ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੈਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨ੍ਦੁਃ ਖਮਤੀਨ੍ਹ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਮਸ੍ਯਨ੍ਧੇਸਰ੍ਵਦਾ ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੀ । ਤਸ੍ਮਾਦਾਹੁਰ੍ਦੁਃ ਸ੍ਵਰੂਪੀ ਹਰਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਃ ਖਸ੍ਵਰੂਪਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੁਃ ਖੀ ਹਰੇ ਤ੍ਵਮ੍ ॥ ੩,੨.

ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੈਤ ਆਦਿ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੂਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੇ; ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹਰੇ।

ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨਾਰਾਯਣ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਕृष੍ਣਾਚ੍ਯੁਤ ਮਾਧਵੇਤਿ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵੈਕੁਣ੍ਠ ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰਮੂਰ੍ਤੇ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼ ਨਮੋਨਮਸ੍ਤੇ ॥ ੩,੨.

ਉਠੋ, ਨਾਰਾਇਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ; ਉਠੋ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮਾਧਵ। ਉਠੋ, ਵੈਕੁੰਠ, ਦਇਆਲੂ ਸਰੂਪ; ਉਠੋ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਧ੍ਵੇਸ਼ ਸਰਸ੍ਵਤੀਸ਼ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰੁਦ੍ਰੇਸ਼ ਤਥਾਂਬਿਕੇਸ਼ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਸ਼ ਤਥਾ ਸ਼ਚੀਸ਼ ਵਿਪ੍ਰੇਸ਼ ਭਕ੍ਤੇਸ਼ ਗਵੇਸ਼ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ॥ ੩,੨.

ਉਠੋ, ਮਧਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਉਠੋ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਉਠੋ, ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਪ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ।

ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ऋਚਿ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਜੁਃ ਪ੍ਰਿਯੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨਿਦਾਨਮੂਰ੍ਤੇ । ਸਾਮਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾ ਮੁਰਾਰੇ ਅਥਰ੍ਵਵੇਦਪ੍ਰਿਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤ੍ਵਮ੍ ॥ ੩,੨.

ਹੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਉਠੋ! ਤੁਸੀਂ ਰਿਗਵੇਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ; ਉਠੋ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਰੂਪ, ਪਿਆਰੇ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਮਵੇਦ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਹੇ ਮੁਰਾਰੀ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਥਰਵੇਦ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੇ ਹੋ.

ਗਦ੍ਯਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਪੁਰਾਣਮੂਰ੍ਤੇ ਸ੍ਤੁਤਿਪ੍ਰਿਯੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਿਚਿਤ੍ਰਮੂਰ੍ਤੇ । ਸੁਗਾਯਨਪ੍ਰੀਤਿਕਰਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹ੍ਯੁਤਿष੍ਠ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕਮਲਾ ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ॥ ੩,੨.

ਤੁਸੀਂ ਗੱਦੀ ਲਿਖਣ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ; ਉਠੋ, ਹੇ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ! ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੋ, ਹੇ ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਤੀ!

ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰਜਃ ਪੁਰਾਣੋ ਹ੍ਯਤਿਤ੍ਵਰਾਵਾਨੁਤ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਬਦ੍ਧਃ ॥ ੩,੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਆਦਿ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਬਾਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੩ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਬਭੂਵੇਚ੍ਛਾ ਮਮ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸृਜ੍ਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੋਗ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮੋਕ੍ਤੁਮ੍ । ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਥਾਪਿ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਹਰਣਂ ਚ ਲੌਕਿਕਮ੍ ॥ ੩,੩.

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਯੋਗ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਤਦਾ ਹਰਿਰ੍ਜਗृਹੇ ਲੌਕਿਕਂ ਚ ਤਮਃ ਪਾਨਂ ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਚਕ੍ਰੇ । ਤਦ੍ਰੂਪਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਵੈ ਤਦਜ੍ਞਾ ਹ੍ਯਨ੍ਧਂ ਤਮਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵੇ ॥ ੩,੩.

ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਪੀ ਲਿਆ; ਉਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਅਵਤਾਰਾ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਤਤ੍ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸਮੁਦ੍ਗਤਾਃ ॥ ੩,੩.

ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਵਤਾਰ ਪੂਰਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ.

ਪਰਾਵਰਤ੍ਵਂ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਨ ਦੇਸ਼ਕਾਲਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਾਤ੍ਪਾਰਾਵਰ੍ਯਂ ਕਥਞ੍ਚਨ ॥ ੩,੩.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਕ ਜਾਂ ਘੱਟਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦੇਸ਼, ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੱਧ-ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ.

ਪੂਰ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਦਵਿਤਾਰਗਮ੍? । ਰੂਪਂ ਤਦਾਤ੍ਮਨ੍ਯਾਦਾਯ ਪੂਰ੍ਣਮੇਵਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ॥ ੩,੩.

ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਵੀ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਉੱਚੇ ਪਦ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪੂਰਨਤਾ ਹੀ ਬਚਦੀ ਹੈ.

ਲੌਕਿਕਵ੍ਯਵਹਾਰੋਯਂ ਭੂਭਾਰਕ੍ਸ਼ਪਣਾਦਿਕਃ । ਤਸ੍ਯ ਦृਰ੍ष੍ਟਿ ਵਿਨਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ਲਯਃ ਕृष੍ਣਾਦਿਨਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ॥ ੩,੩.

ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣਾ, ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.

ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਪੀਡਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤਯਾ ਦੁਃ ਖਾਨਿ ਵਿਨ੍ਦਤਿ । ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਪੀਡਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰੋਗਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ॥ ੩,੩.

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਸ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ.

ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾਂਸ਼ੇ ਤੁ ਪੀਡਾ ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ । ਤਮਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨਂ ਚਾਹੁਃ ਸ ਏਵ ਚੁ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਮृਤਃ ॥ ੩,੩.

ਪਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪੀੜਾ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਹਰੇਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਚਾਰਂ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਤਾਵੇਵ ਗੁਰੁਸ਼ਿष੍ਯੌ ਤੁ ਵਿਨਤਾਨਨ੍ਦਸਂਯੁਤ ॥ ੩,੩.

ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਤੱਤ ਦੀ ਪਰਸਪਰ ਚਰਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਨਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ.

ਗੁਰੁਣਾਪਿ ਸਮਂ ਹਾਸ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕੁਟਿਲਂ ਵਿਨਾ । ਹਰ੍षਾਮਰ੍षਯੁਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗੁਰੁਃ ਕੌਟਿਲ੍ਯਸਂਯੁਤਃ ॥ ੩,੩.

ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਪਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗੁਰੂ ਕਪਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.

ਉਭੌ ਤੌ ਨਿਰਯਂ ਯਾਤੋ ਯਾਵਦਾਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਕਮ੍ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰਿਃ ਪੁਰੁषਃ ਪਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਵਮਾਯਾਯਾਂ ਗੁਣਮਯ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ । ਸ੍ਵਪੌਰੁषੇਣੈਵ ਸੁਮਙ੍ਗਲੇਨ ਅਧਾਤ੍ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚ ॥ ੩,੩.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਧਾ ਹਰੀ, ਪਿੰਗਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਵੀਰਿਆ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਵੀਰਿਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ.

ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ । ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀਰ੍ਯੇ ਤ੍ਵਦੀਯੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮੇ ਵਿਭਾਤਿ । ਕਿਂ ਵੀਰ੍ਯਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਭੂਤਂ ਕਿਂ ਵਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਂ ਵਦ ਸਾਧੁ ਵੇਤ੍ਸਿ ॥ ੩,੩.

ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵੀਰਿਆ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਦੱਸੋ; ਤੇਰੇ ਵੀਰਿਆ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਹੈ। ਕੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵੀਰਿਆ ਉਸ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ? ਚੰਗਾ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ.

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਯਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਧਤ੍ਤ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਮਾਯਾਭਿਧਾਯਾਂ ਵਿਨਤਾਤਨੂਜ । ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਨृਹਰੇਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ॥ ੩,੩.

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਨੇ ਜੋ ਵੀਰਿਆ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀਰਿਆ, ਜੋ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨ੍ਰਹਰੀ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ.

ਭਿਨ੍ਨਂ ਤਦਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਮੇਵ ਚਾਹੁਃ ਸ੍ਵਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਦਿਕਵਚ੍ਚ ਬੋਧ੍ਯਮ੍ । ਨੈਤਾਵਤਾ ਜ੍ਞਾਨਰੂਪਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨ ਵੀਰ੍ਯਹਾਨਿਰਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਨੀਯਮ੍ ॥ ੩,੩.

ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਮਲ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੋ। ਇਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਗਿਆਨ-ਸਵਰੂਪ ਜਾਂ ਵੀਰਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਇਹ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ.

ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪੀ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾ ਸੁਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇਪਿ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ । ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਵਾਨ੍ਯਦਿ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਰ੍ਹੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪੁਰੁषੋ ਨੈਵ ਸ ਸ੍ਯਾਤ੍ ॥ ੩,੩.

ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਵੀਰਿਆ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ, ਕਦੇ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ.

ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਵੀਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ਦ੍ਵਿਰੂਪਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਮੇਕਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਥਾ ਪਰਮ੍ । ਉਭੇ ਰੂਪੇ ਵੀਰ੍ਯਵਤੀ ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਯੋਰਭੇਦਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਨੀਯੋ ਹਿ ਸਮ੍ਯਕੂ ॥ ੩,੩.

ਅਕਲਪਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮਝ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੋ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਦਾ, ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਦਾ। ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਵਾਨ੍ਯਦਿ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਖਰ੍ਗੇਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕਥਂ ਪ੍ਰਤਿਬਿਂਬਤ੍ਵਮੇਵ ॥ ੩,੩.

ਜੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੋਲ ਨਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ?

ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਮਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਂ (ਦ੍ਵਾਸ੍ਤਵਂ) ਚਿਨ੍ਤਨੀਯਂ ਸ੍ਵਰੂਪਮੇਤਨ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਚਿਨ੍ਤਨੀਯਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਵਨ੍ਨੈਵ ਵਿਚਿਨ੍ਤਨੀਯਂ ਨਪੁਂਸਕਂ ਤ੍ਬਸ੍ਯ ਜਨ੍ਯਂ ਹਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ॥ ੩,੩.

ਨਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ। ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਨਪੁੰਸਕ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਪੁੰਸਕ ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਹੈ।

ਨਪੁਂਸਕਂ ਨਵੈਵ ਸ੍ਵਰੂਪਭੂਤਮਤੋ ਹਰੌ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤਨੀਯਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਿਂਬਭੂਤੇ ਹਰਿਰੂਪੇ ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਰੂਪਮਸ੍ਤੀਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤਨੀਯਮ੍ ॥ ੩,੩.

ਨਪੁੰਸਕ ਰੂਪ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਨਪੁੰਸਕਤਾ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣੀ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨਾਰੀ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸ਼੍ਰੀ ਰੂਪ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਸਂਯੋਗਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਭੂਤੇ ਵਿਂਬੇ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ॥ ੩,੩.

ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਾਰੀ ਦਾ ਨਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਪਰ ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।

ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕृष੍ਣ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ ॥ ੩,੩.

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਥੇ ਇਸ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਿਂਬਭੂਤਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ । ਨਿਤ੍ਯਾਵਿਯੋਗਿਨੀ ਦੇਵੀ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ॥ ੩,੩.

ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ?

ਹਰੇਰਨਨ੍ਤਰੂਪਾਣਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਾਣਾਂ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ । ਅਨਨ੍ਤਾਨਨ੍ਤਰੂਪੇਣ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਾ ॥ ੩,੩.

ਹਰੀ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਬੇਅੰਤ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।