ਦੂਰ੍ਵਾਸਰ੍षਪਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਭਿਰਨ੍ਤਤਃ 100.
ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ, ਸਰੋਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ।
ਰੂਪਂ ਦੇਹਿ ਯਸ਼ੋਦੇਹਿ ਭਾਗ੍ਯਂ ਭਗਵਤਿ ! ਦੇਹਿ ਮੇ 100.
ਮੈਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਭਾਗ ਦਿ, ਹੇ ਭਗਵਤੀ!
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛੁਕ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਲੇਪਨੈਃ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਕਰ੍ਮਫਲਂ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾਰ੍ਚਨਰਤਸ੍ਤਥਾ ॥ 100.
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰਾਗਾਰੁਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪੂਰ੍ਵਖਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਥਮਾਂਸ਼ਾਖ੍ਯੇ ਆਚਾਰਕਾਣ੍ਡੇ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਲੋਕ੍ਤਗਣਪਤਿਕਲ੍ਪਨਿਰੂਪਣਂ ਨਾਮ ਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਗਾਰੁੜ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੂਰਵ ਖੰਡ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਚਾਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕ ਦੁਆਰਾ ਕਹੀ ਗਣਪਤੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਸੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕਾਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਮੋ ਵਾ ਗ੍ਰਹਦृष੍ਟ੍ਯਭਿਚਾਰਵਾਨ੍ 101.
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ—
ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਃ ਸੋਮੋ ਮਙ੍ਗਲਸ਼੍ਚ ਬੁਧਸ਼੍ਚੈਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ 101.
ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਮੰਗਲ, ਬੁਧ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ—
ਤਾਮ੍ਰਕਾਂਸ੍ਯਸ੍ਫਾਟਿਕਾਦ੍ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਕਾਦੁਭੌ 101.
ਤਾਂਬਾ, ਕਾਂਸੀ, ਸਫ਼ਟਿਕ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਸੋਨਾ, ਦੋਵੇਂ—
ਰਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਤਥਾ ਰਕ੍ਤਃ ਪੀਤਃ ਪੀਤਃ ਸਿਤੋਸਿਤਃ 101.
ਲਾਲ, ਚਿੱਟਾ, ਫਿਰ ਲਾਲ, ਪੀਲਾ, ਪੀਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਅਤੇ ਕਾਲਾ।
ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਗਹਵਰ੍ਣਾਨਿ ਹੋਮਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਲਿਖੇਤ੍ਪਟੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਪ੍ਰਦੇਯਾਨਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸੁਸੁਮਾਨਿ ਚ ॥ 101.
ਹੋਮ ਲਈ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਓ, ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਰੰਗੋ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਗਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਬਲਯਸ਼੍ਚੈਵ ਧੂਪੋ ਦੇਯਸ਼੍ਚਗੁਗ੍ਗੁਲੁਃ 101.
ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਬਾਂਹ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਗੁਗਗਲੁ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਆਕृष੍ਣੇਨ ਇਮਂਦੇਵਾ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਦਿਵਃ ਕਕੁਤ੍ 101.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਪਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲਿਆ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇਪਰਿਦੀਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਅਨ੍ਨਾਤ੍ਪਰਿਸੁਤਮ੍ 101.
ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਜੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਅਰ੍ਕਃ ਪਲਾਸ਼ਃ ਖਦਿਰਸ੍ਤ੍ਵਪਾਮਾਰ੍ਗੋऽਥ ਪਿਪ੍ਪਲਃ 101.
ਅਰਕ, ਪਲਾਸ਼, ਖਦੀਰ, ਅਪਾਮਾਰਗ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲ — ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹੋਤਵ੍ਯਾ ਮਧੁਸਰ੍ਪਿਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦਧ੍ਨਾ ਚੈਵ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ 101.
ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਸ਼ਹਿਦ, ਘੀ ਅਤੇ ਦਹਿ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਦਧ੍ਯੋਦਨਂ ਹਵਿਃ ਪੂਪਾਨ੍ਮਾਂਸਂ ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ 101.
ਦਹਿ-ਚਾਵਲ, ਪੂਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਹਨ।
ਧੇਨੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਤਥਾਨਡ੍ਵਾਨ੍ਹੇਮ ਵਾਸੋ ਹਯਸ੍ਤਥਾ ਗ੍ਰਹਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸਦਾ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਜ੍ਯਾਦਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍ ॥ 101.
ਗਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਰਥ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਘੋੜਾ — ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਗ੍ਰਹ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਆਦਿਕ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਗਾਰੁਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪੂਰ੍ਵਖਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਥਮਾਂਸ਼ਾਖ੍ਯੇ ਆਚਾਰਕਾਣ੍ਡੇ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯੋਕ੍ਤਗ੍ਰਹਸ਼ਾਨ੍ਤਿਨਿਰੂਪਣਂ ਨਾਮੈਕੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੂਰਵ ਖੰਡ, ਪਹਿਲੀ ਅੰਸ਼, ਆਚਾਰ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਜੀ ਵਲੋਂ ਗ੍ਰਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਵਾਲਾ ਇਕ-ਸੌ-ਇੱਕਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਹਰ੍षਯਃ 102.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਕਰਾਂਗਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸੁਣਨ।
ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਾਗ੍ਨਿਃ ਸੋਪਾਸਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮੀ 102.
ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭृਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤੁ ਤਰ੍ਪਯੇਚ੍ਛ੍ਮਸ਼੍ਰੁਜਟਾਲੋਮਭृਦਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ 102.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਜਟਾ, ਦਾਢੀ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਰੱਖੇ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਾਨ੍ਧ੍ਯਾਨਸ਼ੀਲਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇਰਤਃ (ਤਿਃ) 102.
ਉਹ ਸਵ-ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਤ੍ਯਜੇਦਾਸ਼੍ਵਯੁਜੇ ਯੁਞ੍ਜੇਤ੍ਕਾਲਂ ਵ੍ਰਤਾਦਿਨਾ 102.
ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਸਮੇਂ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣੀ ਸ੍ਵਪੇਦ੍ਭੂਮੌ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਫਲਾਦਿਨਾ 102.
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੌਰਾਨ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋਵੇ ਅਤੇ ਫਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਾਸ੍ਤੁ ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸਾਦ੍ਦਿਨਂ ਨਯੇਤ੍ ਅਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਿਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਸਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯ ਚ ॥ 102.
ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਦਿਨ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਭ ਨਾਲ ਤੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਗਾਰੁਜੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪੂਰ੍ਵਖਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਥਮਾਂਸ਼ਾਖ੍ਯੇ ਆਚਾਰਕਾਣ੍ਡੇ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯੋਕ੍ਤਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਧਰ੍ਮਨਿਰੂਪਣਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੂਰਵ ਖੰਡ, ਪਹਿਲੀ ਅੰਸ਼, ਆਚਾਰ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਜੀ ਵਲੋਂ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਵਾਲਾ ਇਕ-ਸੌ-ਬਾਈਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੋਰ੍ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿਤਿਨਿਬੋਧਤ ਸਤ੍ਤਮਾਃ 103.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਭਿਖਸ਼ੂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ ਸਤਕਾਰੀ ਜੀਵੋ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਨ੍ਤਦਨ੍ਤੇऽਪਿ ਅਗ੍ਨਿਮਾਰੋਪ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਿ 103.
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਕਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੀ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਕੇ—
ਸਰ੍ਵਾਰਾਮਂ ਪਰਿਵ੍ਰਜ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੋ ਗ੍ਰਾਮਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ 103.
ਸਭ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੋਹਿਤੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੈਰ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਯਾਤ੍ਰਾਮਾਤ੍ਰ ਮਲੋਲੁਪਃ 103.
ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਭਿਖਾਰੀ ਜੋ ਗੰਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਖਾਣ ਲਈ ਹੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਸ੍ਤ੍ਯਜਨ੍ਦੇਹਮਮृਤਤ੍ਵਮਿਹਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ 103.
ਜੋ ਯੋਗੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।