ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਛਿੱਲੇ ਹੋਏ ਕਾਲੇ ਚਣੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਬੀ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ, ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਮਕ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਲਾਉਣ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇ ਭੈਸਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਹੱਡੀ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੀੜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹਰੀ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਝਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਖਵਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਰਭਛੁੱਟੀ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਰੁਣ ਫਲ ਦਾ ਰਸ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਥ ਕੇ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੀੜੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਯਾ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੂਤਰ ਪਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਗਾਂ ਅਤੇ ਭੈਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੌ ਅਤੇ ਚਾਵਲ, ਮਥ ਕੇ ਛਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਗਾਂ, ਭੈਸ ਜਾਂ ਸਾਂਡ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ਰਪੁੰਖਾ ਦੀ ਪੱਤੀ, ਨਮਕ ਨਾਲ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਨੇ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਫੋੜੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰਾ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਘੀਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਪੱਤੀ, ਨਮਕ ਨਾਲ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਨੇ ਦੀ ਖੁਜਲੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਦਵਾਈਆਂ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣਾਉਣਗੇ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਸਤੀਰਾ, ਵਿਦਾਰੀਗੰਧਾ, ਸ਼ਾਲਪਣਿਆ, ਸ਼ੁਮਤੀ, ਲਾਂਗਲੀ, ਕਲਸੀ, ਕਰੋਸ਼ਟੁਪੁਛਾ, ਅਤੇ ਗੁਹਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਨਰਨਵਾ, ਪਰਸ਼ਾਭੂ, ਕਠਿਲਿਆ, ਕਾਰੁਣਾ, ਇਰੰਡ, ਉਰੂਵੂਕਾ, ਆਮਰਦਾ, ਅਤੇ ਵਰਧਮਾਨਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣੋ। ਝਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਾਗਬਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਵਦੰਸ਼ਟਰਾ ਨੂੰ ਗੋਕਸ਼ੁਰ; ਸ਼ਤਾਵਰੀ, ਵਰਾ, ਭੀਰੂ, ਪੀਵਰੀ, ਇੰਦਿਵਰੀ, ਅਤੇ ਵਰੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਘਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੰਸਪਾਦੀ, ਮਧੁਸਤ੍ਰਵਾ, ਧਾਮਨੀ, ਕੰਟਕਾਰੀ, ਖੁਦਰਾ, ਸਿੰਹੀ, ਅਤੇ ਨਿਦਿਗਧਿਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਚਿਕਾ, ਤ੍ਰਯਮ੍ਰਤਾ, ਕਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਘਨੀ, ਸਰਪਦੰਸ਼ਟ੍ਰਿਕਾ, ਮਰਕਟੀ, ਆਤਮਗੁਪਤਾ, ਆਰਸ਼ੇਈ, ਅਤੇ ਕਪਿਕਚੁਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣੋ। ਮੁਦਗਪਰਨਾ ਨੂੰ ਖੁਦਰਸਹਾ, ਮਾਸ਼ਪਰਨਾ ਨੂੰ ਮਹਾਸਹਾ, ਤਿਆਜਾ ਅਤੇ ਪਰਾ ਨੂੰ ਮਹਾ, ਦੰਡਯੋਨੀ ਅਤੇ ਅੰਕਸੰਜਨਾ; ਨਯਗ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਵਟਾ, ਅਸ਼ਵਤਥ ਨੂੰ ਕਪਿਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਗਰਦਭਾਂਡਾ, ਪਰਕਟੀ ਨੂੰ ਕਪੀਤਨਾ, ਪਾਰਥਾ ਨੂੰ ਕਕੁਭ ਅਤੇ ਧਨਵੀ, ਅਰਜੁਨਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ। ਨੰਦੀਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਰੋਹੀ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀਕਾਰੀ, ਵੰਜੁਲਾ, ਵੇਤਸਾ, ਭਲਾਤਾ, ਅਤੇ ਅਰੁਸ਼ਕਰਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣੋ। ਲੋਧਰਾ, ਸਾਰਵਕਾ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਤੇਰੀਟਾ; ਬ੍ਰਹਤਫਲਾ ਮਹਾਜੰਬੂ, ਬਾਲਫਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ। ਤੀਜਾ ਜਲਜੰਬੂ, ਨਾਦੇਈ; ਕਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨੋਪਕੁੰਚੀ, ਸ਼ੌਂਡੀ, ਮਾਗਧਿਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣੋ। ਪਿੱਪਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਇਸੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਗ੍ਰੰਥਿਕਾ; ਊਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਮਰੀਚਾ; ਸ਼ੁਣਠੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਹੈ। ਵਯੋਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਤਿੱਖੇ, ਤ੍ਰਯੂਸ਼ਣਾ; ਲਾਂਗਲੀ ਹਲਿਨੀ, ਚੇਯਸੀ ਗਜਪਿੱਪਲੀ। ਤ੍ਰਾਯੰਤੀ ਤ੍ਰਾਯਮਾਣਾ, ਉਤਸਾਇਆ ਸੁਵਹਾ; ਚਿਤ੍ਰਕਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਖੀ, ਵਹਨੀ, ਅਗਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਡਗ੍ਰੰਥਾ ਉਗਰਾ ਅਤੇ ਵਚਾ; ਸ਼ਵੇਤਾ ਹੇਮਵਤੀ; ਕੁਟਜ, ਵ੍ਰਿਕਸ਼ਕਾ, ਸ਼ਕਰਾ, ਵਤਸਕਾ, ਗਿਰਿਮਾਲਿਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣੋ। ਕਲਿੰਗਾ, ਇੰਦਰਯਵਾ, ਆਰਿਸ਼ਟਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਬੀਜ; ਮੁਸਤਕਾ ਮੈਘਨਾਮਾ; ਕਉਂਤੀ ਹਰੇਣੁਕਾ। ਇਲਾ ਬਹੁਲਾ, ਸੂਕਸ਼ਮਇਲਾ ਤ੍ਰੁਟੀ; ਪਦਮਾ, ਭਾਰੰਗਾ, ਕਾਂਜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਯਸ਼ਟਿਕਾ। ਮੂਰਵਾ ਮਧੁਰਸਾ; ਤੇਜਨੀ ਤਿਕਤਵੱਲਿਕਾ; ਮਹਾਨਿੰਬਾ ਬ੍ਰਹਨਿੰਬਾ; ਦੀਪਯਕਾ ਯਵਾਨਿਕਾ। ਵਿਡੰਗਾ ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ; ਰਾਮਠਾ ਹਿੰਗੁ; ਅਜਾਜੀ ਜੀਰਕਾ; ਕਾਰਵੀ ਉਪਕੁੰਚਿਕਾ। ਕਟੁਕਾ, ਤਿਕਤਾ, ਕਟੁਕਰੋਹਿਨੀ; ਤਗਰਾ ਝੁਕਾ ਹੋਇਆ, ਵਕਰਾ ਟੇਢਾ, ਕੋਕਾ ਟਵਚਵਰਾਂਗਕਾ। ਉਦੀਚਿਆ ਬਾਲਕਾ, ਹਰੀਬੇਰਾ ਪਾਣੀ-ਵਾਲਾ; ਪੱਤਰਕਾ ਦਲਸੰਜਨਾ, ਚਾਰਕਾ ਤਸਕਰਾ। ਹੇਮਾਭਾ ਨਾਗਕੇਸ਼ਰ; ਅਸ੍ਰੱਕੁੰਕੁਮਾ, ਕਸ਼ਮੀਰਾ, ਬਾਹਲਿਕਾ। ਅਯੋ ਲੋਹਾ, ਧਾਤੂਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਮ; ਪੁਰਾ, ਕੁਟਨਟਾ, ਮਹਿਸ਼ਾਕਸ਼ਾ, ਪਲੰਕਸ਼ਾ। ਕਾਸ਼ਮਰੀ ਕਟਫਲਾ, ਸ਼੍ਰੀਪਰਨਾ; ਸ਼ੱਲਕੀ, ਗਜਭਕਸ਼ਿਆ, ਪੱਤਰੀ, ਸੁਰਭੀਸਤਰਵਾ। ਧਾਤਰੀ ਆਮਲਕੀ, ਵਿਭਿਤਕਾ ਅਕਸ਼ਾ; ਪਥਿਆ ਅਭਯਾ, ਪੂਤਨਾ ਹਰਿਤਕੀ। ਤ੍ਰਿਫਲਾ ਫਲ, ਤਿੰਨ ਫਲ; ਉਦਕੀਰਿਆ ਲੰਬੀ ਡੰਡੀ, ਕਰੰਜਾ। ਯਸ਼ਟੀ ਯਸ਼ਟਿਆਹਵਯਾ, ਮਦੁਕਾ ਮਧੁਯਸ਼ਟਿਕਾ; ਧਾਤਕੀ ਤਾਮਰਪਰਨਾ, ਸਮੰਗਾ ਕੁੰਜਰਾ। ਸੀਤਾ ਮਲਯਜਾ, ਠੰਡੀ; ਗੋਸ਼ੀਰਸ਼ਾ ਚੰਦਨ, ਚਿੱਟਾ; ਰਕਤਾ ਚੰਦਨ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ। ਕਾਕੋਲੀ ਵੀਰਾ, ਵਯਸਿਆ ਅਰਕਪੁਸ਼ਪਿਕਾ; ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਕਰਕਟਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਮਹਾਘੋਸ਼ਾ। ਤੁਗਾਕਸ਼ੀਰੀ, ਸ਼ੁਭ ਵਾਂਸ਼ੀ, ਵਾਂਸ਼ਲੋਚਨਾ; ਮ੍ਰਦਵਿਕਾ ਦ੍ਰਾਕਸ਼ਾ, ਗੋਸਤਨਿਕਾ। ਉਸ਼ੀਰਾ, ਮ੍ਰਣਾਲਾ, ਸੇਵਿਆ, ਲਾਮੱਜਕਾ; ਸਾਰਾ, ਗੋਪਵੱਲੀ, ਗੋਪੀ ਭਦਰਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ, ਧਨਵੰਤਰੀ, ਅਤੇ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਉਪਚਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਭਾਂ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ।