ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਭਗਵਤੀ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ "ਹ੍ਰੀੰ ਦੁ르게 ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੀ" ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਭੇਟ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਾ, ਵਿਜਯਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼ਿਵਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀ ਦੀ ਵੀ ਕਰਮਵਾਰ ਸਿਮਰਣ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਨੂੰ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥੀਂ ਢਾਲ, ਘੰਟੀ, ਆਇਨਾ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਦਾ, ਬਰਛਾ, ਖੋਪੜੀ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਹਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਭਗਵਤੀ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਜਪ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਓਮ, ਧੰਨ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਭੂਤ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕਾਲਰਾਤਰੀ, ਅਨੇਕ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਅਨੇਕ ਬਾਂਹਾਂ, ਘੰਟੀਆਂ, ਡੰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਗੁੰਗਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸਦੀ, ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀ, ਹਮ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਲਹੂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲਿਪਤੀ ਦੇਹ, ਲਾਲ ਲਪਲਪਾਉਂਦੀ ਜੀਭ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕ, ਚਲਦੀ ਫਿਰਦੀ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਭਰਮਾਉਂਦੀ ਜੀਭ, ਭੈੜਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਰਭਦ੍ਰਾ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦ, ਹਨੇਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅੰਦਰ ਆ, ਹਿਲ, ਹਿਲ, ਚਲ, ਚਲ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਸ ਕਰ, ਲਹੂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਵਾਰ ਕਰ, ਕੁੱਟ, ਕੱਟ, ਮਾਰ, ਦੁਹਰਾਵੇ, ਵਜਰ-ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਅੰਦਰ ਆ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਨੱਚ, ਬੰਨ੍ਹ, ਉੱਡ, ਖਾਲੀ ਅੱਖਾਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਵਾਲਾਂ, ਉਲੂ-ਚਿਹਰਾ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸਾੜ, ਪਕੜ, ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਆ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਅੰਦਰ ਆ, ਵਿਅਕਤ ਰੂਪ, ਕਾਲੀ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਸਰੀਰ, ਸਾਰੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਲਟਕਦੇ ਹੋਠ, ਡੂੰਘੀ ਨੱਕ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਾ, ਭੂਰੇ ਜਟਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਤੋੜ, ਜਲਾ, ਕਾਲਾ ਚਿਹਰਾ, ਉੱਤਾਲ ਆਵਾਜ਼, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਹਿਲ, ਡਿੱਗ, ਸਿਰ ਫੜ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ, ਪੈਰ ਫੜ, ਮੁਦਰਾ ਵਿਖਾ, ਫਾਟ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਭੇਦ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ, ਦੰਡ ਨਾਲ ਮਾਰ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟ, ਬਰਛੇ ਨਾਲ ਭੇਦ, ਦੰਦ ਨਾਲ ਕਟ, ਸੂਈ ਨਾਲ ਟੰਗ, ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਕੱਟ, ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਫੜ। ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਕੌਮਾਰੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਹਿਮਵਤ-ਵਾਸਿਨੀ, ਕੈਲਾਸਾ-ਵਾਹਿਨੀ, ਸਾਰੇ ਆਓ, ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕੱਟ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਦੈਤੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਾਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ, ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਆ, ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ, ਦਿਲ, ਹੱਥ-ਪੈਰ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਭੂਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਪਰ-ਥੱਲੇ, ਰਾਖ, ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਰਾਈ ਨਾਲ, ਅੰਦਰ ਆ, ਡਿੱਗ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਕਿਲਿਕਿਲੀ, ਵਿਛੇ, ਹ੍ਰੀੰ (ਹੂੰ) ਫਟ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸੌ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਪ ਲਈ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਮਾਸ ਅਤੇ ਤ੍ਰੈਗੁਣ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ, ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਮਾਸ, ਤ੍ਰੈਗੁਣ ਮਿਠਾਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਭੀ, ਹਰ ਵਿਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਠਾਈਂ ਬਾਂਹਾਂ ਜਾਂ ਕਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ, ਦੋ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਤੇ ਦੰਡ, ਦੋ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਤੇ ਘੰਟੀ, ਦੋ ਵਿੱਚ ਝੰਡਾ ਤੇ ਦੰਡ, ਦੋ ਵਿੱਚ ਬਰਛਾ, ਦੋ ਵਿੱਚ ਹਲ ਤੇ ਮੋਸਲ। ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਮੁਦਰਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਚੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। "ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੋ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਮੰਤ੍ਰ, ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਵਿਧੀ" ਵਾਲਾ ਅਠਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਆਚਾਰਕਾਂਡ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜਨਾਰਦਨ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਫੇਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। 'ਓਮ, ਡੰਡਿਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਓਮ, ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਓਮ, ਵਿਮਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਓਮ, ਆਧਾਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਮਲਾ ਆਦਿਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਓਮ, ਪਦਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਓਮ ਵਾਂ (ਜਾਂ ਰਾਂ), ਦੀਪਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਓਮ ਵੂੰ (ਜਾਂ ਰੂੰ), ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਓਮ ਵਾਉਂ (ਜਾਂ ਰਾਉਂ), ਵਿਭੂਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਓਮ ਵੰ (ਜਾਂ ਰੰ), ਵੈਦਯੁਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਓਮ ਰੋ, ਸਰਵਤੋਮੁਖੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਓਮ, ਅਰਕਾਸਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਹ ਮਧ ਵਿਚ ਉਪਾਸਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਹੁਣ ਹ੍ਰਂ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਵਾਹਨ, ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਅਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਮੁਦਰਾ ਵਿਖਾ ਕੇ ਜਾਂ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਪਹੀਏ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ, ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣੋ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਕਮਲ ਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਮੁਦਰਾ ਵਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਓਮ, ਅਰਕਾ ਲਈ, ਸਿਰ ਤੇ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" "ਓਮ ਹੁੰ, ਕਵਚ ਲਈ, ਹੁੰ।" "ਓਮ ਵਹ, ਅਸਤਰ ਲਈ, ਫਟ।" ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਜਾਂ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਰੰਗ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਗਲ, ਜੋ ਅੰਗਾਰੇ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੈ, ਦੀ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਹੂ ਦੀ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ, ਨੰਡੀਅਵਰਤ ਜਿਹਾ ਪਾਤਰ ਰੱਖ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, "ਓਮ ਸੋਮ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਬ੍ਰਿੰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਅੰ, ਅੰਗਾਰਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਰੰ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਓਮ ਤੇਜਸਚੰਡਾਯ ਹੁੰ ਫਟ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪੌਸ਼ਟ।" ਇਹ ਤਿਲ ਅਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਘੁਟਣੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਆਚਾਰਯਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ: "ਓਮ ਅੰ, ਆਚਾਰਯਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਜੋ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰਕਾਂਡ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਉਨਚਾਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ' ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।