ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਗੁਰ੍ਵਨ੍ਤੇਵਾਸ੍ਯਨੂਚਾਨਮਾਤੁਲਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਚ । ਅਨੌਰਸੇषੁ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਵਨ੍ਯਗਤਾਸੁ ਚ ॥ ੧,੧੦੬.

ਗੁਰੂ, ਚੇਲੇ, ਮਾਮੇ, ਪੰਡਿਤਾਂ, ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ।

ਨਿਵਾਸਰਾਜਨਿ ਤਥਾ ਤਦਹਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਕਾਰ(ਣ)ਮ੍ । ਹਤਾਨਾਂ ਨृਪਗੋਵਿਪ੍ਰੈਰਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਤ੍ਮਘਾਤਿਨਾਮ੍ ॥ ੧,੧੦੬.

ਨਿਵਾਸ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਪੰਡਿਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ।

ਵਿषਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਹਤਾਨਾਂ ਚ ਨਾਸ਼ੌਚਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇਃ । ਸਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤਿਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਦਾਤृਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਤਥਾ ॥ ੧,੧੦੬.

ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਤੇ ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਦਾਨੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ।

ਦਾਨੇ ਵਿਵਾਹੇ ਯਜ੍ਞੇ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦੇਸ਼ਵਿਪ੍ਲਵੇ । ਆਪਦ੍ਯਪਿ ਚ ਕष੍ਟਾਯਾਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ੌਚਂ ਵਿਧੀਯਤੇ ॥ ੧,੧੦੬.

ਦਾਨ, ਵਿਆਹ, ਯਜਨ, ਜੰਗ ਜਾਂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਕਾਲੋऽਗ੍ਨਿਃ ਕਰ੍ਮਮृਦ੍ਵਾਯੁਰ੍ਮਨੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਪੋ ਜਪਃ (ਲਮ੍) । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾषੋ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਹੇਤਵਃ ॥ ੧,੧੦੬.

ਕਾਲ, ਅੱਗ, ਰਸਮ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਮਨ, ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਜਪ, ਪਛਤਾਵਾ ਤੇ ਉਪਵਾਸ — ਇਹ ਸਭ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।

ਅਕਾਰ੍ਯਕਾਰਿਣਾਂ ਦਾਨਂ ਵੇਗੋ ਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਕृਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ ਜੀਵੇਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂ ਵਾਪ੍ਯਾਪਦਿ ਦ੍ਵਿਜਃ ॥ ੧,੧੦੬.

ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਦਰਿਆ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ, ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਜਦੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਫਲਸੋਮਕ੍ਸ਼ੌਮਵੀਰੁਦ੍ਦਧਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਘृਤਂ ਜਲਮ੍ । ਤਿਲੋਦਨਰਸਕ੍ਸ਼ਾਰਮਧੁ ਲਾਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ृਤਂ ਹਵਿਃ ॥ ੧,੧੦੬.

ਫਲ, ਸੋਮਾ, ਕਪੜਾ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ, ਪਾਣੀ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੌਲ, ਰਸ, ਲੂਣ, ਸ਼ਹਦ, ਲਾਖ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ—

ਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਲਾਸਵਂ ਪੁष੍ਪਂ ਸ਼ਾਕਮृਚ੍ਚਰ੍ਮਪਾਦੁਕਮ੍ । ਏਣਤ੍ਵਚਂ ਚ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਲਵਣਂ ਮਾਸਮੇਵ ਚ ॥ ੧,੧੦੬.

ਕਪੜਾ, ਪਥਰ, ਸ਼ਰਾਬ, ਫੁੱਲ, ਸਬਜ਼ੀ, ਮਿੱਟੀ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਹਰਣ ਦੀ ਖਾਲ, ਰੇਸ਼ਮ, ਲੂਣ ਅਤੇ ਮਾਸ ਵੀ—

ਪਿਣ੍ਯਾਕਮੂਲਗਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਵृਤ੍ਤੋ ਨ ਵਿਕ੍ਰਯੇਤ੍ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਵਿਕ੍ਰਯਂ ਨੇਯਾਸ੍ਤਿਲਾ ਧਾਨ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਸਮਾਃ ॥ ੧,੧੦੬.

ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਕੜ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਚਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ। ਤਿਲ ਤੇ ਅਨਾਜ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਲਈ ਹੀ ਵੇਚੇ ਜਾਣ।

ਲਵਣਾਦਿ ਨ ਵਿਕ੍ਰੀਯਾਤ੍ਤਥਾ ਚਾਪਦ੍ਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਹੀਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਗृਹ੍ਣਂਸ਼੍ਚ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਨਾਰ੍ਕਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ ॥ ੧,੧੦੬.

ਲੂਣ ਅਤੇ ਇਸ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਚਣੀਆਂ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਜਦੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਲਿਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृष੍ਯਾਦਿਕਂ ਤਦ੍ਵਦਵਿਕ੍ਰੇਯਾ ਹਯਾਸ੍ਤਥਾ । ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰਾਦਿਕਸ੍ਯ ਚ ॥ ੧,੧੦੬.

ਉਹ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਘੋੜੇ ਨਹੀਂ ਵੇਚਣੇ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮਕ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੇ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੧੦੭ ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਪਰਾਸ਼ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵ੍ਯਾਸਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਦਿਕਮ੍ । ਕਲ੍ਪੇਕਲ੍ਪੇ ਕ੍ਸ਼ਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੀਯਨ੍ਤੇ ਨੁ ਪ੍ਰਜਾਦਯਃ ॥ ੧,੧੦੭.

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ; ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਨਾਸ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਨਾਲ, ਕੀ ਜੀਵ ਘਟਦੇ ਜਾਂ ਵਧਦੇ ਹਨ?

ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ ਸਦਾਚਰੋ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੇ ਦਕਰ੍ਤृਕਃ । ਵੇਦਾਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦੌ ਧਰ੍ਮਾ ਮਨ੍ਵਾਦਿਭਿਃ ਸਦਾ ॥ ੧,੧੦੭.

ਵੇਦ, ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਣ—ਜੋ ਵੀ ਵੇਦ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ—ਇਹ ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੂ ਆਦਿ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ।

ਦਾਨਂ ਕਲਿਯੁਗੇ ਧਰ੍ਮਃ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਚ ਕਲੌ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਪਾਪਕृਤ੍ਯਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ਼ਾਪਂ ਫਲਤਿ ਵਰ੍षਤਃ ॥ ੧,੧੦੭.

ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਪਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਵਾਂਗ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਆਚਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ षਟ੍ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮੋ ਦੇਵਾਤਿਥ੍ਯਾਦਿਪੂਜਨਮ੍ ॥ ੧,੧੦੭.

ਚੰਗੇ ਆਚਰਣ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਦੇ ਛੇ ਕੰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਦੇਵਤਾ, ਮਹਿਮਾਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ।

ਅਪੂਰ੍ਵਃ ਸੁਵ੍ਰਤੀ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹ੍ਯਪੂਰ੍ਵਾ ਯਤਯਸ੍ਤਦਾ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਪਾਲਯੇਤ੍ ॥ ੧,੧੦੭.

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਗੀ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਯਤੀ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇ।

ਵਣਿਕ੍ਕृष੍ਯਾਦਿ ਵੈਸ਼੍ਯੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕੇ । ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚੌਰ੍ਯਾਦਗਮ੍ਯਾ ਗਮਨਾਤ੍ਪਤੇਤ੍ ॥ ੧,੧੦੭.

ਵੈਸ਼ ਵਪਾਰ ਤੇ ਖੇਤੀ ਕਰੇ; ਸ਼ੂਦਰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਮਾਨਤ ਚੀਜ਼ ਖਾਏ, ਚੋਰੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਿਧਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕृषਿਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਬਲੀਵਰ੍ਦਂ ਨ ਵਾਹਯੇਤ੍ । ਦਿਨਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਨਾਨਯੋਗਾਦਿਕਾਰੀ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯੇਤ੍ ॥ ੧,੧੦੭.

ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਖੇਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਬਲਦ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਾ ਚਲਾਏ; ਆਧਾ ਦਿਨ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ।

ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ਪਞ੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਨਿ ਕ੍ਰੂਰੇ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਤਿਲਾਜ੍ਯਂ ਨ ਵਿਕ੍ਰੀਣਿਤ ਸੂਨਾਯਜ੍ਞਮਘਾਨ੍ਵਿਤਃ ॥ ੧,੧੦੭.

ਉਹ ਪੰਜ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਕਠੋਰ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਤੇ ਤਿਲ ਦਾ ਘੀ ਨਾ ਵੇਚੇ; ਜੇ ਸੂਨ (ਕਸਾਈਘਰ) ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ षਡ੍ਭਾਗਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਕृषਿਕਰ੍ਤਾ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ॥ ੧,੧੦੭.

ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੈਂਤੀ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕਰ੍षਕਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਵਿਟ੍ਛੂਦ੍ਰਾਃ ਖਲੇऽਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਚੌਰਕਃ । ਦਿਨਤ੍ਰਯੇਣ ਸ਼ੁਧ੍ਯੇਤ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰੇਤਸੂਤਕੇ ॥ ੧,੧੦੭.

ਕਿਸਾਨ—ਕਸ਼ਤਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਜੇ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਚੋਰ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰਨ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧੀ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਾਹਾਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਾਨ੍ਮਾਸਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਃ । ਯਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਸ਼ਾਹਾਤ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਾਦ੍ਦਿਨਾਤ੍ ॥ ੧,੧੦੭.

ਕਸ਼ਤਰੀ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਾਹਾਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਮਾਸੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ । ਏਕਪਿਣ੍ਡਾਸ੍ਤੁ ਦਾਯਾਦਾਃ ਪृਥਗ੍ਦ੍ਵਾਰਨਿਕੇਤਨਾਃ ॥ ੧,੧੦੭.

ਵੈਸ਼ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੂਦਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਰਸ, ਹਰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਚੌਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਜਨ੍ਮਨਾ ਚ ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਚ ਭਵੇਤ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਸੂਤਕਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍षਣ੍ਣਿਸ਼ਾਃ ਪੁਂਸਿ ਪਞ੍ਚਮੇ ॥ ੧,੧੦੭.

ਜਨਮ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਦਿਨ ਤੇ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ, ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਛੇ ਰਾਤਾਂ, ਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

षष੍ਠੇ ਚਤੁਰ ਹਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਃ ਸਪ੍ਤਮੇ ਚ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰੇ ਮृਤੇ ਬਾਲੇ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਤੋ ਮृਤੇ ॥ ੧,੧੦੭.

ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਧਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ। ਜੇ ਬੱਚਾ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫੌਰਨ ਹੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਹੈ।

ਅਜਾਤਦਨ੍ਤਾ ਯੇ ਬਾਲਾ ਯੇ ਚ ਗਰ੍ਭਾਦ੍ਵਿਨਿਃ ਸृਤਾਃ । ਨ ਤੇषਾਮਗ੍ਨਿਸਂਸ੍ਕਾਰੋ ਨ ਪਿਣ੍ਡਂ ਨੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾ ॥ ੧,੧੦੭.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਜਾਂ ਜੋ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਗੋਲੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਯਦਿ ਗਰ੍ਭੋ ਵਿਪਦ੍ਯਤ ਸ੍ਤ੍ਰਵਤੇ ਵਾਪਿ ਯੋषਿਤਃ । ਯਾਵਨ੍ਮਾਸਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਾਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਸੂਤਕਮ੍ ॥ ੧,੧੦੭.

ਜੇ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚੋਂ ਬੱਚਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੇ ਮਹੀਨੇ ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਆਨਾਮਕਰਣਾਤ੍ਸਦ੍ਯ ਆਚੂਡਾਨ੍ਤਾਦਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਆਵ੍ਰਤਾਤ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੇਣ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਨ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਿਨੈਃ ॥ ੧,੧੦੭.

ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਫੌਰਨ ਹੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਵਾਲ ਕਟਣ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲਈ; ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਆਚਤੁਰ੍ਥਾਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਵਃ ਪਾਤਃ ਪਞ੍ਚਮषष੍ਠਯੋਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾ ਦਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਨ੍ਨਾਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਸਙ੍ਗਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ ॥ ੧,੧੦੭.

ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ੍ਰਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੰਜਵੇਂ ਤੇ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਪਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।