ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਮਲ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਸ-ਉਤਸਾਸ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਓਮ ਹਾਮ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਭਗਤ ਸੂਰਜ ਸੰਬੰਧੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਓਮ ਹਮ", ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਲਕਾ-ਸਮ ਸੂਰਜ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਹ ਦੰਡਿਨ, ਪਿੰਗਲਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਦਮਾ ਨੂੰ "ਰਾਂ", ਦੀਪਤਾ ਨੂੰ "ਰੀਂ", ਸੂਕਸ਼ਮਾ ਨੂੰ "ਰੂੰ", ਜਯਾ ਨੂੰ "ਰੇਂ" ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਨੂੰ "ਰਾਂ" ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ "ਰਾਂ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਓਮ ਆਂ" ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਲਈ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਲਈ "ਭੂਰ ਭੁਵ: ਸਵ: ਓਮ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਰਯ-ਹ੍ਰਦਯ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ "ਸੋਮ", "ਸੋਮੰ", "ਮੰ" ਲਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੀ ਅਰਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਹੂ ਲਈ "ਰਾਂ", ਕੇਤੂ ਲਈ "ਕੰ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਓਮ" ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਉਗਰ ਸਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਹਾਮ" ਹਿਰਦੇ ਲਈ, "ਹੂੰ" ਚੋਟੀ ਲਈ, "ਹੈਮ" ਕਵਚ ਲਈ, "ਹੌਮ" ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ, ਅਰਘਯ ਪਾਤ੍ਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਹੌਂ" ਸ਼ਿਵ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ, ਵਾਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਅਚਾਰਯ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਨਿਆਯਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਅੱਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਓਮ ਹੌਂ" ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਧੁਨੀ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਿਆਨ-ਮਨ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਯਜਨ-ਵੇਦਿਕ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਵਾਹਨ, ਸਥਾਪਨਾ, ਪਰੀਨਤੀ, ਅਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਚਮਨ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਉਨਕਸ਼ਨ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਚਮਨ, ਮੁਖ-ਸ਼ੁਧੀ, ਪਾਨ, ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਾਦ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਜਪ ਅਤੇ ਜਪ ਦੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਤੁਸੀਂ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ, ਸਾਡੇ ਜਪ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।