ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਮਾਨਸਾਃ ਸੁਤਾਃ 4.
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਰਮ੍ਭਾਂਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮਪੂਜਯਤ੍ 4.
ਇਹ ਜਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਪੂਜਿਆ।
ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੇਰ੍ਜਘਨਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਸੁਰਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਤਃ 4.
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਹੇਠਲੇ ਭਾਗ ਤੋਂ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਮੋਮਾਤ੍ਰਾ ਤਨੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਭੂਦ੍ਵਿਭਾਵਰੀ 4.
ਤਾਮਸਿਕ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਮੁਖਤਃ ਸਂਭੂਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹਰ ! 4.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਧੇਰੇ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਹੇ ਹਰਾ!
ਤਤੋ ਹਿ ਬਲਿਨੋ ਰਾਤ੍ਰਾਵਸੁਰਾ ਦੇਵਤਾ ਦਿਵਾ 4.
ਫਿਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਸੁਰ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਚੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਭਵਤ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਦਿਨਨਕ੍ਤਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤਿਃ 4.
ਉਹ ਸੰਧਿਆ, ਜੋ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਜੂਦ ਵਿਚ ਆਈ ਸੀ, ਬਣਾਈ ਗਈ।
ਸਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਚਾਭਵਜ੍ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਯਾਭਿਧੀਯਤੇ 4.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਕ-ਸੰਧਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਜੋਮਾਤ੍ਰਾਂ ਤਨੁ ਗृਹ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਦਭੂਤ੍ਕੋਪ ਏਵ ਚ 4.
ਉਸ ਨੇ ਰਜਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਤਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਖ੍ਯਾ ਯਕ੍ਸ਼ਣਾਜ੍ਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸਰ੍ਪਾ ਵੈ ਕੇਸ਼ਸਰ੍ਪਣਾਤ੍ 4.
ਉਸ ਦੀ ਉਬਾਈ ਤੋਂ ਯਕਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਤੋਂ ਸੱਪ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਗਾਯਨ੍ਤੋ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਵਾਚਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚ ਯੇ 4.
ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ, ਜੋ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੋਲ ਵਜੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਸृष੍ਟਵਾਨੁਦਰਾਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ 4.
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ।
ਓषਧ੍ਯਃ ਫਲਮੂਲਿਨ੍ਯੋ ਰੋਮਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞਿਰੇ 4.
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।
ਏਤਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਨ੍ਪਸ਼ੂਨ੍ਪ੍ਰਾਹੁਰਾਰਣ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਬੋਧ ਮੇ 4.
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਰੇਲੂ ਪਸ਼ੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ।
ਔਦਕਾਃ ਪਸ਼ਵਃ षष੍ਠਾਃ ਸਪ੍ਤਮਾਸ਼੍ਚ ਸਰੀਸृਪਾਃ 4.
ਛੇਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਰਪ ਹਨ।
ਆਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਜਾਤਾ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ 4.
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸ਼ਾਕ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ 4.
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦਾ ਲੋਕ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ 4.
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਪ੍ਤऋषੀਣਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਵਨਵਾਸਿਨਾਮ੍ 4.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵੇਹਾਮੁਤ੍ਰਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗਂ ਤੁ ਮਾਨਸਮ੍ 5.
ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਵਜੂਦ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਰਚਨਾ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਮਨੁਂ ਚੈਵ ਸਨਕਂ ਚ ਸਨਾਤਨਮ੍ 5.
ਧਰਮ, ਰੁਦਰ, ਮਨੁ ਤੇ ਸਨਕਾ ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਰੀਚਿਮਤ੍ਰ੍ਯਙ੍ਗਿਰਸੌ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਲਹਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ 5.
ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰੀ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਕਵ੍ਯਾਦਾਨਾਜ੍ਯਪਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਕਾਲਿਨਃ 5.
ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ, ਕਵਿਆਧ, ਤੇ ਅਜਯਪਾ, ਇਹ ਸਭ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੇ।
ਚਤੁਰੋ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਅਂਗੁष੍ਠਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ 5.
ਚਾਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੂਪ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਦਕਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਨਯਾਮਾਸ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੁਹਿਤਰਃ ਸ਼ੁਭਾਃ 5.
ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੱਖ ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਧੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ।
ਰੁਦ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਹਿ ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ 5.
ਰੁਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਭृਗੋਰ੍ਧਾਤਾਵਿਧਾਤਾਰੌ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ 5.
ਉਹ ਚੰਗੀ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੋਂ ਧਾਤਾ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਜਨਯਾਮਾਸ ਬਲੋਨ੍ਮਾਦੌ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ 5.
ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬਲਾ ਤੇ ਉਨਮਾਦ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਧਾਤਾਵਿਧਾਤ੍ਰੋਸ੍ਤੇ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯੇ ਤਯੋਰ੍ਜਾਤੌ ਸੁਤਾਵੁਭੌ 5.
ਧਾਤਾ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਪਤ੍ਨੀ ਮਰੀਚੇਃ ਸਮ੍ਭੂਤਿਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸਮਸੂਯਤ 5.
ਮਰੀਚੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੰਭੂਤੀ ਨੇ ਪੌਰਨਮਾਸਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।