ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਇਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲਵੇ; ਜੇਕਰ ਗੁਣਵਾਨ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਦੋਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ ਵਿਆਜ 'ਤੇ ਧਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤਿਲ, ਫੁੱਲ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਵਸਤੂਆਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਕੁਦਰਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਇੱਛਾ-ਅਧਾਰਿਤ ਕਰਮ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ, ਧੋਣਾ, ਆਚਮਨ ਅਤੇ ਡੁੱਬਕੀ—ਇਹ ਅੱਠ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਾਠ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਜੋਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੰਡਾਲ, ਲਾਸ਼, ਵਿਸ਼ਠਾ ਜਾਂ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੁਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਯ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਛਾ-ਅਧਾਰਿਤ ਹਨ; ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਠ, ਸ਼ੁੱਧੀ, ਦੇਵਤਾ-ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨ-ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਰਮ ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਇਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਝੀਲਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਆਂ, ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਖੁਦ ਇੱਕ ਯਜਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਯਜਨ-ਨ੍ਹਾਉਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਧੋਣ, ਡੁੱਬਕੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਉਪਰੋਂ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਪਾਣੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਸ਼ਮੇ ਦਾ ਪਾਣੀ। ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰੋ; ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਪ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਤੱਕ ਵੀ; ਗਯਾ ਅਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਣੋ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੋੜਾਂ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ 'ਤੇ। ਰਾਹੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਸਵੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਤੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ-ਅਸਤ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ-ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ-ਯਜਨ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ। ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕ ਆਨੰਦ ਮਿਲਣ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਏ; ਮਾਘ ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਏ ਤੇ ਯਜਨ-ਭੋਜਨ ਕਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਵੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੋਣ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਆਦਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ-ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਡੁਬੋਵੇ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਏਕਾਦਸ਼ੀ 'ਤੇ ਆਮਲਕੀ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਖਾਸ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਦਾ ਆਮਲਕੀ ਫਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਧਨ-ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਸਮੇਂ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਿਹਤ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਰੋਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਨਾਈਆਂ ਤੋਂ ਕਟਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾਭੀ ਤੱਕ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਆ ਕੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੋਠੀ ਲੈਣ।" ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤਿੰਨ ਮੋਠੀਆਂ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਮੋਠੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁੱਕੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਘਾਸ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੋ। ਜੋ ਕਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਭੇਟ ਪাত্র ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ, ਮਾਸ-ਸਮਾਨ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ। ਜੋ ਚਲਚਲ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ ਦਿਓ; ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੋ। ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਦੂਰ ਹੋਣ; ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਿਧ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਗਲਤ ਦਾਨ-ਸਵੀਕਾਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਬੋਲਣ, ਸੋਚਣ ਜਾਂ ਸਰੀਰਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨ। "ਸਵਿਤਾ, ਭਾਗਾ, ਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸਤੰਭ ਤੱਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ," ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੋ। ਤਿੰਨ ਮੋਠੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦਿਓ, ਸੰਖੇਪ ਭੇਟ ਕਰਕੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਯਾਲੁ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਵਿਤ੍ਰੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਫੁੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੀ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਰੁਸ਼-ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲ-ਅਚਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਘਯ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਫਿਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੋਠੀ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਫਲ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਓ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੋ, ਤੇ ਆਚਮਨ ਕਰੋ। ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਅਘਮਰਸ਼ਨ ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੰਕਲਪਿਤ ਕਰੋ; ਇਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੂਜਾ, ਤੇ ਪਿਤਰ-ਤਰਪਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਹਰ ਕਰਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ।