ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਖੇਤੀ-ਬਾੜੀ ਆਦਿ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੁੱਕਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਜਾਂ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਤਬਾਹੀ ਵਰਗੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਵਪਾਰੀ ਵਿਆਜ ਉੱਤੇ ਪੈਸਾ ਦੇਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਚਾਹੇ ਚੰਨਣੀ ਪੱਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹੇਰੀ, ਰਾਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਗਰਮੀ, ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਠੰਢ ਹੋਵੇ, ਵਿਆਜ ਉੱਤੇ ਲਾਈ ਹੋਈ ਰਕਮ ਦਾ ਵਾਧਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਫ਼ਾਇਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਤਦ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਆਜ ਉੱਤੇ ਪੈਸਾ ਦੇਣ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਲਾਭ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਆਜ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਪੜੇ, ਅਨਾਜ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਦੇਵੇ, ਜਦਕਿ ਕਿਸਾਨ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਖਟ ਅਤੇ ਬੈਠਕਾਂ ਦੇਣ। ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਵਿਚੋਂ, ਸਿਆਣੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀਹ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਦਾ ਸੋ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਚੌਥਾਈ-ਚੌਥਾਈ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ। ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਚੌਥਾਈ ਹਿੱਸਾ ਮੁੱਖ ਰਕਮ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਰੱਖੇ। ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਦੇ ਦਸ ਤਰੀਕੇ ਹਨ: ਵਿਦਿਆ, ਕਲਾ, ਧਨ, ਸੇਵਾ, ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ, ਵਪਾਰ, ਖੇਤੀ, ਭਿਖਿਆ, ਵਿਆਜ ਉੱਤੇ ਪੈਸਾ ਦੇਣਾ। ਹਰ ਵਰਗ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਹੈ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵੈਸ਼ ਧਰਮਿਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨ ਹੈ—ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਨਦੀ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਪੱਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਵਰ ਉਚਾਰਨ ਦੀ ਧੁਨ। ਜਿਹੜਾ ਦਾਨ ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਮਿਲੇ, ਉਸਨੂੰ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜਾ ਨੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਆਜ ਆਦਿ ਰਸਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿੱਛੋਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤਿਲ, ਫੁੱਲ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮੇਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਠ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ: ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਧੋਣਾ, ਚੁੱਲ ਲਾਉਣਾ, ਡੁੱਬਕੀ ਲਾਉਣਾ। ਜਿਹੜਾ ਇਨਸਾਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਪ, ਯਜਨਾ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਡਾਲ, ਲਾਸ਼, ਗੰਦਗੀ ਜਾਂ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਦਿ ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ, ਇਹ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਪ, ਸ਼ੁੱਧੀ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਰਮ ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ। ਇਥੇ ਮਕਸਦ ਸਿਰਫ਼ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਚੰਗੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਖੂਹਾਂ, ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੰਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਧੋਣ, ਡੁੱਬਕੀ ਲਾਉਣ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ। ਜੇ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਉਪਰੋਂ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤੋ; ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਪਾਣੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਫਿਰ ਚਸ਼ਮੇ ਦਾ ਪਾਣੀ। ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਗਯਾ ਅਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਣੋ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ, ਸੰਯੋਗਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਸਮੇਂ। ਰਾਹੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਸਵੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਯਜਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਫਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਯਜਨਾ ਨਾਲ 12 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਣ ਦੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਸਦਾ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਭਰਾ, ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੋਣ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ-ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹੀ ਡੁੱਬਾ ਲਏ, ਉਹ ਵੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਆਵਲੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪਾਂਦਾ, ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਧਨ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮੇਂ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਪਵਾਸੀ ਭਗਤ ਨੇ ਨਾਈਆਂ ਕੋਲੋਂ ਵਾਲ ਕਟਵਾਏ ਹੋਣ। ਮਾਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾਭੀ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਸੋਚੋ—"ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਆਉਣ ਅਤੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।" ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਅੰਜਲੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁੱਕੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਘਾਹ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਧੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਤਰਪਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਕਠੋਰ, ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਚਲ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।