ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਵੇਦਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਪਠਿਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਹਰਿਨਾਮਾਨਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਹਰੇਃ ਸਦਾ ॥ ੩,੨.

ਜਿੰਨੇ ਵੇਦ ਦੇ ਅੱਖਰ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਮ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।

ਮਮ ਸ੍ਵਾਮੀ ਹਰਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਸੋਹਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹਰੇਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗੁਰਵੋ ਮੇ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ॥ ੩,੨.

ਹਰੀ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਦਾਸ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।

ਏਤੇषਾਂ ਚ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਵੇਦੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗੀਯਤੇ । ਏਵਂ ਜਾਨਂਸ੍ਤੁ ਯੋ ਵੇਦਾਨ੍ਸਂਪਠੇਤ੍ਸ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ ॥ ੩,੨.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਜਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਸ ਵੇਦਪਾਠਕੋ ਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤਦਨ੍ਯੇ ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ । ਵੇਦਭਾਰਭਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਗਰ੍ਦਭਃ ॥ ੩,੨.

ਉਹੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਦ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਦ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਡ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਗਧਾ ਹੈ।

ਜ੍ਞਾਨਾਭਿਮਾਨੀ ਵੇਦਮਾਨੀ ਉਭੌ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਹ੍ਯੂਚਤੁਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵ । ਜਲਂ ਵੇਦੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਸੋ ਮੁਰਾਰੇਰਾਚਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਸਂਗਦੋषਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮ੍ ॥ ੩,੨.

ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੇਦ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੇਦ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ ਤੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਥੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਗੜਬੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮਹਾਪਰਾਧਾਃ ਸਂਤਿ ਲੋਕੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਕੋਟਿਸ਼ਸ਼੍ਚ । ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਨਾਮਤ੍ਰਯਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ਵੈ ਕੁਪਾਲੁਃ ॥ ੩,੨.

ਵੱਡੇ ਜੀ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਾਂ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹਨ। ਪਰ ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਾਪਰਾਧਾਦ੍ਰਹਿਤਂ ਦਾਨਮਾਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਦਾ ਤਾਰਤਮ੍ਯਾਚ੍ਚ ਹੀਨਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਕ੍ਰੋਧਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ॥ ੩,੨.

ਜੋ ਦਾਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਧੇਰੇਪਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ — ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਸੁਵੇਦਵੇਦ੍ਯ ਸੋਵ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਾਖ੍ਯੋ ਮਯਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਸੀਦ । ਭੋ ਕੇਸ਼ਵੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸੁਖਸ੍ਵਰੂਪ ਸृष੍ਟੌ ਵ੍ਯਯੇ ਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ ॥ ੩,੨.

ਉਠੋ, ਗੋਵਿੰਦ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ — ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਇਆ ਕਰੋ। ਭੋ ਕੇਸ਼ਵ, ਉਠੋ, ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।

ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰੇਰਯੇਤ੍ਪੂਜ੍ਯਸृष੍ਟੌ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇਰਯੇਤ੍ਸਂਹृਤੌ ਚ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਯੋਗ੍ਯਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੇषਾਦਿਦੇਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਹਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ ॥ ੩,੨.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਸਦੇ ਤੇ ਨਾ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।

ਹਰੇ ਮੁਰਾਰੇ ਸ੍ਵਾਪਹੀਨਾਦ੍ਯ ਤਿष੍ਠ ਕਲ੍ਪਾ ਦਿਕਾਨਨ੍ਤਰਜ੍ਞਾਨ (ਰਂ ਬੁਦ੍ਧਿ) (ਜਾਨ) ਹੀਨਾਤ੍ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਲ੍ਲਂਬ੍ਧਂ ਤਮੋ ਦਾਹਿ ਦੁਃ ਖਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ ॥ ੩,੨.

ਹਰੇ, ਮੁਰਾਰੇ, ਹੁਣ ਕਲਪ ਤਕ ਬਿਨਾ ਨੀਂਦ ਦੇ ਖੜੇ ਰਹੋ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਾ ਘਟੇ। ਕਰਮ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਠੀਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੀ, ਜੋ ਹਨੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ।

ਦੈਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨ੍ਦੁਃ ਖਮਤੀਨ੍ਹ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਮਸ੍ਯਨ੍ਧੇਸਰ੍ਵਦਾ ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੀ । ਤਸ੍ਮਾਦਾਹੁਰ੍ਦੁਃ ਸ੍ਵਰੂਪੀ ਹਰਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਃ ਖਸ੍ਵਰੂਪਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੁਃ ਖੀ ਹਰੇ ਤ੍ਵਮ੍ ॥ ੩,੨.

ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੈਤ ਆਦਿ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੂਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੇ; ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹਰੇ।

ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨਾਰਾਯਣ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਕृष੍ਣਾਚ੍ਯੁਤ ਮਾਧਵੇਤਿ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵੈਕੁਣ੍ਠ ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰਮੂਰ੍ਤੇ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼ ਨਮੋਨਮਸ੍ਤੇ ॥ ੩,੨.

ਉਠੋ, ਨਾਰਾਇਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ; ਉਠੋ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮਾਧਵ। ਉਠੋ, ਵੈਕੁੰਠ, ਦਇਆਲੂ ਸਰੂਪ; ਉਠੋ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਧ੍ਵੇਸ਼ ਸਰਸ੍ਵਤੀਸ਼ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰੁਦ੍ਰੇਸ਼ ਤਥਾਂਬਿਕੇਸ਼ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਸ਼ ਤਥਾ ਸ਼ਚੀਸ਼ ਵਿਪ੍ਰੇਸ਼ ਭਕ੍ਤੇਸ਼ ਗਵੇਸ਼ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ॥ ੩,੨.

ਉਠੋ, ਮਧਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਉਠੋ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਉਠੋ, ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਪ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ।

ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ऋਚਿ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਜੁਃ ਪ੍ਰਿਯੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨਿਦਾਨਮੂਰ੍ਤੇ । ਸਾਮਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾ ਮੁਰਾਰੇ ਅਥਰ੍ਵਵੇਦਪ੍ਰਿਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤ੍ਵਮ੍ ॥ ੩,੨.

ਹੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਉਠੋ! ਤੁਸੀਂ ਰਿਗਵੇਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ; ਉਠੋ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਰੂਪ, ਪਿਆਰੇ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਮਵੇਦ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਹੇ ਮੁਰਾਰੀ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਥਰਵੇਦ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੇ ਹੋ.

ਗਦ੍ਯਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਪੁਰਾਣਮੂਰ੍ਤੇ ਸ੍ਤੁਤਿਪ੍ਰਿਯੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਿਚਿਤ੍ਰਮੂਰ੍ਤੇ । ਸੁਗਾਯਨਪ੍ਰੀਤਿਕਰਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹ੍ਯੁਤਿष੍ਠ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕਮਲਾ ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ॥ ੩,੨.

ਤੁਸੀਂ ਗੱਦੀ ਲਿਖਣ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ; ਉਠੋ, ਹੇ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ! ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੋ, ਹੇ ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਤੀ!

ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰਜਃ ਪੁਰਾਣੋ ਹ੍ਯਤਿਤ੍ਵਰਾਵਾਨੁਤ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਬਦ੍ਧਃ ॥ ੩,੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਆਦਿ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਬਾਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੩ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਬਭੂਵੇਚ੍ਛਾ ਮਮ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸृਜ੍ਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੋਗ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮੋਕ੍ਤੁਮ੍ । ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਥਾਪਿ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਹਰਣਂ ਚ ਲੌਕਿਕਮ੍ ॥ ੩,੩.

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਯੋਗ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਤਦਾ ਹਰਿਰ੍ਜਗृਹੇ ਲੌਕਿਕਂ ਚ ਤਮਃ ਪਾਨਂ ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਚਕ੍ਰੇ । ਤਦ੍ਰੂਪਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਵੈ ਤਦਜ੍ਞਾ ਹ੍ਯਨ੍ਧਂ ਤਮਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵੇ ॥ ੩,੩.

ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਪੀ ਲਿਆ; ਉਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਅਵਤਾਰਾ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਤਤ੍ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸਮੁਦ੍ਗਤਾਃ ॥ ੩,੩.

ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਵਤਾਰ ਪੂਰਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ.

ਪਰਾਵਰਤ੍ਵਂ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਨ ਦੇਸ਼ਕਾਲਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਾਤ੍ਪਾਰਾਵਰ੍ਯਂ ਕਥਞ੍ਚਨ ॥ ੩,੩.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਕ ਜਾਂ ਘੱਟਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦੇਸ਼, ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੱਧ-ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ.

ਪੂਰ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਦਵਿਤਾਰਗਮ੍? । ਰੂਪਂ ਤਦਾਤ੍ਮਨ੍ਯਾਦਾਯ ਪੂਰ੍ਣਮੇਵਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ॥ ੩,੩.

ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਵੀ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਉੱਚੇ ਪਦ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪੂਰਨਤਾ ਹੀ ਬਚਦੀ ਹੈ.

ਲੌਕਿਕਵ੍ਯਵਹਾਰੋਯਂ ਭੂਭਾਰਕ੍ਸ਼ਪਣਾਦਿਕਃ । ਤਸ੍ਯ ਦृਰ੍ष੍ਟਿ ਵਿਨਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ਲਯਃ ਕृष੍ਣਾਦਿਨਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ॥ ੩,੩.

ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣਾ, ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.

ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਪੀਡਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤਯਾ ਦੁਃ ਖਾਨਿ ਵਿਨ੍ਦਤਿ । ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਪੀਡਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰੋਗਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ॥ ੩,੩.

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਸ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ.

ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾਂਸ਼ੇ ਤੁ ਪੀਡਾ ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ । ਤਮਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨਂ ਚਾਹੁਃ ਸ ਏਵ ਚੁ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਮृਤਃ ॥ ੩,੩.

ਪਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪੀੜਾ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਹਰੇਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਚਾਰਂ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਤਾਵੇਵ ਗੁਰੁਸ਼ਿष੍ਯੌ ਤੁ ਵਿਨਤਾਨਨ੍ਦਸਂਯੁਤ ॥ ੩,੩.

ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਤੱਤ ਦੀ ਪਰਸਪਰ ਚਰਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਨਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ.

ਗੁਰੁਣਾਪਿ ਸਮਂ ਹਾਸ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕੁਟਿਲਂ ਵਿਨਾ । ਹਰ੍षਾਮਰ੍षਯੁਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗੁਰੁਃ ਕੌਟਿਲ੍ਯਸਂਯੁਤਃ ॥ ੩,੩.

ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਪਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗੁਰੂ ਕਪਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.

ਉਭੌ ਤੌ ਨਿਰਯਂ ਯਾਤੋ ਯਾਵਦਾਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਕਮ੍ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰਿਃ ਪੁਰੁषਃ ਪਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਵਮਾਯਾਯਾਂ ਗੁਣਮਯ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ । ਸ੍ਵਪੌਰੁषੇਣੈਵ ਸੁਮਙ੍ਗਲੇਨ ਅਧਾਤ੍ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚ ॥ ੩,੩.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਧਾ ਹਰੀ, ਪਿੰਗਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਵੀਰਿਆ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਵੀਰਿਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ.

ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ । ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀਰ੍ਯੇ ਤ੍ਵਦੀਯੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮੇ ਵਿਭਾਤਿ । ਕਿਂ ਵੀਰ੍ਯਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਭੂਤਂ ਕਿਂ ਵਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਂ ਵਦ ਸਾਧੁ ਵੇਤ੍ਸਿ ॥ ੩,੩.

ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵੀਰਿਆ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਦੱਸੋ; ਤੇਰੇ ਵੀਰਿਆ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਹੈ। ਕੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵੀਰਿਆ ਉਸ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ? ਚੰਗਾ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ.

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਯਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਧਤ੍ਤ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਮਾਯਾਭਿਧਾਯਾਂ ਵਿਨਤਾਤਨੂਜ । ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਨृਹਰੇਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ॥ ੩,੩.

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਨੇ ਜੋ ਵੀਰਿਆ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀਰਿਆ, ਜੋ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨ੍ਰਹਰੀ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ.