ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਯਾ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਮਨਜੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਚੁੱਪਚਾਪ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿੱਖਿਆ, ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜ्ञ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣ ਰਾਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੋਮ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਲਈ ਬਲੀ, ਅਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣਾ ਯਜ्ञ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਗੋ-ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੁੰਨ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ, ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪੁੰਨ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ: ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠਾ, ਫਿਰ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਮਕ ਅਤੇ ਖੱਟਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ, ਕੜਵਾ, ਕਸੈਲਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਉਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾਣਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਰਸ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲਤ ਨਹੀਂ ਪੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਹਰ ਜਾਤੀ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਭੋਜਨ, ਖਸ਼ਤ੍ਰੀ ਲਈ ਦੁੱਧ, ਵੈਸ਼ਯਾ ਲਈ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਰਕਤ। ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ, ਇਥੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਹੀ। ਇਥੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਿਸਚਿਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਘਰ ਦਾ ਅੱਗ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਹੋਮ ਦੀ ਅੱਗ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਸਚ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ। ਜੋ ਇਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਰੂਪ ਹੈ; ਪ੍ਰਾਣ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸੁਆਦਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕੋ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਮੇਰੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਡੋਲ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਪੂੰਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਨ ਚਬਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਜਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਂਝੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੋ-ਵਾਰਾ! ਮੈਂ ਦਿਨ ਦੀ ਨਿਯਮਿਤ ਆਚਾਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਆਚਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮੁਲ ਨਿਰਮਾਤਾ ਹਨ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਮਿੱਟੀ, ਗੋ-ਵਿਦ, ਤਿਲ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ, ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ—ਜਿਵੇਂ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ—ਸਾਫ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਗੋ-ਵਿਦ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਨੇਊ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਬੰਨ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਉਰੁੰ ਰਾਜੇਤ' ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਚੌਂਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। 'ਏ ਤੇ ਸ਼ਤਮ' ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਓਮ! ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਨੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਵਿਆਪਕ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ; ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਚਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਤੇ ਅਰੁਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਰੁਣ ਦੀ ਫਾਹੀ ਖੁਲ ਜਾਵੇ। ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਓਮ! ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸੈਂਕੜੀਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਜਨ ਫਾਹੀਆਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ; ਸਵੀਤ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ। ਸਵਾਹਾ।" ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤਰ ਤੇ ਫਿਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਓਮ! ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਤ੍ਰ ਬਣਨ; ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੈਰ ਹੋਣ।" ਪਹਿਲਾਂ, ਪੈਰ ਤੇ ਕਮਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ, ਫਿਰ ਹੱਥ ਧੋਣਾ, ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਲੈਣਾ। "ਓਮ! ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਲੰਘਿਆ; ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਹਨ।" ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿਣਾ। 'ਇਦੰ ਵਿਸ਼ਨੂਰਿਤੀ' ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਕੀ ਲੈਣੀ; 'ਆਪੋ ਅਸਮਾਨਿਤੀ' ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣਾ। "ਓਮ! ਪਾਣੀਆਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਣ; ਵਹੁਣ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਘੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਣ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਬਿਨਾ ਛੂਹਣ ਦੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਰਤਨ ਚੁੱਕਣ ਤੇ ਉਤਾਰਣ, ਗੋ-ਵਿਦ ਨਾਲ ਮਲਣਾ, ਅਤੇ 'ਮਾਨਸਤੋਕਾ' ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਨਾ। "ਓਮ! ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਆਯੁ, ਗਾਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਨਾ ਆਵੇ; ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਹੋਮ ਦੇ ਧਾਰਕ।" ਫਿਰ, ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਮੰਤਰ: 'ਇਮੰ ਮੇ ਵਰੁਣੇ ਦਵਾਭਿਆਮ', 'ਤਵੰਨਹ ਸਤਵੰਨ'। 'ਆਪੋ ਤਵੰਤੁਮਸੀਤੀ' ਤੇ 'ਮੁੰਚੰਤਵਵਭ੍ਰਿਤ' ਪੜ੍ਹਣਾ, ਫਿਰ "ਓਮ! ਹੇ ਵਰੁਣ, ਮੇਰੀ ਯਚਨਾ ਸੁਣੋ; ਅੱਜ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਓਮ! ਇਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ; ਯਜਕ ਤੁਹਾਡੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਗੁੱਸੇ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਇੱਥੇ ਆਓ; ਸਾਨੂੰ ਲੰਬੀ, ਟੁੱਟੀ-ਬਿਨਾ ਆਯੁ ਦਿਓ। ਓਮ! ਹੇ ਅੱਗ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਸਾਨੂੰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ। ਸਵਾਹਾ। ਓਮ! ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੀ ਲਈ ਤੂੰ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੋ। ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ; ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਿਆ। ਓਮ! ਪਾਣੀ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ; ਫਿਰ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਓ।" "ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਯਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ: 'ਸਾਨੂੰ ਛੁਡਾਓ, ਹੇ ਵਰੁਣ।' ਓਮ! ਹੇ ਵਰੁਣ, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ, ਨੀਵੀਂ ਅਤੇ ਵਿਚਲੀ ਫਾਹੀ ਸਾਨੂੰ ਤੋਂ ਖੋਲੋ। ਫਿਰ, ਹੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਛੁਡਾਓ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ। ਯਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ; ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਓ।" ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ; ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਡੁੱਬਕੀ ਲੈਣੀ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ, ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੈ। 'ਆਪੋ ਹਿਸ਼ਠਾ' ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, 'ਇਦੰ ਆਪੋ ਹਵਿਸਮਤੀਹ', 'ਦੇਵੀਰ ਆਪਹ' ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤੇ 'ਆਪੋ ਦੇਵਾਹ' ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੜ੍ਹਨਾ। 'ਦ੍ਰੁਪਦਾਦਿਵਾ', 'ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵੀਰ ਆਪਾਂ ਰਸਹ', 'ਆਪੋ ਦੇਵੋ ਪਾਵਮਾਨਯਹ ਪੁਨੰਤੁ'—ਇਹ ਨੌ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਣੇ। ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਡੁੱਬਕੀ ਲੈਣੀ, 'ਚਿਤਪਤਿਰ', 'ਹਿਰਣਯਵਰਨਾ', ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਵਮਾਨਾ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਣੇ। ਤਰਤਸਾਮ, ਸ਼ੁੱਧਵਤੀ ਸੂਕਤ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣਾ; ਵਾਰੁਣੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਰਤਣੇ। 'ਓਮ', ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੜ੍ਹਣਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਭੋਜਨ, ਦਿਨਚਰਿਆ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਤੇ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।