ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਦਮਾਪ ਹਰੇਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦਾਪ ਤਤੋ ਭृਗੁਃ । ਭृਗੋਰ੍ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਵਾਮਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਪੁਨਃ ॥ ੨,੪੯.

ਇਹ ਗਿਆਨ ਤਾਰਕਸ਼ ਨੇ ਹਰੀ ਤੋਂ ਲਿਆ; ਤਾਰਕਸ਼ ਤੋਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਲਿਆ; ਭ੍ਰਿਗੂ ਤੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੋਂ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਲਿਆ।

ਪਰਾਸ਼ਰਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਪ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਮਯਾ ਤੁ ਭਵਤਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਹਰੇਰਿਦਮ੍ ॥ ੨,੪੯.

ਉਸ ਤੋਂ ਪਰਾਸ਼ਰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਨੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦਾ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯੋ ਵਾਪ੍ਯਭਿਦਧਾਤਿ ਚ । ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਲੋਕੇ ਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ॥ ੨,੪੯.

ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਵ੍ਰਜਤਃ ਸਂਯਮਨ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ਦੁਃ ਖਮਤ੍ਰ ਨਿਰੂਪਿਤਮ੍ । ਅਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਜਾਯਤੇ ਤਤਃ ॥ ੨,੪੯.

ਜੋ ਕਲੇਸ਼ ਇੱਥੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਤੋਂ ਹਟਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤ੍ਰੋਕ੍ਤਕਰ੍ਮਪਾਕਾਦਿਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ਚ ਨृਣਾਮਿਹ । ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਵਹੇਦ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੋਤਵ੍ਯਮੇਵ ਚ ॥ ੨,੪੯.

ਇੱਥੇ ਦੱਸੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਪਾਕ ਹੋਣ ਦੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਭਜਤ ਜਿਤਹृषੀਕਾਃ ਕृष੍ਣਮੇਨਂ ਮੁਨੀਸ਼ਂ ਸਮਜਨਿ ਬਤ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗੀਃ ਸੁਧਾਸਾਰਧਾਰਾ । ਪृषਤਮਪਿ ਯਦੀਯਂ ਵਰ੍ਣਰੂਪਂ ਨਿਪੀਯ ਸ਼੍ਰੁਤਿਪੁਟਚੁਲੁਕੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦਾਤ੍ਮਨੈਕ੍ਯਮ੍ ॥ ੨,੪੯.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਭਜੋ; ਜਿਸ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਬਚਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ, ਕੰਨ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਨਾਲ ਪੀ ਕੇ, ਆਤਮਕ ਏਕਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ । ਇਤਿ ਸੂਤਮੁਖੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਾਂਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਣ੍ਡਿਤਾਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਵਾਕ੍ਸੁਧਾਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ऋषਯਸ੍ਤੁष੍ਟਿਮਾਯਯੁਃ ॥ ੨,੪੯.

ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੂਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਸੱਲੀ ਪਾ ਲਈ।

ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸੂਤਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸ਼ੌਨਕਾਦਯਃ ॥ ੨,੪੯.

ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਸੂਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ; ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।

ਇਤਿ ਹਰਿਵਚਨਾਨਿ ਸੂਤਵਾਚਾ ਖਗਪਤਿਸਂਸ਼ਯਭੇਦਕਾਨਿ ਯਾਨਿ । ਸ ਮੁਨਿਰਪਿ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸ਼ੌਨਕੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਹੁਤਰਮਾਨਯਤਿ ਸ੍ਮ ਚਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਵਮ੍ ॥ ੨,੪੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਸ਼ੌਨਕ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸੁਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੀ।

ਅਪੂਜਯਂਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਸ੍ਤਦਾਨੀਮੁਦਾਖਾਗ੍ਭਿਰ੍ਮੁਹੁਰੇਵ ਸੂਤਮ੍ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਸੂਤ ਤ੍ਵਮਿਹੇਤ੍ਯੁਦੈਰਯਨ੍ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਂਸ੍ਤਂ ਚ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੇऽਧ੍ਵਰੇ ॥ ੨,੪੯.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੂਤ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, 'ਸੂਤ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਧੰਨ ਹੈਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।

ਪੁਰਾਣਂ ਗਾਰੁਡਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ ੨,੪੯.

ਗਾਰੁੜ ਪੁਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੂਣਮਈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ ਦੇਯਾਨਿ ਵਾਚਕਾਯਾਖਿਲਾਨਿ ਚ । ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਸ਼ਯਨਾਦੀਨਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਸਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੨,੪੯.

ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵਾਚਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖੱਟਾਂ ਆਦਿ ਸੁਣ ਲਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਪੁਰਾਣਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਾਚਕਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਙ੍ਕਾਰਗੋਦਾਨੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਦਰਮ੍ ॥ ੨,੪੯.

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਾਚਕ ਦਾ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ।

ਅਨ੍ਨਦਾਨੈਰ੍ਹੇਮਦਾਨੈਰ੍ਭਮਿਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਭਿਃ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਾਚਕਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਫਲਾਪ੍ਤਯੇ ॥ ੨,੪੯.

ਭੋਜਨ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਵਾਚਕ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਣ।

ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਥਾਪਿ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ । ਵਿਹਾਯ ਯਾਤਨਾਂ ਘੋਰਾਂ ਧੂਤਪਾਪੋ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ॥ ੨,੪੯.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥ ਗਾਰੁਡੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਣ੍ਡਸ੍ਤृਤੀਯ ਆਰਭ੍ਯਤੇ । ਓਂ ਮਲ੍ਲਾਨਾਮਸ਼ਨਿਰ੍ਨृਣਾਂ ਨਰਵਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ੍ਮਰੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਗੋਪਾਨਾਂ ਸ੍ਵਜਨੋऽਸਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਭृਤਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਰੋਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ । ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭੋਜਪਤੇਰ੍ਵਿਧਾਤृਵਿਹਿਤ ਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਚ ਪਤਿਃ ਸਦੈਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਙ੍ਗੇऽਚ੍ਯੁਤਃ ਸਾਗ੍ਰਜਃ ॥ ੩,੧.

ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਵੈ ਮੂਲਰੂਪਿਣੇ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਰਾਯਣਕਥਾਮਿਮਾਮ੍ ॥ ੩,੧.

ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।

ਸ਼ੌਨਕਾਦ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹ੍ਯृषਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ । ਨੈਮਿषਾਖ੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍ ॥ ੩,੧.

ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ ਜਿਤਾਹਾਰਾਃ ਸਂਤਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਯਣਾਃ । ਯਜਨ੍ਤਃ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਦ੍ਯਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ॥ ੩,੧.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਸਲੀ ਗੁਰੂ, ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਗृਣਨ੍ਤਃ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜਗਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਹੌਜਸਃ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਨੈਮਿष ਕਾਨਨੇ ॥ ੩,੧.

ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਗਤ ਦੀ ਅੱਖ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।

ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਕੇਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਨੈਰ੍ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਂ ਪਰਮ੍ । ਕੇਚਿਤ੍ਪਰਮਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਯਣਮਪੂਜਯਨ੍ ॥ ੩,੧.

ਕੁਝ ਲੋਕ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਏਕਦਾ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਮਾਜਂ ਚਕ੍ਰੁਰੁਤ੍ਤਮਾਃ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮੁਪਾਯਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਵਃ ॥ ੩,੧.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ, ਧਨ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।

षਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੁਨੀਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯਤੇ ॥ ੩,੧.

ਊਰਧ ਰੇਤ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਛਬੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਮੁਨਯੋ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਿਲਿਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹੋਜਸਃ । ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਰ੍ਤਾਰੋ ਵੀਤਰਾਗਾ ਵਿਮਤ੍ਸਰਾਃ ॥ ੩,੧.

ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਗ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਕਥਂ ਹਰੌ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਭਕ੍ਤਿਰਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ । ਕੇਨ ਸਿਧ੍ਯੇਤ੍ਤੁ ਸਕਲਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਰਿਵਿਧਮਾਤ੍ਮਨਃ ॥ ੩,੧.

ਹਰੀ ਲਈ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਦਾ ਰਾਹ ਕੀ ਹੈ?

ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਦ੍ਯਤਾਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੌਨਕਃ । ਸਾਂਜ ਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਸ੍ਮ ਵਿਨਯਾਵਨਤਃ ਸੁਧੀਃ ॥ ੩,੧.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਛਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਸ਼ੌਨਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਨਿਮਰ ਸੀ, ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।

ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ । ਆਸ੍ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸੂਤਃ ਪੌਰਾਣਿਕੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ ਏਤਦਖਿਲਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯੋ ਯਤੀਸ਼੍ਵਰਃ ॥ ੩,੧.

ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੂਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਹ, ਵਿਆਸ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼, ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਮੇਵ ਪृਚ੍ਛਾਮ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ਼ੌਨਕੋ ਮੁਨਿਃ । ਅਥ ਤੇ ऋषਯੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤਃ ॥ ੩,੧.

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਉਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਪੁੱਛੀਏ—ਇਹ ਸ਼ੌਨਕ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤੇ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ऋषਯ ਊਚੁਃ । ਵਯਂ ਤ੍ਵਤਿਥਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਤਿਥੇਯੋਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ॥ ੩,੧.

ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਨੈਮੀਸ਼ ਆਰੰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈਂ, ਓ ਚੰਗੇ ਵਰਤਨ ਵਾਲੇ।