ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਤੀਰਥ, ਸਰੋਵਰ, ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਆਂਵਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ। ਇਸਨਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿੱਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਸਨਾਨ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਧੋਤਾ ਹੈ, ਡੁੱਬਕੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਜਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਨਾਨ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਉਪਰੋਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਪਾਣੀ ਫਲਦਾਇਕ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਚਸ਼ਮੇ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਚੰਗਾ ਸਰੋਵਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਜਲ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਜਲ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੌਤ ਤੱਕ ਵੀ। ਗਯਾ ਅਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਜਲ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਸੰਯੋਗਾਂ ਤੇ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਸਮੇਂ। ਰਾਹੂ ਦੇ ਦਿੱਖਣ ਤੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸਵੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਸਨਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਯਜ्ञ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਯਜ्ञ ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਇਸਨਾਨ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ। ਮਾਘ ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਣ ਦੇ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਯਜ्ञ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਵੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਭਰਾ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੋਣ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਲਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ-ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵੀ ਡੁੱਬੋ ਕੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਮਲਕੀ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਮਲਕੀ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਧਨ-ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਨਾਈ ਕੋਲੋਂ ਵਾਲ ਕਟਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨਾਨ ਸਮੇਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਤਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾਬੀ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚੋ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਆਉਣ ਅਤੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਝੋਲੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।" ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਝੋਲੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਦਿਓ। ਇਸਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁੱਕੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੋ ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਘਾਹ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚਟਾਈ ਬਿਛਾ ਕੇ ਬੈਠੋ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਕਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਝੋਲੀ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਕਠੋਰ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਚਲ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੋ ਤਾਂ ਜੋ ਬੁਰੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਸਰੀਰਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੋ: "ਸਾਵਿਤਾ, ਭਾਗਾ, ਅਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸਥੰਭ ਤੱਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ," ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਝੋਲੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਤਰਪਣ ਵਿੱਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਓ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਯਾਲੂ, ਨਿਰਵੈਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ-ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰੁਸ਼-ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਚਲ-ਅਚਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਘਯ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਅਭਿਅੰਗ (ਚੋਪੜ) ਕਰੋ। ਫਿਰ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਫਲ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉ, ਸਾਫ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੀਰਥ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹੋ। ਇਹ ਇਸਨਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਚੁੱਪਚਾਪ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਪਾਠ, ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜ्ञ ਅਤੇ ਪਿਤਰ-ਤਰਪਣ ਪਾਣੀ ਚੁਕਾ ਕੇ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਹੋਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਬਲੀ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਯਜ्ञ ਨਹੀਂ। ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਤਾਸਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਗੁਣਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ, ਤੀਰਥ ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ—ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪੁੰਨ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖਾਣੇ ਦੀ ਵਿਧੀ ਇਹ ਹੈ: ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠਾ, ਫਿਰ ਵਿਚਕਾਰ ਨਮਕੀਨ ਤੇ ਖੱਟਾ, ਤੇ ਆਖਿਰ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ, ਕਰਵਾਂ, ਕਸੈਲਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਖਾਓ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਉੱਗੀ ਸਬਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸੁਆਦ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਖਾਣਾ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਦੁੱਧ, ਵੈਸ਼ ਲਈ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਲਹੂ ਭੋਜਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸਨਾਨ, ਤਰਪਣ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।