ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ ਸਮਝਾਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ "ਓਮ ਕ੍ਸ਼್ವ" ਜਾਂ "ਓਮ ਕ੍ਸ਼ਣੰ" ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਓਮ, ਮਾਰੋ, ਮਾਰੋ, ਵਧ ਕਰੋ, ਵਧ ਕਰੋ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ 108 ਵਾਰੀ ਬਰਛੀ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਭਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਤਰ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਨਿਭਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਇਸ ਆਵਾਹਨ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ, ਵਾਧੂ, ਥਿਰਤਾ, ਲੱਖਮੀ, ਬੁੱਧੀ, ਤੇਜ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਮ, ਰੱਖਿਆ, ਆਨੰਦ, ਸੰਭਾਲ, ਸੋਭਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਮਝ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਮਾਨੋਨਮਨੀ, ਅਘੋਰਾ, ਮੋਹ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਕਲਾ ਦਾ ਵੀ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਓਮ, ਤਤ੍ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਅਰਪਣ—ਵਿਰਾਮ, ਸਥਾਪਨਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨਿਰੰਜਨ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਰੂਪ ਨੂੰ "ਓਮ, ਹੌਮ, ਨਮਸਕਾਰ" ਕਰਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਤੇ ਮੋਖ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਛੋਟੇ ਅੱਖਰ, ਲੰਬੇ ਅੱਖਰ, ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂ ਸਮੇਤ, ਛੇਵੇਂ ਅੱਖਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, "ਹੌਮ" ਮਹਾ-ਮੰਤਰ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਮудਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਅੰਗੁਠੇ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਆਧਿਕਾਰ ਆਦਿਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਚਮਨ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਇੱਕ ਹੀ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ। ਕਵਚ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਅੰਤਿਮ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੀ ਯੋਨੀ ਅਤੇ ਗਾਊ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਵੇ। ਅਕਾਸ਼, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਲ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਅੱਗ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ initiation (ਦੀਖਿਆ) ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ—ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿੱਚ—ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਵਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਥਿਆਰ-ਬੀਜ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨ ਤੇ initiation ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵਤੱਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। "ਓਮ ਹਾਂ," ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਅਤੇ "ਹੀਂ" ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ: "ਓਮ ਹਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ"—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਸ੍ਵਧਾ' ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਾਦਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਹਾਂ," ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਾਣ-ਆਯਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਓਮ ਹਾਂ," ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸਦੀ ਵਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਓਮ ਹਮ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ ਦੰਡਿਨ, ਪਿੰਗਲਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਦਮਾ ਨੂੰ "ਰਾਂ," ਦੀਪਤਾ ਨੂੰ "ਰੀਂ," ਸੂਕ੍ਸ਼ਮਾ ਨੂੰ "ਰੂੰ," ਜਯਾ ਨੂੰ "ਰੇਂ" ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਲਈ "ਰਾਂ," ਫਿਰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ "ਰਾਂ" ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਲ ਲਈ "ਓਮ ਆਂ" ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਸਿਰ ਤੇ "ਭੂਰ ਭੁਵ: ਸਵ: ਓਮ" ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਰ੍ਯ-ਹਰਦਯ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, "ਸੋਮ, ਸੋਮੰ, ਮੰ" ਨਾਲ ਮੰਗਲਤਾ ਲਈ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਹੂ ਲਈ "ਰਾਂ," ਕੇਤੂ ਲਈ "ਕੰ," ਅਤੇ "ਓਮ" ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਲ ਲਈ "ਹਾਂ," ਸਿਰ ਲਈ "ਹੂੰ," ਕਵਚ ਲਈ "ਹੈਮ," ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਈ "ਹੌਮ" ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ initiation ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।