ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੱਥੇ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਧਿਆਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਥਾ ਇਥੇ ਪੁੱਗਦੀ ਹੈ। ਓਹੀ ਮੂਲ ਰਤਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮ ਰਹੱਸ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਰੂਪ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ, ਜੋ ਈਸ਼ਾਨਾ ਪੱਤਰੇ ਵਿਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ‘ਹ੍ਰੀੰ’ ਅਤੇ ‘ਰ’ ਅੱਖਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਤਿੰਨ ਫੰਕੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਦੇ ਮੱਧ ਨੂੰ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਰੀਏ! ਖੇਤ ਵਿਚ ਅੱਠ ਖਦੀਰਾ ਦੀਆਂ ਕਿਲਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਠੋਕਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਰੁੜ ਜੀ ਦੇ ਉਚਾਰੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬਿਜਲੀ, ਚੂਹੇ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਘਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਾਅ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਓਂ ਹ੍ਰਾਂ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਚਿਰਾਗ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ “ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ, ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ ਐਂ ਬ੍ਰਹਯੈਂਤ੍ਰੈ, ਲੋਕਯਡਾਮਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਭੈਰਵ ਪਿੰਡ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਜ਼ਹਿਰ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਓਂ, ਨਮਸਕਾਰ। ਵਜਰ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜ਼ਹਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਭੂਤ ਪਰੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਓਂ ਕ੍ਸ਼ੁੰ, ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ ਹ੍ਰਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ।” ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭੈਰਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਿ, ਭੂਤ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। “ਓਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਭ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਵਾਹਾ।” “ਓਂ ਕ੍ਸ਼ਵਾ, ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ, ਮਾਰ, ਮਾਰ, ਘਾਤ ਕਰ, ਘਾਤ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ।” ਬਰਛੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣ-ਆਯਾਮ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਦਯੋਜਾਤਾ ਦੀ ਆਵਾਹਨਾ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ, ਸੰਪੱਤਾ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਭਾਗ, ਬੁੱਧੀ, ਤੇਜ, ਭੇਟ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਗ, ਰੱਖਿਆ, ਆਨੰਦ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਸੋਭਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਮਝ ਅਤੇ ਕਰਮ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮਨੋਨਮਨੀ, ਅਘੋਰਾ, ਭ੍ਰਮ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। “ਓਂ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ: ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ, ਸਥਾਪਨਾ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ—ਇਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਵੀ।” “ਓਂ, ਹੌਮ, ਈਸ਼ਾਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ।” ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਰਮ ਪੂਜਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਛੋਟੇ ਅੱਖਰ, ਲੰਬੇ, ਅੰਗ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਨਾਲ। ਛੇਵਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰ ‘ਹੌਮ’ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੂਦਰਾ, ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਲ ਵਿਚ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਆਧਿਕਾਰ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਚਮਨ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਇਕ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਵਚ ਨਾਲ ਅਭਿਸੇਕ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਖਰੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮੰਡਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਗਰਭ ਅਤੇ ਗਾਇ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਪੂਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਖੀ, ਵਧਾਈ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।