ਨਮਸ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨ ! ਐਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ 13.
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਆਗ੍ਨ੍ਯੇਯ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਸ਼ੂਕਰ 13.
ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰੱਖ, ਵਿਸ਼ਨੂ! ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ, ਸੂਅਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ।
ਨੈਰ੍ऋਤ੍ਯਾਂ ਮਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਨृਕੇਸ਼ਰਿਨ੍ 13.
ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਰਸਿੰਘ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ।
ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਦੇਵ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ 13.
ਪੱਛਮ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਾਜਿਤ ਸਦਾ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਵਪਰਾਜਿਤ 13.
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ, ਅਜੇਤ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਜੈ।
ਅਕੂਪਾਰ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹਾਮੀਨ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ 13.
ਅਕੂਪਾਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮਹਾਂ ਮਛ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ 13.
ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ, ਵਿਸ਼ਨੂ; ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੁਰਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੀਸ਼ਾਨ੍ਯਾਃ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨ੍ਯਾ ਵृषਧ੍ਵਜ 13.
ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ—
ਦਾਨਵਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਚ ਅਨ੍ਯਾਁਸ਼੍ਚ ਸੁਰਕਣ੍ਟਕਾਨ੍ 13.
ਰਕਤਬੀਜ ਦਾਨਵ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਸਨ—
ਅਥ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍ 14.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਜੋਗ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ 14.
ਇਹ ਸੁਣ, ਮਹੇਸ਼; ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮੇਵ ਹਿ 14.
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਆਤਮਾ—ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ।
ਦੇਹਧਰ੍ਮ੍ਮਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ 14.
ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਹਿਤਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ 14.
ਮੈਂ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਮ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੰਸ਼।
ਮਨੋਧਰ੍ਮ੍ਮਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਵ ਚ 14.
ਮੈਂ ਮਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੋਧ ਹੀ ਹਾਂ।
ਬੁਦ੍ਧਿਧਰ੍ਮ੍ਮਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ਮਨਃ 14.
ਮੈਂ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਮਨ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਾਣੋ ਮਹਾਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਭਯੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ 14.
ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਣ ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਂ, ਡਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤਨ੍ਨਿਯਨ੍ਤਾ ਚ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਕਃ 14.
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਯੰਤਾ ਹਾਂ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹਾਂ।
ਤੁਰੀਯਃ ਪਰਮੋ ਧਾਤਾ ਦृਗ੍ਰੂਪੋ ਗੁਣਵਰ੍ਜਿਤਃ 14.
ਚੌਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਚੇਤਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਯੇ ਮਾਨਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀਸ਼ਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ 14.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਸੁਵ੍ਰਤ 14.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਧਿਆਨ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਦ੍ਧੋਰਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਿਂ ਜਪਨ੍ਪ੍ਰਭੋ 15.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਪਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ 15.
ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਟੱਲ ਪਰਮ ਆਤਮਾ—
ਯਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਜਪ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਿ ਵृषਧ੍ਵਜ ! 15.
ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚਾ ਜਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ੴ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਮਨੋ ਵਾਸਵੋ ਵਸੁਃ 15.
ਓਮ! ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਵਾਮਨ, ਵਾਸਵ, ਵਸੁ—
ਬਲਿਬਨ੍ਧਨਕृਦ੍ਵੇਧਾ ਵਰੇਣ੍ਯੋ ਵੇਦਵਿਤ੍ਕਿਵਿਃ 15.
ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ—
ਵੇਦਾਙ੍ਗਵੇਤ੍ਤਾ ਵੇਦੇਸ਼ੋ ਬਲਾਧਾਰੋ ਬਲਾਰ੍ਦਨਃ 15.
ਵੇਦ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲਾ—
ਵੀਰਹਾ ਚ ਬृਹਦ੍ਵੀਰੋ ਵਨ੍ਦਿਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ 15.
ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਵੀਰ, ਸਾਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ—
ਪਦ੍ਮਨਾਭਃ ਪਦ੍ਮਨਿਧਿਃ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤੋ ਗਦਾਧਰਃ 15.
ਕੰਵਰ-ਨਾਭੀ, ਕੰਵਰ-ਖਜਾਨਾ ਵਾਲਾ, ਕੰਵਰ-ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਪਦ੍ਮਜਙ੍ਘਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਃ ਪਦ੍ਮਮਾਲਾਧਰਃ ਪ੍ਰਿਯਃ 15.
ਕੰਵਰ-ਟੰਗ ਵਾਲਾ, ਕੰਵਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੰਵਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰਾ—