ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਂਸ਼ਾਵਤਰਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਕਦਾਚਨ । ਅਂਸ਼ਾਵਤਰਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮਾਪਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ॥ ੩,੧੨.

ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿੱਸਾ-ਅਵਤਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਮੇਰਾ ਵੀ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ-ਅਵਤਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ।

ਤਥੈਵ ਜ੍ਞਾਨਮਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਹਰੇਰ੍ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਚ । ਵਾਯੋਰਂਸ਼ਾਵਤਾਰੋਸ੍ਤਿ ਯਥਾ ਮੂਲੇ ਤਥੈਵ ਚ ॥ ੩,੧੨.

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਵਾਯੂ ਵਿੱਚ, ਹਿੱਸਾ-ਅਵਤਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।

ਬਲਜ੍ਞਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਨ੍ਤਨੀਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਥਾਪਿ ਵਾਯੌ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਲਜ੍ਞਾਨਾਦਿਵ੍ਯਕ੍ਤਯਃ ॥ ੩,੧੨.

ਤਾਕਤ, ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸੋਚਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਵੀ, ਵਾਯੂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਝਲਕਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਵਤਾਰੇषੁ ਵਾਯੋਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਸ੍ਤਿ ਹਿ । ਅਪਰੋਕ੍ਸ਼ਤਿਰੋਭਾਵੌ ਨਾਂਸ਼ਾਵਤਰਣੇष੍ਵਪਿ ॥ ੩,੧੨.

ਵਾਯੂ ਦੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਸਿੱਧਾ ਲੁਕਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ-ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ।

ਬਲਜ੍ਞਾਨਾਦਿਕਂ ਯਾਵਨ੍ਮੂਲਰੂਪੇ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਸ੍ਵਰੂਪੇ ਚ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍ ॥ ੩,੧੨.

ਜਦ ਤੱਕ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ।

ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਸ੍ਵਰੂਪੇ ਚ ਯਾਦृਕ੍ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਥੇ ਸ੍ਵਰੂਪੇ ਤਤ੍ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍ । ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਸ੍ਵਰੂਪੇ ਚ ਯਾਦृਕ੍ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ॥ ੩,੧੨.

ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗੁਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਿਖਾਏ, ਉਹੀ ਗੁਣ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਏ।

ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਥੇ ਵਾਯੁਰੂਪੇ ਯਾਦृਗ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਵਾਯੁਃ ਕਲਿਯੁਗੇ ਰੂਪੇ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍ ॥ ੩,੧੨.

ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗੁਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਿਖਾਏ, ਵਾਯੂ ਉਹੀ ਗੁਣ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਤਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤੇ ਵਾਯੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮੋਹਨਾਯ ਚ । ਅਵਤਾਰੇषੁ ਵਾਯੋਸ਼੍ਚ ਅਨ੍ਤਰਂ ਯੇ ਵਿਦੁਃ ਪ੍ਰਭੋ ॥ ੩,੧੨.

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਦੇਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ,

ਤੇऽਧਂ ਤਮਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੇ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨ ਚ ਤੇ ਸੁਰਾਃ । ਵਾਯਾਵਪ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਹਰਿਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਨਿਰ੍ਣਯੇ ॥ ੩,੧੨.

ਉਹ ਗहरे ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਦੇਤਿਆਂ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ, ਵਾਯੂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।

ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਿਹ੍ਵਾਛੇਦਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਦਰ੍ਥਮੇਵ ਵਾਯੋਸ਼੍ਚ ਅਵਤਾਰਃ ਸਦਾ ਭੁਵਿ ॥ ੩,੧੨.

ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਕੱਟ ਦਿਆਂਗਾ; ਇਸੀ ਲਈ ਵਾਯੂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਗੁਣਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗੁਣਤ੍ਵਵਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਜਾਤਾਨਨ੍ਦਾਦਿਪੂਰ੍ਣਾਙ੍ਖ੍ਯਂ ਸੋਹਮਿਤ੍ਯਾਦਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ ॥ ੩,੧੨.

ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਗੁਣ-ਰਹਿਤਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ, ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ' ਜਿਹਾ ਸੋਚਣਾ, ਜੋ ਜਨਮਜਾਤ ਆਨੰਦ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—

ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਾਤ੍ਮਕੇ ਦੇਹੇ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਾਦਿਵਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਅਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾਭੇਦ੍ਯਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਚ੍ਛੇਦਭੇਦਾਦਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ ॥ ੩,੧੨.

ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਆਦਿ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ, ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟਣ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਕੱਟੇ ਜਾਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ—

ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਾਵਿਯੋਗਿਨ੍ਯਾ ਵਿਯੋਗਾਦਿਵਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਕ੍ਲੇਸ਼ਸ਼ੋਕਾਦਿਸ਼ੂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹਰੇਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਦਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ ॥ ੩,੧੨.

ਜੋ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋਣ ਆਦਿ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨਾ; ਜਾਂ ਹਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਲੇਸ਼ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨਾ—

ਵ੍ਯਾਸਰਾਮਾਦਿਰੂਪੇष੍ਵਨृषਿਵਿਪ੍ਰਤ੍ਵਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਕृष੍ਣਰਾਮਾਦਿਰੂਪੇषੁ ਅਨ੍ਤਰਸ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ ॥ ੩,੧੨.

ਵਿਆਸ, ਰਾਮ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨੀ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰਲੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ.

ਰਾਮਕृष੍ਣਾਦਿਰੂਪੇषੁ ਅਨ੍ਤਰਸ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਰਾਮਕृष੍ਣਾਦਿਰੂਪੇषੁ ਪਰਾਜਯਵਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ ॥ ੩,੧੨.

ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰਲੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ; ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਜਾਂ ਪਰਾਜਯ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨੀ.

ਸਨ੍ਤਾਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਕृष੍ਣੇ ਨ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਦਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਰਾਮੇਣ ਦੁਃ ਖਯੁਕ੍ਤੇਨ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਕृਤਮ੍ ॥ ੩,੧੨.

ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾ ਕਰਨੀ; ਰਾਮ ਨੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ.

ਪਞ੍ਚਧਾਤੁਮਯੇ ਕृष੍ਣੇ ਹਰਿਰੂਪਵਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਥਲੇ ਚਾਪਿ ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਤ੍ਵਕਲ੍ਪਨਮ੍ ॥ ੩,੧੨.

ਪੰਜ ਧਾਤਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਚੋ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਸੋਚੋ.

ਪਿਤृਮਾਤृਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਹਰਿਰੂਪਤ੍ਵਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਅਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਹਰੇਰੈਕ੍ਯਦਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ ॥ ੩,੧੨.

ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਚੋ; ਅਧੀਨ ਰੁਦਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰੋ.

ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਸਾਕਂ ਚ ਅਭੇਦਾ ਦਿਵਿਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਤਮਃ ਸੂਰ੍ਯ ਏਵ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਙ੍ਕਰਾਃ ॥ ੩,੧੨.

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਭੇਦ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰੋ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੂਰਜ ਹੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਦਿ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ.

ਇਤ੍ਯਾਦਿਚਿਨ੍ਤਨਂ ਦੋषੋ ਹਰਿਨਿਨ੍ਦੇਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ । ਅਸ੍ਵਯਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਲਿਙ੍ਗੇषੁ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਤੁਲਸੀषੁ ਚ ॥ ੩,੧੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਗਲਤ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਲਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਵਿੱਚ ਵੀ.

ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਵਿਹਾਯੈਵ ਨਮਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤੇ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਿਨਿਨ੍ਦਾਯਾਮਵਿਕਾਰਿਣ ਏਵ ਹਿ ॥ ੩,੧੨.

ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ.

ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਧਿਕਾਰਿਣੋ ਯੇ ਤੁ ਅਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪਾਰ੍ਥਕ੍ਯਨਯਨਂ ਯੇषੁ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯਰ੍ਹਿ ਵਾ ਪ੍ਰਭੋ ॥ ੩,੧੨.

ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਜੋ ਅਜਾਣੇ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ.

ਤਰ੍ਹਿ ਤੇषਾਂ ਹਿ ਕਾਲੇषੁ ਦੁਃ ਖਂ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਤਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਕ੍ਯਨਯਨਂ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ॥ ੩,੧੨.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਬੁਧਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਅਸ੍ਵਯਂਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗੇषੁ ਨਮਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤੇ ॥ ੩,੧੨.

ਉਹ ਸਭ ਅਜਾਣ ਸਮਝੇ ਜਾਣ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਲਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸੁਰਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਵਿਹਾਯ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਨਮਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤੇ ॥ ੩,੧੨.

ਉਹ ਸਭ ਅਸੁਰ ਸਮਝੇ ਜਾਣ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਸੁੰਨ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਦ੍ਵਿਮਾਸਹੀਨਾਂ ਤੁਲਸੀਮਪ੍ਰਸੂਤਾਂ ਚ ਗਾਂ ਨਵਾਮ੍ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸੁਰਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ॥ ੩,੧੨.

ਜੋ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਤੁਲਸੀ ਜਾਂ ਨਾ ਜਣੀ ਹੋਈ ਨਵੀਂ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਅਸੁਰ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ.

ਗੁਲ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਜ੍ਞੇਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਾਹਵਃ । ਅਸ੍ਮਚ੍ਛਤਾਯੁਃ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮੇਕ ਏਵ ਕਲਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ ॥ ੩,੧੨.

ਗੁਲਮ ਆਦਿ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਤੱਕ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਾਂਹ ਸਮਝੋ; ਸਾਡੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਇੱਕ ਹੀ ਕਲਿਜੁਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਕਲੌ ਸਂਤਿ ਕਲ੍ਪਮਾਨਂ ਕਲੇਰਨ੍ਤੇ ਸਂਤਿ ਚ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚ ਤਮੋਨ੍ਤਿਕਮ੍ ॥ ੩,੧੨.

ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲੋਕ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਦਿਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਲੋਕਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਾਧਕੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਵਾਯੁਦਾਸੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ ॥ ੩,੧੨.

ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ.