ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਉਚਾਰੇ ਹੋਏ ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਿਜਲੀ, ਚੂਹੇ, ਗਰਜਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਓਂ ਹ੍ਰਾਂ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" — ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਦੀਵੇ ਆਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ "ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ, ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਂ ਐਂ ਬ੍ਰਹਯੈਂਤ੍ਰੈ, ਲੋਕਯਡਾਮਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" — ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਭੈਰਵ ਪਿੰਡਾ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼, ਪਾਪ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਓਂ, ਨਮਸਕਾਰ; ਵਜਰ-ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼, ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਓਂ ਕ੍ਸ਼ੁੰ, ਨਮਸਕਾਰ; ਓਂ ਹ੍ਰਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ" — ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਤਾਂਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਭੈਰਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹ-ਦੋਸ਼, ਭੂਤ-ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼-ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਓਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਭ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਵਾਹਾ।" "ਓਂ ਕ੍ਸ਼ਵਾ, ਨਮਸਕਾਰ; ਓਂ, ਮਾਰੋ, ਮਾਰੋ, ਖਤਮ ਕਰੋ, ਖਤਮ ਕਰੋ, ਸਵਾਹਾ।" ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਬਰਛੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੇਵਕ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ-ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਦਯੋਜਾਤ ਦੀ ਆਵਾਹਨਾ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ — ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਨਸੀਬ, ਬੁੱਧੀ, ਚਮਕ, ਭੇਟ ਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਰਸ, ਰੱਖਿਆ, ਆਨੰਦ, ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਪਿਆਸ, ਸਮਝ ਤੇ ਕਿਰਿਆ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਮਨੋਨਮਨੀ, ਅਘੋਰਾ, ਮੋਹ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਕਲਾ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਨ। "ਓਂ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ — ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ, ਸਥਾਪਨਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ" — ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ। "ਓਂ, ਹੌਂ, ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ।" ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਛੋਟੇ ਅੱਖਰ, ਲੰਬੇ, ਅੰਗ ਤੇ ਬਿੰਦੂ ਨਾਲ — ਅਤੇ ਛੇਵਾਂ ਅੱਖਰ ਹੇਠਾਂ, "ਹੌਂ" ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਾ-ਮੁਦਰਾ, ਹੱਥ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੋ। ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਰਾਜ-ਅਧਿਕਾਰ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਚਮਨ, ਸਨਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਇਕ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ। ਕਵਚ ਨਾਲ ਅਭਿਅੰਗਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤਿਮ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ ਤੱਕ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦਾ ਗਰਭ ਤੇ ਗਾਊ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਹਲਚਲ, ਚੰਦਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੰਦਰ-ਦੇਵੀ ਦਾ ਰਸਤਾ — ਇਹ ਸਭ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਅੱਗ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਇਹ ਗੁਣ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ — ਦীক্ষਾ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ (ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ) ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਹਵਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਹਵਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਥਿਆਰ-ਬੀਜ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਦীক্ষਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਧ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ-ਤੱਤ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਹੋਰ ਲਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। "ਓਂ ਹਾਮ, ਆਤਮ-ਤੱਤ, ਗਿਆਨ-ਤੱਤ, ਤੇ ਹੀਂ" — ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰੋ। ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, "ਓਂ ਹਾਮ ਸਵਾਹਾ" — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ, ਜੋ "ਸਵਧਾ" ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਾਦਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ "ਸਵਧਾ" ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਪੂਜਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ, ਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਘਨਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਪਾਪਾਂ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਭਗਤੀ, ਮੁਕਤੀ, ਧਰਮ, ਤੇ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।