ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਅਚਾਰ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਰਹਿਣਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਸਵਅਧਿਆਇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨ੍ਹਾਇਆ ਜਾਣਾ, ਭਿੱਖ ਮੰਗਣੀ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੰਧਾ, ਜਟਾਵਾਂ, ਦੰਡ ਜਾਂ ਮੁੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ। ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਯੋਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਵੇਦ-ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਟਾਵਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਦੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਦੇ, ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਦੁੱਧ, ਜੜਾਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵਨਵਾਸੀ ਦੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਖਾਣੇ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ, ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਨਵਾਸੀ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਭਿੱਖ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਂਦੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਭਾਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਚੰਗੀ-ਮੰਦੀ ਹਾਲਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ, ਬੋਲਣ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਧਿਆਨ-ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਧਿਆਨ-ਮਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਵਰਨਾਂ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਹਿੰਸਾ, ਸਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਦਇਆ ਆਮ ਧਰਮ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਦਿਨਚਰਿਆ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਮਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਦੇਹ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਬਾਰੇ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸੱਚੇ ਅਰਥ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕਰੇ। ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉੱਠ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹੇ। ਸਵੇਰੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਸੰਧਿਆ ਕਰੇ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਵੀ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰੇ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਛਾਂ ਹੋਵੇ, ਹਨੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਸਦਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਗੋਬਰ, ਅੰਗਾਰ, ਚਿੱਟੀ ਟਿੱਲੀ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਜੋਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਰਸਤੇ, ਛਾਂ, ਪਾਣੀ, ਮੰਦਰ, ਚਿੱਟੀ ਟਿੱਲੀ ਜਾਂ ਚੂਹਿਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸਾਫ ਕੀਤੀ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਚਿਤਾ ਘਾਟ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਇੱਕ ਅੰਗ ਲਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ, ਦੋ ਅੰਗਾਂ ਲਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਏ। ਦੋਵੇਂ ਅੰਗਾਂ ਲਈ ਦੋ ਭਾਗ ਲਏ ਜਾਣ, ਇਹ ਪੇਸ਼ਾਬ ਪਿੱਛੋਂ ਸਫਾਈ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਅੰਗ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਦਸ ਵਾਰੀ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਲਏ। ਪੈਰ ਲਈ ਪੰਜ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਲਈ ਦਸ ਵਾਰੀ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਏ। ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਅੱਧੀ ਮੁਠੀ ਜਿੰਨਾ ਹੋਵੇ, ਦੂਜਾ ਤੇ ਤੀਜਾ ਭਾਗ ਉਸਦੇ ਅੱਧੇ ਹੋਣ। ਜੇ ਬੈਠਿਆ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਾਈ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਧੀ ਸਫਾਈ ਕਰੇ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਜਾਂ ਚੌਥਾਈ ਸਫਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਸਫਾਈ ਕਰੇ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਬੀਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਉੱਨੀ ਕਰੇ। ਚਰਬੀ, ਵੀਰਜ, ਖੂਨ, ਮੱਦਾ, ਲਾਰ, ਪਖਾਣਾ, ਪੇਸ਼ਾਬ, ਕੰਨ ਦੀ ਮੈਲ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੰਦਗੀ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਹਨ। ਕਫ਼, ਨੱਕ ਦੀ ਰੇਸ਼, ਪਸੀਨਾ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਤੱਕ ਸਫਾਈ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਕਰਨ। ਸਫਾਈ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਬਾਹਰੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ। ਬਾਹਰੀ ਸਫਾਈ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ, ਫਿਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪੂੰਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂੰਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਮੂਲੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ, ਫਿਰ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਨਾਲ ਨੱਕ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ। ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਛੂਹਣਾ, ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਨਾਭੀ, ਅਤੇ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ। ਸਾਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ, ਫਿਰ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਋ਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਅਥਰਵ ਅਤੇ ਆੰਗੀਰਸ ਸੂਕਤ, ਫਿਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪੂੰਝਣਾ, ਫਿਰ ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਪਾਂਗਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ। ਮੂੰਹ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਨੱਕ ਤੇ ਹਵਾ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾਭੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਗੰਢ, ਦਿਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ। ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਟਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਯਮ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ। ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਵਾਯੂ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ। ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਲੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਰਿਆ ਹਨ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੂੰਹ ਗੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਦੰਬ, ਬਿਲਵ, ਖਦੀਰ, ਕਰਵੀਰ, ਵਟ, ਅਰਜੁਨ—ਇਹ ਲੱਕੜਾਂ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਹਨ। ਯੂਥੀ, ਬ੍ਰਹਤੀ, ਜਾਤੀ, ਕਰੰਜ, ਅਰਕ, ਅਤਿਮੁਕਤਕ, ਜੰਬੂ, ਮਧੂਕ, ਪਾਮਰਘ, ਸ਼ੀਰੀਸ਼, ਉਦੁੰਬਰ ਅਤੇ ਅਸਨ ਵੀ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ, ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੱਕੜਾਂ ਵੀ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ, ਕੜਵੀਆਂ ਜਾਂ ਕਸੈਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਧਨ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਸੁੱਧ ਥਾਂ ਤੇ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਮਾਵੱਸਿਆ, ਛਠੀ, ਨੌਵੀਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਥਮ ਤਿੱਥੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਅਦਿੱਤਵਾਰ (ਐਤਵਾਰ) ਨੂੰ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇਕਰ ਲੱਕੜ ਉਪਲੱਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਤਿੱਥੀ ਨੂੰ ਮਨਾਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰਤਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਆਚਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।