ਇਹ ਗਾਥਾ ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰ ਖੰਡ ਤੋਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਗਾਯਤਰੀ ਅਤੇ ਦੁರ್ಗਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ, ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਵੀ, ਗਾਯਤਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਚਿੱਟੀ ਰੰਗ ਦੀ। ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਓਮ ਭੂਃ' ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ, 'ਓਮ ਭੁਵਃ' ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਦੂਸਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਵਚ ਤੇ ਦੋਹੀਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੇਦ ਮਾਤਾ ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਯਤਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਹੀ ਦੇਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਿ-ਦੇਵਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਛੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਾਯਤਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਗਾਯਤਰੀ ਦੀ ਰਿਚਾ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖ ਦੋਵੇਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤ੍ਰਿਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈ। 'ਭੂਃ, ਭੁਵਃ, ਸਵਃ' ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੇਦ ਮਾਤਾ, ਸੰਕ੍ਰਿਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਉਚਿਤ ਸੁਰ ਵਿੱਚ, ਲੱਕੜ, ਘੀ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਆਦਿਕ ਫਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਹਰ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ, ਮੂਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਆਰਸ਼ਾ ਵਰਤਣੇ ਹਨ। ਗਾਯਤਰੀ, ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜੰਮੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਯਤਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਧੀ ਦਾ ਸਤਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, 'ਹ੍ਰੀੰ ਦੁਰਗੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਗਲਾ, ਵਿਜਯਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼ਿਵਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀ ਆਦਿਕ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਵਚ, ਘੰਟੀ, ਦਰਪਣ, ਅੰਗੁਠਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਖੋਪੜੀ, ਤੀਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਤੀ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਜਾਪ ਦੀ ਵਿਧੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: 'ਓਮ, ਭਗਵਤੀ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਜੋ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ, ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਮਹਾਂਭੂਤ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਵੱਡੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਅਨੇਕਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਘੰਟੀਆਂ, ਡੋਲ, ਗੁੰਗਰੂ, ਤੇਜ਼ ਹਾਸਾ, ਭਿਆਨਕ ਅਵਾਜ਼ਾਂ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ, ਲਾਲ ਜੀਭ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਤੇਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਉੱਤਲੇ ਨੈਣ, ਭੜਕਦੀ ਜੀਭ, ਕਰਭਦ੍ਰਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਜਟਾ ਮੁਕੁਟ, ਕਾਲੀ ਮੁਖੀ, ਅਜੀਬ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਊਂਘਦੇ ਵਾਲ, ਉਲੂ ਮੁਖੀ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਆਦਿਕ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਮਾਸ ਤੇ ਤ੍ਰੈਗੁਣੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ, ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਅਠਾਈ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ, ਦੋ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਤੇ ਦੰਡ, ਦੋ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਤੇ ਘੰਟੀ, ਦੋ ਵਿੱਚ ਝੰਡਾ ਤੇ ਦੰਡ, ਦੋ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ, ਦੋ ਵਿੱਚ ਹਲ ਤੇ ਮੋਸਲ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਮਕੀ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, 'ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜਾਪ ਅਤੇ ਅਰਪਣ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। 'ਓਮ, ਦੰਡਿਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, 'ਓਮ, ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', 'ਓਮ, ਵਿਮਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', 'ਓਮ, ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਮਲਾ ਆਦਿਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸੰਧਿਆ, ਗਾਯਤਰੀ, ਦੁਰਗਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।