰੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ॥ ੧,੧੨੪.

ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ! ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਭੋਜਯੇਦ੍ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਚ੍ਛਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਦਦੇਤ੍ । ਦੇਵਾਦਿਦੇਵ ਭੂਤੇਸ਼ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕ ॥ ੧,੧੨੪.

ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਛਤਰੀ ਆਦਿ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ! ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!

ਯਨ੍ਮਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਤੇਨ ਮੇ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਯ ਚ ਵ੍ਰਤੀ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ ॥ ੧,੧੨੪.

ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿਮਾ ਮੰਗ ਕੇ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਵਰਤ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਕਰੇ।