ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੁ ਯਮਾਯੈਵ ਨੈਰृਤ੍ਯਾਂ ਨਿਰृਤਿਂ ਯਜੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਵਰੁਣਾਯੈਵ ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਵਾਯਵੇ ਨਮਃ ॥ ੩,੨੪.

ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਯਮ ਨੂੰ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਪੱਛਮ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀਦਾ ਹੈ।

ਉਤ੍ਤਰੇ ਚ ਕੁਬੇਰਾਯ ਈਸ਼ਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸ਼ਿਵਾਯ ਚ । ਈਸ਼ਾਨਸ਼ਕ੍ਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸਾਯੁਧਾਯ ਚ ॥ ੩,੨੪.

ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀਦਾ ਹੈ।

ਨਿਰृਤ੍ਯਪ੍ਯਤਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸ਼ੇषਾਯ ਚ ਨਮੋਨਮਃ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਣਮੇਚ੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ॥ ੩,੨੪.

ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀਦਾ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਇਤਃ ਪਰਨ੍ਤੁ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਰਮਾਪਤੇ ॥ ੩,੨੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਵਿਧੀ ਪੂਰਵਕ ਦਰਸ਼ਨ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੁ ਯਯੌ ਮੁਦਾ । ਯਦੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯ ਵਿਧਿਃ ਖਗ । ਕਸ੍ਯਚਿਨ੍ਨੈਵ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਗੋਪ੍ਯਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਕਦਾਚਨ ॥ ੩,੨੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ। ਹੇ ਖਗ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਵਿਧੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਦਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਮਾਗਮੋ ਦੁਰ੍ਘਟ ਏਵ ਵੀਨ੍ਦ੍ਰ ਸਤਾਂ ਚ ਸਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਬੋਧਕਾਨਾਮ੍ । ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਪੁਣ੍ਯਸਂਚਯਾਦਭੂਦ੍ਗੁਰੋਃ ਸਂਗਮ ਏਵ ਤਸ੍ਯ ॥ ੩,੨੪.

ਸੱਚੇ ਚੰਗਿਆਂ ਅਤੇ ਸਤ-ਤੱਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਇੰਦਰ। ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪੂੰਨ ਦੀ ਸੰਚੀ ਤੋਂ ਹੀ ਐਸੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸੰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਪਯੋ ਵਿਕਾਰਂ ਚ ਨਿਜਂ ਜਹਾਤਿ ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਸ਼ੇषਂ ਨਲਿਨਸ੍ਯ षਙ੍ਕਜਮ੍ । ਭਾਵਂ ਚਲਂ ਪਙ੍ਕਜਨਾਭਯੋਗਾਤ੍ਸਤ੍ਸਂਗਯੋਗਾਦਸ਼ੁਭਾਨਿ ਨ ਸ੍ਯੁਃ ॥ ੩,੨੪.

ਦੂਧ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡ ਕੇ ਦਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਐਸੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੨੫ ਸਾ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਸ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਾਮਿਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਕੈਸ਼੍ਚ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ । ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਹਰੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸੇਤਿ ਸਾ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਤਾਰਕਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ॥ ੩,੨੫.

ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਵੇਖੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।

ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਲਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਰਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਜਲੇषੁ । ਅਤਃ ਸ੍ਵਾਮਿਪੁष੍ਕਰਿਣੀਤਿ ਚਾਹੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਨ੍ਯਕਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰੁਃ ॥ ੩,੨੫.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਝੀਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ।

ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਂ ਚ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁਪ੍ਤੁਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰ । ਯਥੋਪਦਿष੍ਟਂ ਗੁਰੁਣਾ ਤਥੈਵ ਚਕ੍ਰੇ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ॥ ੩,੨੫.

ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।

ਤਦਾ ਹਰਿਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੈ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਂ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੇ ਸੁਪੂਰ੍ਣਮ੍ । ਸਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਮਨੋਭਿਰਾਮਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ।

ਸੁਵਰ੍ਣਚਿਤ੍ਰਂ ਵਸਨਂ ਵਸਾਨਂ ਸੋष੍ਣੀषਕਂ ਕਞ੍ਚੁਕਂ ਸਂਦਧਾਨਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਕਸ਼ੀਦਾਰ ਚੋਣੀਆਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੱਗ ਅਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜੈਕਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।

ਮृਗੋਤ੍ਥਮਦਗਨ੍ਧੇਨ ਸੁਰਭੀਕृਤਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍ । ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕਂਬੁਗ੍ਰੀਵਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਸਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਗਲ ਸਾਂਪ ਵਰਗਾ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ।

ਹੇਮਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਙ੍ਗਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਜਗਨ੍ਮੋਹਨਸੈਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਜਨੇਊ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸਨ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕਨ੍ਯਾ ਮੁਮੁਦੇ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਸੁਗਾਤ੍ਰਕਾ ॥ ੩,੨੫.

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁੜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਹ੍ਲਾਦਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਸ਼ਯਾ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾਥ ਰੋਮਾਸ਼੍ਰੁਕੁਲਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਨਨਰ੍ਤ ਦੇਵੀ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਦੋषਾ ਪਰਮਾਦਰੇਣ । ਆਨਨ੍ਦ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਸੁਖਂ ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦਾ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਦਾਨਾਤ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਲਹਿ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚੀ, ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ: "ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇ, ਮੁਕੁੰਦ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।"

ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹ੍ਯਰਵਿਨ੍ਦਨੇਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਕਰੁਣਾਸੁਧਾਰ੍ਦ੍ਰ । ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਸੁਦੁਃ ਖਿਤਾਂ ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਨਾਦਿਦਾਨੇਨ ਹਿ ਪਾਹਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਨਾਲ। ਗੋਵਿੰਦ, ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਾ।

ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸੁਦੁष੍ਟਸਂਗਾਨ੍ਕਾਮਾਦਿਰੂਪਾਨ੍ਸਤਤਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ । ਹਰੇ ਹਰੇ ਮਾਂ ਸਤਤਂ ਪਾਹਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਬਲਾਨ੍ਵਿਘ੍ਨਰੂਪਾਨ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਸੰਗਤਾਂ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਰੂਪ, ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਹਰੀ, ਹਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਰੂਪ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ।

ਰਮੇਸ਼ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੇਸ਼ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਸਰਸ੍ਵਤੀਸ਼ । ਰਮੇਸ਼ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਨਿਦਾਨਮੂਰ੍ਤੇ ਵृਨ੍ਦਾਰਵृਨ੍ਦੈਰ੍ਵਨ੍ਦਿਤਪਾਦਪਦ੍ਮ ॥ ੩,੨੫.

ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਚਾਰ-ਮੁਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੰਦਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।

ਏਵਂ ਤੁ ਨਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਦਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਦਾ ਯੇऽਵਿਦਿਤਾ ਗੁਣਾਸ਼੍ਚ ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਸਂਤਿ ਵਿष੍ਣੌ ਚ ਵੀਸ਼ ॥ ੩,੨੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ। ਹੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਨ।

ਤੇषਾਂ ਸਕਾਸ਼ਾਦਤਿਬਾਹੁਲ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾ ਗੁਣਾ ਹਰੌ ਤੇऽਵਿਦਿਤਾ ਵੈ ਰਮਾਯਾਃ । ਅਤੋ ਹਰੇ ਸ੍ਤਵਨੇ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਥਾਪਿ ਯਤ੍ਨਂ ਸ੍ਤਵਨੇ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯੇ ॥ ੩,੨੫.

ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਗੁਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।

ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਰਮਾਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਿਧਿਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਭਾਰਤੀਸ਼ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ । ਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸ੍ਤਵਨਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਥਾਪਿ ਵਿष੍ਣੋ ਮਯਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ॥ ੩,੨੫.

ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ, ਰਾਮਾ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।

ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸਿ ਮਯਿ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਮੂਲੇ ਦੇਹਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਦੈਵ । ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਦੇਵ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਚ ਨष੍ਟਂ ਮਦੀਯਂ ਹ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਭਕਤੀ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਬੇਕਸਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਯਯਾ ਨष੍ਟਮਿਮਂ ਚ ਲੋਕਂ ਮਦੇਨ ਮਤ੍ਤਂ ਬਧਿਰਂ ਚਾਨ੍ਧਭੂਤਮ੍ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਯੋਗੇਨ ਚ ਯੋ ਹਿ ਮੂਕੋ ਜਾਤਃ ਸਦਾ ਦੀਨਾਗੁਰ੍ਵਾਦਿਕੇषੁ ॥ ੩,੨੫.

ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਬਹਿਰਾ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੌਲਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਗੂੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਮਾ ਦੇਹਿ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਾਰਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਵਿਰੁਦ੍ਧਭੂਤਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਮੇ ਦੇਹਿ ਸਤਾਂ ਚ ਸਂਗਂ ਤਵ ਸ੍ਵਰੂਪਪ੍ਰਤਿਪਾਦਕਾਨਾਮ੍ ॥ ੩,੨੫.

ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਾ ਦੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਪੁਤ੍ਰਾਦੀਨਾਮੈਹਿਕਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਪਾਦਾਰਵਿਨ੍ਦੇ । ਸਦ੍ਵष੍ਣਵੇ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਚ ਕੋਪਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਪਾਦਰਵਿਨ੍ਦੇ ॥ ੩,੨੫.

ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰੀ ਲਗਾਵਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਦੇ। ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਠਣ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸਾ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਦੇ।

ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਦਿਕੇ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਚ ਲੋਭਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਵੈ ਮੇ ਦੇਹਿ ਪਾਦਾਬ੍ਜਮੂਲੇ । ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਕੇ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਚ ਮੋਹਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਪਾਦਾਬ੍ਜਮੂਲੇ ॥ ੩,੨੫.

ਦੌਲਤ ਆਦਿ ਲਈ ਉਠਣ ਵਾਲਾ ਲੋਭ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੜ ਦੇ। ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਲਈ ਉਠਣ ਵਾਲਾ ਮੋਹ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੜ ਦੇ।

ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਜਾਤਂ ਮਦਂ ਚ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਪਾਦਾਬ੍ਜਮੂਲੇ । ਸਦ੍ਵੈष੍ਣਵਾਸਹਮਾਨਸ੍ਵਰੂਪਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਵੇਙ੍ਕਟੇਸ਼ ॥ ੩,੨੫.

ਗਿਆਨ, ਪੁੱਤਰ, ਦੌਲਤ ਆਦਿ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਅਹੰਕਾਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੜ ਦੇ। ਹੇ ਵੇਂਕਟੇਸ਼ਾ, ਸੱਚੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਈਰਖਾ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਨਿਦਾਨਮੂਰ੍ਤੇ ਯੇਨੈਵ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵ ਸਂਗਸ਼੍ਚ ਭੂਯਃ । ਨਾਨ੍ਯਂ ਵृਣੇ ਤਵ ਪਾਦਾਬ੍ਜਸਂਗਾਤ੍ਤਦੇਵ ਮੇ ਦੇਹਿ ਮਮ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ॥ ੩,੨੫.

ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਫਿਰ ਮਿਲ ਸਕਾਂ। ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਦੇ।