ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਚੇ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਲ ਤਕਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਭਰਾਟ ਦਾ ਸੂਕਤ, ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ, ਸ਼ਿਵਸੰਕਲਪ ਅਤੇ ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਵਾਕੀਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੌਰੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜਪ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਪ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਨ, ਬੁੱਧੀ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਮਿਲ ਸਕੇ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਕ ਦੇਵੀ, ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਤੁਸ਼ਟੀ, ਉਮਾ, ਅਰੁੰਧਤੀ, ਸ਼ਚੀ ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ੍ਵਧਾ, ਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਮੰਗਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ। ਫਿਰ, "ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਲੱਕੜੀ (ਯੂਪ) ਤੱਕ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ," ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਲ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਤਰਪਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੱਤਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਵਿਘਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਛੰਦ, ਵੇਦ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਸਦੀਵੀ, ਹੋਰ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਾਲ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਾਗ, ਦੇਵਤੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ, ਨਾਗ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਮਨੁੱਖ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਸੁਪਰਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਰ ਵਿਧਾਂ ਦੇ ਜੀਵ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ (ਜਿਵੇਂ ਦਕਸ਼, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਯ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਨਾਰਦ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਰੈਵਤ, ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼, ਵੈਵਸਵਤ, ਧ੍ਰੁਵ, ਧਵਾ, ਅਣਿਲ, ਪ੍ਰਭਾਸ) — ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਚਰਨ ਵਿੱਚ, ਨੀਵੀਤੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ (ਸਨਕ, ਸਨੰਦਨ, ਸਨਾਤਨ, ਕਪਿਲ, ਆਸੁਰੀ, ਵੋਢੁ, ਪੰਚਸ਼ਿਖ, ਆਦਿ), ਅਨਲਾ, ਸੋਮ, ਯਮ, ਅਰਯਮਨ ਆਦਿ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ (ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ, ਸੋਮਪਾ, ਬਰਹਿਸ਼ਦ ਪਿਤਰ) ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਮ੍ਰਿਤਿਉ, ਅੰਤਕ, ਵੈਵਸਵਤ, ਕਾਲ, ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦਾਦਿਆਂ, ਪਰਦਾਦਿਆਂ, ਮਾਵਾਂ, ਦਾਦੀਆਂ, ਪਰਦਾਦੀਆਂ, ਨਾਨਿਆਂ, ਪਰਨਾਨਿਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚ, ਨੀਵਾਂ, ਵਿਚਲਾ ਜਨਮ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਜਲ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਪਿਤਾ ਲਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਂਗਿਰਸ, ਅਥਰਵਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਪਿਤਰ, ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ ਆਦਿ, ਦਿਵਯ ਮਾਰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਣ, ਹਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਅਤੇ ਅਸੀਸ ਦੇਣ। ਫਿਰ, "ਸਵਧਾ" ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ, ਘਿਉ, ਮਧੁ, ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਰੇ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਵਧਾ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ।" ਫਿਰ, ਵਾਤਾਵਰਨ, ਨਦੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ, ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਰੁੱਖ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰਦਾਦਿਆਂ ਲਈ, "ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਜੀਵਨ, ਸਵਧਾ, ਭੈਅ, ਕ੍ਰੋਧ, ਘਰ, ਦਹੀਂ, ਕਪੜੇ" ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਤਾ ਪੱਖ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਲ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਬਿਨਾ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਮਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਕੇ, "ਓਮ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਇੱਥੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਜਾਵੇ," ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰੰਭ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸੋਮ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਅਗਨੀ-ਸੋਮ, ਇੰਦਰ-ਅਗਨੀ, ਦਿਆਉ-ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਇੰਦਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਲ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਗ੍ਰਹ, ਆਦਿ—ਨੂੰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, "ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ, ਗਰੀਬ, ਭਟਕਦੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸੀਸ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸੰਧਿਆ (ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ) ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਉਹ ਜੇਕਰ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਬਾਹਰੋਂ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ, ਜਿਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੇਟ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ, ਅਗਨੀ ਮੂੰਹ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਿਰਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਿਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਜਟਾ ਹਨ। ਉਪਨਯਨ ਵਿਧੀ ਲਈ ਇਹਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਭੂਃ, ਭੁਵਃ, ਸੁਵਃ, ਮਹਃ, ਜਨਃ, ਤਪਃ, ਸਤ्यम ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹਿਰਦੇ, ਸਿਰ, ਜਟਾ, ਕਵਚ, ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਤ ਤੀਰਥ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਭੂਃ, ਭੁਵਃ, ਸੁਵਃ, ਮਹਃ, ਜਨਃ, ਤਪਃ, ਸਤ्यम—ਅਤੇ ਜਲ, ਜੋਤ, ਅਮ੍ਰਿਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਆਦਿ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਹੰਸ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ, ਕਮੰਡਲੁ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਿ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਨੰਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਧਾਰੀ, ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਸਰਸਵਤੀ, ਨੀਲੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਪਦਮ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਚਮੜ ਵਾਲੀ, ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, "ਜਲ ਆਉਣ, ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਣ, ਸਾਡੀ ਪੌਸ਼ਣ ਕਰਣ" ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਹੇਰਾਣਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, "ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਸਾਰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ," ਅਤੇ "ਜਲ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਣ" ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਜਿਵੇਂ ਪਸੀਨਾ ਤੇ ਮੈਲ ਧੋ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਜਲ ਸਾਡੀ ਮੱਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ," ਅਤੇ "ਤਪ ਤੋਂ ਸੱਚ ਤੇ ਰਾਤ, ਸਮੁੰਦਰ, ਸਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਸੂਰਜ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ, ਉੱਚ ਲੋਕ—all ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਰਚਨਾ" ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ, ਜਿਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਛੰਦ ਗਾਇਤਰੀ, ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਹਨ, "ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ, ਸੂਰਜ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ" ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। "ਅਸੀਂ ਸੋ ਸੂਰਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖੀਏ, ਸੌ ਸਾਵਣ ਜੀਅ, ਸੌ ਸਾਲ ਸੁਣੀਏ," ਆਦਿ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। "ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਉਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ," ਅਤੇ "ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਮਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰੋ।" ਫਿਰ "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਨਾਲ ਜਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਤਿਵੇਂ ਜਾਵੋ।" ਇਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੱਦੋ ਤਾਂ ਜਨੇਊ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ "ਆਪ ਜੀ ਆਇਓ" ਕਹਿਣਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੇਣ "ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ," ਤਾਂ "ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਪੈਰ ਪਾਣੀ ਅਰਘ ਹੈ, ਸ੍ਵਾਹਾ" ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ ਮਿਲਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ। ਫਿਰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਨੇਊ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਆਪਣੇ ਗੋਤ੍ਰ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦਾਦਿਆਂ, ਪਰਦਾਦਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਉਪਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, "ਇਹ ਪੈਰ ਪਾਣੀ ਅਰਘ ਹੈ, ਸ੍ਵਧਾ" ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਫੁੱਲ ਮਿਲਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ। ਮਾਤਾ ਪੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਬੰਧੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, "ਇਹ ਆਚਮਨ ਲਈ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ੍ਵਧਾ," ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਤੇ ਫੁੱਲ ਦੇਣਾ। ਫਿਰ, "ਇਹ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਹੈ," ਕਹਿ ਕੇ, ਸੱਤ ਉਚਾਰਨ (ਭੂਃ, ਭੁਵਃ, ਸੁਵਃ, ਮਹਃ, ਜਨਃ, ਤਪਃ, ਸਤ्यम) ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਪਿਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਬਿਠਾਉਂਦੇ ਹਨ। "ਦੇਵ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵਧਾ ਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿਣ," ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, "ਅੱਜ, ਇਸ ਥਾਂ, ਇਸ ਮਹੀਨੇ, ਇਸ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਤ੍ਰਾਂ ਲਈ—ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ, ਦਾਦੇ, ਪਰਦਾਦੇ—ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਾਂਗਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ।" "ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ।" "ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾਂਗਾ।" "ਹੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਓ, ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਸੁਣੋ।" "ਇਹ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ, ਆਤਮਾਵਾਂ, ਉੱਪਰ, ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ, ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ।" "ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸੋਮ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਸ ਲਈ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸੌਂਪ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।" "ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਸਭ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਆਉਣ, ਧਿਆਨ ਦੇਣ।" "ਅਸੁਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ," ਕਹਿ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜੌ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ। "ਮੈਂ ਪਾਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰਾਂਗਾ," ਕਹਿ ਕੇ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਦਿਵਿਆ ਜਲ ਪੀਣ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। "ਤੂੰ ਜੌ ਹੈਂ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੂਰ ਕਰ," ਕਹਿ ਕੇ, ਜੌ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। "ਜੋ ਸੁਗੰਧੀ, ਅਜੇਤ, ਸਦਾ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ," ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। "ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਜਲ, ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਹਵਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਯਜਨਾ ਜੋਗ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਣ," ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਛਾਣਣੀ ਤੇ ਪਾਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।