ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਦਾ ਹਰਿਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੈ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਂ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੇ ਸੁਪੂਰ੍ਣਮ੍ । ਸਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਮਨੋਭਿਰਾਮਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ।

ਸੁਵਰ੍ਣਚਿਤ੍ਰਂ ਵਸਨਂ ਵਸਾਨਂ ਸੋष੍ਣੀषਕਂ ਕਞ੍ਚੁਕਂ ਸਂਦਧਾਨਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਕਸ਼ੀਦਾਰ ਚੋਣੀਆਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੱਗ ਅਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜੈਕਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।

ਮृਗੋਤ੍ਥਮਦਗਨ੍ਧੇਨ ਸੁਰਭੀਕृਤਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍ । ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕਂਬੁਗ੍ਰੀਵਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਸਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਗਲ ਸਾਂਪ ਵਰਗਾ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ।

ਹੇਮਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਙ੍ਗਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਜਗਨ੍ਮੋਹਨਸੈਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਜਨੇਊ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸਨ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕਨ੍ਯਾ ਮੁਮੁਦੇ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਸੁਗਾਤ੍ਰਕਾ ॥ ੩,੨੫.

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁੜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਹ੍ਲਾਦਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਸ਼ਯਾ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾਥ ਰੋਮਾਸ਼੍ਰੁਕੁਲਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਨਨਰ੍ਤ ਦੇਵੀ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਦੋषਾ ਪਰਮਾਦਰੇਣ । ਆਨਨ੍ਦ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਸੁਖਂ ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦਾ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਦਾਨਾਤ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਲਹਿ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚੀ, ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ: "ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇ, ਮੁਕੁੰਦ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।"

ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹ੍ਯਰਵਿਨ੍ਦਨੇਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਕਰੁਣਾਸੁਧਾਰ੍ਦ੍ਰ । ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਸੁਦੁਃ ਖਿਤਾਂ ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਨਾਦਿਦਾਨੇਨ ਹਿ ਪਾਹਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਨਾਲ। ਗੋਵਿੰਦ, ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਾ।

ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸੁਦੁष੍ਟਸਂਗਾਨ੍ਕਾਮਾਦਿਰੂਪਾਨ੍ਸਤਤਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ । ਹਰੇ ਹਰੇ ਮਾਂ ਸਤਤਂ ਪਾਹਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਬਲਾਨ੍ਵਿਘ੍ਨਰੂਪਾਨ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਸੰਗਤਾਂ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਰੂਪ, ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਹਰੀ, ਹਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਰੂਪ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ।

ਰਮੇਸ਼ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੇਸ਼ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਸਰਸ੍ਵਤੀਸ਼ । ਰਮੇਸ਼ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਨਿਦਾਨਮੂਰ੍ਤੇ ਵृਨ੍ਦਾਰਵृਨ੍ਦੈਰ੍ਵਨ੍ਦਿਤਪਾਦਪਦ੍ਮ ॥ ੩,੨੫.

ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਚਾਰ-ਮੁਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੰਦਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।

ਏਵਂ ਤੁ ਨਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਦਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਦਾ ਯੇऽਵਿਦਿਤਾ ਗੁਣਾਸ਼੍ਚ ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਸਂਤਿ ਵਿष੍ਣੌ ਚ ਵੀਸ਼ ॥ ੩,੨੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ। ਹੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਨ।

ਤੇषਾਂ ਸਕਾਸ਼ਾਦਤਿਬਾਹੁਲ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾ ਗੁਣਾ ਹਰੌ ਤੇऽਵਿਦਿਤਾ ਵੈ ਰਮਾਯਾਃ । ਅਤੋ ਹਰੇ ਸ੍ਤਵਨੇ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਥਾਪਿ ਯਤ੍ਨਂ ਸ੍ਤਵਨੇ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯੇ ॥ ੩,੨੫.

ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਗੁਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।

ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਰਮਾਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਿਧਿਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਭਾਰਤੀਸ਼ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ । ਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸ੍ਤਵਨਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਥਾਪਿ ਵਿष੍ਣੋ ਮਯਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ॥ ੩,੨੫.

ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ, ਰਾਮਾ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।

ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸਿ ਮਯਿ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਮੂਲੇ ਦੇਹਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਦੈਵ । ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਦੇਵ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਚ ਨष੍ਟਂ ਮਦੀਯਂ ਹ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਭਕਤੀ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਬੇਕਸਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਯਯਾ ਨष੍ਟਮਿਮਂ ਚ ਲੋਕਂ ਮਦੇਨ ਮਤ੍ਤਂ ਬਧਿਰਂ ਚਾਨ੍ਧਭੂਤਮ੍ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਯੋਗੇਨ ਚ ਯੋ ਹਿ ਮੂਕੋ ਜਾਤਃ ਸਦਾ ਦੀਨਾਗੁਰ੍ਵਾਦਿਕੇषੁ ॥ ੩,੨੫.

ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਬਹਿਰਾ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੌਲਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਗੂੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਮਾ ਦੇਹਿ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਾਰਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਵਿਰੁਦ੍ਧਭੂਤਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਮੇ ਦੇਹਿ ਸਤਾਂ ਚ ਸਂਗਂ ਤਵ ਸ੍ਵਰੂਪਪ੍ਰਤਿਪਾਦਕਾਨਾਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਾ ਦੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਪੁਤ੍ਰਾਦੀਨਾਮੈਹਿਕਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਪਾਦਾਰਵਿਨ੍ਦੇ । ਸਦ੍ਵष੍ਣਵੇ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਚ ਕੋਪਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਪਾਦਰਵਿਨ੍ਦੇ ॥ ੩,੨੫.

ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰੀ ਲਗਾਵਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਦੇ। ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਠਣ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸਾ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਦੇ।

ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਦਿਕੇ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਚ ਲੋਭਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਵੈ ਮੇ ਦੇਹਿ ਪਾਦਾਬ੍ਜਮੂਲੇ । ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਕੇ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਚ ਮੋਹਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਪਾਦਾਬ੍ਜਮੂਲੇ ॥ ੩,੨੫.

ਦੌਲਤ ਆਦਿ ਲਈ ਉਠਣ ਵਾਲਾ ਲੋਭ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੜ ਦੇ। ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਲਈ ਉਠਣ ਵਾਲਾ ਮੋਹ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੜ ਦੇ।

ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਜਾਤਂ ਮਦਂ ਚ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਪਾਦਾਬ੍ਜਮੂਲੇ । ਸਦ੍ਵੈष੍ਣਵਾਸਹਮਾਨਸ੍ਵਰੂਪਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਵੇਙ੍ਕਟੇਸ਼ ॥ ੩,੨੫.

ਗਿਆਨ, ਪੁੱਤਰ, ਦੌਲਤ ਆਦਿ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਅਹੰਕਾਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੜ ਦੇ। ਹੇ ਵੇਂਕਟੇਸ਼ਾ, ਸੱਚੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਈਰਖਾ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਨਿਦਾਨਮੂਰ੍ਤੇ ਯੇਨੈਵ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵ ਸਂਗਸ਼੍ਚ ਭੂਯਃ । ਨਾਨ੍ਯਂ ਵृਣੇ ਤਵ ਪਾਦਾਬ੍ਜਸਂਗਾਤ੍ਤਦੇਵ ਮੇ ਦੇਹਿ ਮਮ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ॥ ੩,੨੫.

ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਫਿਰ ਮਿਲ ਸਕਾਂ। ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਦੇ।

ਇਤੀਰਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ ਉਵਾਚ ਦੇਵੋ ਹ੍ਯਮृਤਸ੍ਤ੍ਰਵਂ ਚ । ਅਤ੍ਰੈਵ ਕਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਜਪਸ੍ਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਗੋਪ੍ਯਰੂਪਂ ਪਰਮਾਦਰੇਣ ॥ ੩,੨੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਕੁੜੀਏ, ਇਥੇ ਹੀ ਉਸ ਗੁਪਤ ਤੇ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਜਪ।"

ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਮਾਦਰੇਣ ਸ਼ृਣ੍ਵਦ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਾਦਰੇਣ । ਅਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਮਨ੍ਤ੍ਯਂ ਹ੍ਯਾਦ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਮੇਵ ਸਬਿਨ੍ਦੁ ਤਦ੍ਵਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਕਾਦ੍ਯੇਨ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਮੈਂ ਮੰਤਰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹੈ, 'ਅ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ, ਪਹਿਲੇ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿੰਦੂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਪਰਸ਼ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ।

ਏਕਾਰਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਥਮਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਯੁਕ੍ਤਂ ਸਮਤ੍ਰਿਕੋਣੇ ਚੋष੍ਮਣਾ ਸਂਯੁਤਂ ਚ । ਤਕਾਰਸਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਯੁਕ੍ਤਮਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਓਂਕਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਂ ਚ ॥ ੩,੨੫.

ਇਹ 'ਏ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ, ਪਹਿਲੀ ਵੌਲ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿਕੋਣੀ ਤੇ ਉੱਤਪਲਾਵ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, 'ਤ' ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਖਤਮ, ਅੰਦਰੋਂ ਜੋੜਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ 'ਓਂ' ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ।

ਅਨੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਂ ਚ ਭਵੇਦ੍ਧਿ ਕਨ੍ਯੇ ਨਾਨ੍ਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤਿ । ਏਵਂ ਸ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸੋ ਹਰਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤੀਕਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰੂਪਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਕੁੜੀਏ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਇਆ।

ਨਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਂ ਚ ਦੇਵੀ ਉਵਾਸ ਹ ਸ੍ਵਾਮਿਸਰਃ ਸਮੀਪੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਚ षਡ੍ਰਸਾਨ੍ਨੈਃ ॥ ੩,੨੫.

ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹੀ। ਉਸ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।

ਸਾਯਙ੍ਕਾਲੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਉਤ੍ਸਾਹਰੂਪੈਃ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਪ੍ਰਤੀਕੈਃ । ਸਾਕਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਥ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਸ੍ਯ ਸੁष੍ਠੁ ॥ ੩,੨੫.

ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।

ਨਨਰ੍ਤ ਦੇਵੀ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰੇ ਲਜ੍ਜਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਯ ਦੇਵੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ । ਆਨृਤ੍ਤਕਾਲੇ ਚ ਹਰੇਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਤੁ ਪਰਂ ਨਨਰ੍ਤ ॥ ੩,੨੫.

ਦੇਵੀ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚੀ, ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਕੇ 'ਜੈ ਦੇਵ' ਕਹਿ ਕੇ। ਨੱਚਦੇ ਸਮੇਂ, ਹਰੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਨੱਚਿਆ।

ਮਮਾਦ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਂ ਪਾਵਿਤਂ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਮਮਾਦ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਂ ਸਫਲਂ ਸਂਬਭੂਵ । ਮਮਾਦ੍ਯ ਪਾਦੌ ਸਾਰ੍ਥਕੌ ਚੈਵ ਜਾਤੌ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸੇਸ਼ ਕृਤ੍ਵਾ ॥ ੩,੨੫.

ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ; ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਮਾਇਨੇਦਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ।

ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਮੇ ਸਾਰ੍ਥਕਾਵਦ੍ਯ ਜਾਤੌ ਅਗ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮੁਰਾਰੇਃ । ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਤੀ ਚ ਦੇਵਂ ਜਗਾਮਸਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵਚਃ ਕਦਮ੍ਬੈਃ ॥ ੩,੨੫.

ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵੀ ਮਾਇਨੇਦਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਗਤੀ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਜਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਗਾਏ।

ਦੇਵਾਸ੍ਤਦਾ ਦੁਨ੍ਦੁਂਭਯੋ ਵਿਨੇਦਿਰੇ ਤਨ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਚਕ੍ਰੁਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਉਭਯੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਸ਼੍ਚ ਨृਤ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਤਾਵਾਰਨਾਰ੍ਯਃ ॥ ੩,੨੫.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਡੁੰਬੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਨਾਚਿਆ।