ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੇ ਵੈ ਸਦਾ ਸਾਰਭੋਕ੍ਤਾਰ ਏਵ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤ੍ਵਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੇਕੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ । ਸਾਰਾਂਸ਼ਭੋਕ੍ਤਾ ਨ ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਾ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਵਿਰੁਦ੍ਧਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ॥ ੩,੧੪.

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾਂ ਦੇ ਭਾਗ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਉਹ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਹ ਸਾਰਾਨ੍ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨ੍ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪਰਮਾਦਰੇਣ । ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤ੍ਵਸਾਰਾਃ ਕਾਲਾਦਿਦੁष੍ਟਾ ਭਾਵਦੁष੍ਟਾਃ ਪਦਾਰ੍ਥਾਃ ॥ ੩,੧੪.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਸਾਰਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਇਸ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਅੰਗੂਰ ਆਦਿ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰ ਰਹਿਤ ਹਨ; ਜੋ ਪਦਾਰਥ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਣੋ।

ਅਤਿਪਕ੍ਵਾਨਨ੍ਤਰਂ ਤੁ ਤਥਾ ਦਿਨਚਤੁष੍ਟਯੇ । ਅਸਾਰਾਃ ਕਲੁषਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤਥਾ ਜਂਬੂਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੱਕ ਜਾਂ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਂ ਜੰਬੂ ਫਲ—ਇਹ ਸਾਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮਾਸਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਵੀਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਸਾਰਂ ਪਨਸਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । षਣ੍ਮਾਸਾਨਨ੍ਤਰਂ ਵੀਨ੍ਦ੍ਰ ਖਰ੍ਜੂਰਂ ਤਿਕ੍ਤਵਤ੍ਸ੍ਮृਤਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਠਲ ਸਾਰ ਰਹਿਤ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਖਜੂਰ ਕੜਵੀ ਤੇ ਸਾਰ ਰਹਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਆਰ੍ਦ੍ਰਂ ਪੂਤਂ ਨਾਰਿਕੇਲਂ ਸ੍ਫੋਟਨਾਨਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਾਨਨ੍ਤਰਂ ਤੁ ਅਸਾਰਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਤਾਜਾ ਤੇ ਸਾਫ ਨਾਰੀਅਲ, ਪ੍ਰਭੂ, ਫਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਾਅਦ, ਸਾਰ ਰਹਿਤ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੁष੍ਕਭੂਤਂ ਨਾਰਿਕੇਲਂ ਖਜੂਰਂ ਤੁ ਯਥਾ ਤਥਾ । ਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਚੂਤਮਸਾਰਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਸੁੱਕਾ ਨਾਰੀਅਲ, ਅਤੇ ਖਜੂਰ ਵੀ, ਪੱਖ (ਪੰਦਰਵਾਂ) ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਅੰਬ ਵੀ ਪੱਖ ਬਾਅਦ, ਸਾਰ ਰਹਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਵਰ੍षਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਵੀਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਗੀਫਲਮੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਘਟਿਕਾਨਨ੍ਤਰਂ ਵੀਨ੍ਦ੍ਰ ਤਾਂਬੂਲਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਪਾਰੀ ਸਾਰ ਰਹਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਘੜੀ (ਲਗਭਗ 24 ਮਿੰਟ) ਬਾਅਦ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਨ ਪੱਤਾ ਸਾਰ ਰਹਿਤ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਾਮਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸੂਪਾਨ੍ਨਂ ਪਾਯਸਂ ਤਥਾ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਕ੍ਵਥਿਤਂ ਵੀਨ੍ਦ੍ਰ ਅਸਾਰਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਇੱਕ ਯਾਮ (ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ) ਬਾਅਦ, ਪਕਿਆ ਚਾਵਲ, ਸੂਪ, ਖੀਰ ਅਤੇ ਪਕਿਆ ਤੇ ਉਬਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰ ਰਹਿਤ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰਿਪਕ੍ਸ਼ਾਨਨ੍ਤਰਂ ਵੀਨ੍ਦ੍ਰ ਤੈਲਪਕ੍ਵਂ ਤਥਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਯਾਮਾਨਨ੍ਤਰਂ ਚ ਤ੍ਵਸਾਰਂ ਘृਤਪਕ੍ਵਕਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਤਿੰਨ ਪੱਖਾਂ (ਪੰਦਰਵਾਂ) ਬਾਅਦ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਯਾਮਾਂ (ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਘੰਟੇ) ਬਾਅਦ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸਾਰ ਰਹਿਤ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰਿਯਾਮਾਨਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਾਕਾ ਨਿਃ ਸਾਰਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਜਂਬੀਰਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਬੇਰੇ ਧਾਤ੍ਰੀ ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚ ਚੂਤਕਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਤਿੰਨ ਯਾਮਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇਹ ਫਲ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਖੋ ਬੈਠਦੇ ਹਨ: ਜੰਬੀਰਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਬੇਰਾ, ਧਾਤਰੀ, ਕਰਪੂਰ ਅਤੇ ਚੂਤਕਾ.

ਵਤ੍ਸਰਾਨਨ੍ਤਰਂ ਵੀਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਃ ਸਾਰਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਪਰ੍ਪਟਃ ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਿਃ ਸਾਰਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ॥ ੩,੧੪.

ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰ, ਵੀਂਦਰਾ ਫਲ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰਪਟਾ ਅੱਧੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ.

ਤੁਲਸੀ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਾਰਾ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮਪਿ ਦ੍ਵਿਜ । ਆਰ੍ਦ੍ਰਾ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾ ਸ਼ੁष੍ਕਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਰਾ ਸਾਰਵਤੀ ਸ੍ਮृਤਾ ॥ ੩,੧੪.

ਤੁਲਸੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਤਾਜੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀ, ਪਰ ਤਾਜੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—even ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਤਾਜੀ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀ.

ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਤੁਲਸੀ ਸਾਰਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਤ੍ਵਚਾ ਨਾਸੇਂਦ੍ਰਿਯੇਣਾਪਿ ਨ ਤੁ ਜਿਹ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਣ ਚ ॥ ੩,੧੪.

ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਸੁੰਘਣ ਨਾਲ, ਨਾ ਕਿ ਚੱਖਣ ਨਾਲ.

ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਹਰੇਰਨ੍ਨਂ ਨਿਃ ਸਾਰਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਹਰੇਸ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ ॥ ੩,੧੪.

ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਹਰੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਸਰੂਪ ਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹੈ.

ਏਕਵਾਰੇ ਚ ਸਾਰਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਵਾਰੇ ਚ ਤਤੋਧਿਕਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਨ੍ਧਾਦਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ 'ਤੇ ਸਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਥ ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ—

ਅਸਾਰਮਿਤਿ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਦੂਦਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਹਰੇਃ ਸਾਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਮਧੂਦਕਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

—ਉਹ ਸਰੂਪ ਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਦੁੱਧ, ਘੀ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਹੈ.

ਨਿਃ ਸਾਰਂ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਿਤਿ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਮਤਮ੍ । ਆषਾਢਮਾਸੇ ਗਰੁਡ ਸ਼ਾਕੋ ਨਿਃ ਸਾਰ ਉਚ੍ਯਤੇ ॥ ੩,੧੪.

ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਾਏ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹਨ; ਆਢ ਮਾਸ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ, ਸ਼ਾਕਾ ਫਲ ਸਰੂਪ ਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਵੀਨ੍ਦ੍ਰ ਹ੍ਯਸਾਰਂ ਦਧਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤੁ ਹ੍ਯਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸੇ ਨਿਃ ਸਾਰਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਭਾਦਰਪਦ ਮਾਸ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰ, ਦਹੀਂ ਸਰੂਪ ਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਾਸ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਸਰੂਪ ਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਊਰ੍ਧ੍ਵਪੁਣ੍ਡ੍ਰਗਦਾਹੀਨਾ ਨਾਰ੍ਯਸਾਰੇਤਿ ਗੀਯਤੇ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾ ਯੇ ਹ੍ਯਸੁਰਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ॥ ੩,੧੪.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਉਰਧਵ ਪੁੰਡਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਰੂਪ ਰਹਿਤ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ.

ਹਰਿਨਾਮਵਿਹੀਨਂ ਤੁ ਮੁਖਂ ਨਿਃ ਸਾਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਹਰਿਨੈਵੇਦ੍ਯਹੀਨਸ੍ਤੁ ਪਾਕੋ ਨਿਃ ਸਾਰ ਉਚ੍ਯਤੇ ॥ ੩,੧੪.

ਜਿਹੜਾ ਮੂੰਹ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੂਪ ਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭੋਜਨ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਸਰੂਪ ਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਤ੍ਰਿਦਿਨੈਸ਼੍ਚਾਤਸੀਪੁष੍ਪਂ ਨਿਃ ਸਾਰਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰਂ ਮਲ੍ਲਿਕਾ ਸਾਰਂ ਜਾਤੀ ਤੁ ਪ੍ਰਹਰਾਰ੍ਧਕਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਆਤਸੀ ਫੁੱਲ ਸਰੂਪ ਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਪ੍ਰਹਰ ਲਈ ਮੱਲਿਕਾ ਫੁੱਲ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਾਤੀ ਅੱਧਾ ਪ੍ਰਹਰ.

ਤ੍ਰਿਯਾਮਂ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਰਵੀਰਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਘਟਿਕਾਵਧਿ ਸਾਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ ॥ ੩,੧੪.

ਤਿੰਨ ਯਾਮਾਂ ਲਈ, ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਕਰਵੀਰ ਦਿਨ ਰਾਤ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਪਾਰਿਜਾਤ, ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਘਟਿਕਾ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ.

ਤ੍ਰਿਵਰ੍षਂ ਕੇਸਰਂ ਫਲ੍ਗ ਸਾਰਮਿਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ । ਕਸ੍ਤੂਰੀ ਦਸ਼ਵਰ੍षਂ ਤੁ ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਵਰ੍षਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਕੇਸਰਾ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਸਤੂਰੀ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਕਰਪੂਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ.

ਸਸਾਰਮਿਤਿ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦਨਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਨ੍ਨਿਃ ਸਾਰਭੂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ृਣੁ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ ॥ ੩,੧੪.

ਚੰਦਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਜੋ ਸਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਦੱਸਾਂਗਾ.

ਤੁषਾ ਮੇਧ੍ਯਾ ਆਰਨਾਲਂ ਪੁਣ੍ਯਕਂ ਭਿਃ ਸਟਾ ਤਥਾ । ਉਪੋਦ੍ਵ੍ਰਜੀ ਅਲਾਬੂਸ਼੍ਚ ਬृਹਤ੍ਕੋਸ਼ਾਤਕੀ ਤਥਾ ॥ ੩,੧੪.

ਤੁਸ਼ਾ, ਮੇਧਿਆ, ਆਰਨਾਲਾ, ਪੁਣਯਕ, ਭੀਹ, ਸਟਾ, ਉਪੋਦਵ੍ਰਜੀ, ਅਲਾਬੂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਤਕੋਸ਼ਾਤਕੀ—

ਵृਨ੍ਤਾਕਂ ਚੁਕ੍ਰਸ਼ਾਕਸ਼੍ਚ ਬਿਲ੍ਵਮੌਦੁਂਵਰਂ ਤਥਾ । ਪਲਾਞ੍ਜੁਰ੍ਲਸ਼ੁਨਂ ਵृਨ੍ਤਂ ਕਲਞ੍ਜਂ ਚ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾ ॥ ੩,੧੪.

ਵ੍ਰਿੰਤਾ, ਚੁਕ੍ਰਸ਼ਾਕਾ, ਬਿਲਵਾ, ਔਦੁੰਬਰਾ, ਪਲਾਂਜੁ, ਲਸਣ, ਵ੍ਰਿੰਤਾ ਅਤੇ ਕਲੰਜ, ਦੋਵੇਂ, ਦਵਿਜ—

ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਾਲੇ ਚ ਨਿਃ ਸਾਰਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਰ੍ਪਣਮੇਵ ਚ ॥ ੩,੧੪.

ਇਹ ਸਭ, ਹਰ ਸਮੇਂ, ਸਰੂਪ ਰਹਿਤ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਨੂੰ ਭੇਟ, ਸ਼ਰਾਧ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਵੀ.

ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇਤਦਹਨਮਸਾਰਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਹਵਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਏਤਾਂਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਸ਼ੁਭਾਨ੍ਰ ਸਾਨ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੀ ਅਗਨੀ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਰੀਤਿ ਬੇਅਸਰ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ।

ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਤਿ ਜੀਵਾਨਾਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ॥ ੩,੧੪.

ਹਰੀ ਆਪ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਵੀ।