ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਦਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰੁਤ ਨੂੰ ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿਦਿਆ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ੰਖ, ਨਾਭੀ, ਵਚ, ਕੁਸ਼ਠ ਅਤੇ ਲੋਹਾ ਪਹਿਨਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪਲਾਸ਼ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ, ਗਾਊ ਦਾ ਘੀ, ਆਂਵਲਾ ਅਤੇ ਵਿਡੰਗ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਏਹ ਉਪਚਾਰ ਸਿਰਫ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਬੀਜ, ਘੀ ਤੇ ਤਿਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਸਮਾਨ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਖਾਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ-ਆਮਲਕੀ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਸ਼ਹਦ, ਤੇਲ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ-ਆਮਲਕੀ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਲੈਣ ਨਾਲ ਨੱਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਕੁਸ਼ਠ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੇ ਕਾਲੀ ਮਸੂਰ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਸੁੱਕਾ ਕੇ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਖਾਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਅਰੰਡ ਦੇ ਤੇਲ ਤੇ ਗੰਧਕ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰਸ, ਜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕੁਲਕੁਲਾ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਖਾਧਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਮਸੂਰ ਤੇ ਸ਼ਿੰਬੀ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਦੁੱਧ, ਜਦ ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਪੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਬੱਚੜੀ ਨੂੰ ਨੀਰਖਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਮਕ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਬੱਚੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਭੈਂਸ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਹੱਡੀ ਵੱਧੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੀੜੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੁੰਜਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਗਰਭ ਖੋ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਫਲ ਦਾ ਰਸ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਥਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਖਮ ਵਿੱਚ ਜਯਾ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਪਿਸਾਬ ਪੀਣ ਨਾਲ ਗਾਂ ਤੇ ਭੈਂਸ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੌ ਤੇ ਚੌਲ, ਛਾਣ ਕੇ ਮਠਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਗਾਂ, ਭੈਂਸ ਜਾਂ ਬਲਦ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਈਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਪੁੰਖਾ ਦੀ ਪੱਤੀ, ਨਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਨੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਛਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਘੀਕੁੰਵਾਰ ਦੀ ਪੱਤੀ, ਨਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਨੇ ਦੀ ਖੁਜਲੀ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰੁਤ ਨੂੰ ਦਵਾਈਆਂ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰਾ, ਵਿਦਾਰੀਗੰਧਾ, ਸ਼ਾਲਪਣਿਆ, ਸ਼ੁਮਤੀ, ਲਾਂਗਲੀ, ਕਲਸੀ, ਕਰੋਸ਼ਟੁਪੁਛਾ, ਗੁਹਾ ਆਦਿ ਹਨ। ਪੁਨਰਨਵਾ, ਪਰਸ਼ਾਭੂ, ਕਠਿਲਿਆ, ਕਾਰੁਣਾ, ਇਰੰਡ, ਉਰਵੂਕ, ਆਮਰਦਾ, ਵਰਧਮਾਨਕਾ ਵੀ ਜਾਣਣਯੋਗ ਹਨ। ਝਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਾਗਬਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਵਦੰਸ਼ਟਰਾ ਨੂੰ ਗੋਕਸ਼ੁਰ; ਸ਼atavari, ਵਰਾ, ਭੀਰੂ, ਪੀਵਰੀ, ਇੰਦਿਵਰੀ, ਵਰੀ ਵੀ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਆਘਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੰਸਪਾਦੀ, ਮਧੁਸਤ੍ਰਵਾ, ਧਾਮਨੀ, ਕੰਟਾਕਾਰੀ, ਖੁਦਰਾ, ਸਿੰਹੀ, ਨਿਦਿਗਧਿਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਚਿਕਾ, ਤ੍ਰਯਮ੍ਰਤਾ, ਕਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਘਨੀ, ਸਰਪਦੰਸ਼ਟ੍ਰਿਕਾ, ਮਰਕਟੀ, ਆਤਮਗੁਪਤਾ, ਆਰਸ਼ੇਈ, ਕਪੀਕਚੁਕਾ ਵੀ ਨਾਮਿਤ ਹਨ। ਮੁਦਗਪਰਨਾ ਨੂੰ ਖੁਦਰਸਹਾ, ਮਾਸ਼ਪਰਨਾ ਨੂੰ ਮਹਾਸਹਾ, ਤਿਆਜਾ ਤੇ ਪਰਾ ਨੂੰ ਮਹਾ, ਦੰਡਯੋਨੀ ਤੇ ਅੰਕਸੰਜਾ, ਨਿਆਗਰੋਧ ਨੂੰ ਵਟ, ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਨੂੰ ਕਪਿਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਗਰਦਭਾਂਡਾ, ਪਰਕਟੀ ਨੂੰ ਕਪੀਤਨਾ, ਪਾਰਥਾ ਨੂੰ ਕਕੁਭ ਤੇ ਧਨਵੀ, ਅਰਜੁਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੰਦੀਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਰੋਹੀ ਤੇ ਪੁਸ਼ਟਿਕਾਰੀ, ਵੰਜੁਲਾ, ਵੇਤਸ, ਭੱਲਾਤ, ਅਰੁਸ਼ਕਰਾ ਵੀ ਜਾਣਣਯੋਗ ਹਨ। ਲੋਧਰਾ, ਸਾਰਵਕ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਤਿਰੀਟਾ, ਬ੍ਰਿਹਤਫਲਾ (ਮਹਾਜਾਮਬੂ), ਬਾਲਫਲਾ, ਜਲਜਾਮਬੂ (ਨਾਦੇਯੀ), ਕਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨੋਪਕੁੰਚੀ, ਸ਼ਉਂਡੀ, ਮਾਗਧਿਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ ਉਚਾਰਣਯੋਗ ਹਨ। ਪਿੱਪਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਗ੍ਰੰਥਿਕਾ, ਊਸ਼ਣਾ (ਮਰੀਚ), ਸ਼ੁੰਠੀ (ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ), ਵਯੋਸ਼ (ਤਿੰਨ ਤਿੱਖੀਆਂ), ਲਾਂਗਲੀ (ਹਲੀਨੀ), ਚੇਯਸੀ (ਗਜਪਿੱਪਲੀ), ਤ੍ਰਾਯੰਤੀ (ਤ੍ਰਾਯਮਾਣਾ), ਉਤਸਾਇਆ (ਸੁਵਹਾ), ਚਿਤਰਕ (ਸ਼ਿਖੀ, ਵਹਨੀ, ਅਗਨੀ)—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸੇ। ਛੜਗ੍ਰੰਥਾ (ਉਗ੍ਰਾ, ਵਚਾ), ਸ਼੍ਵੇਤਾ (ਹੈਮਵਤੀ), ਕੁਟਜ, ਵ੍ਰਿਕਸ਼ਕ, ਸ਼ਕ੍ਰ, ਵਤਸਕ, ਗਿਰਿਮਾਲਿਕਾ, ਕਲਿੰਗ, ਇੰਦਰਯਵ, ਆਰਿਸ਼ਟ (ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੀਜ), ਮੁਸਤਕ (ਮੇਘਨਾਮਾ), ਕੌਂਤੀ (ਹਰੇਣੁਕਾ) ਵੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਏਲਾ (ਬਹੁਲਾ), ਸੂਕਸ਼ਮਏਲਾ (ਤ੍ਰੁਟੀ), ਪਦਮਾ, ਭਾਰੰਗਾ, ਕਾਂਜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਯਸ਼ਟਿਕਾ, ਮੂਰਵਾ (ਮਧੁਰਸਾ), ਤੇਜਨੀ (ਤਿਕਤਵੱਲਿਕਾ), ਮਹਾਨਿੰਬ (ਬ੍ਰਿਹਨਿੰਬ), ਦੀਪ੍ਯਕ (ਯਵਾਨਿਕਾ) ਵੀ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਡੰਗ (ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ), ਰਾਮਠ (ਹਿੰਗੁ), ਅਜਾਜੀ (ਜੀਰਕ), ਕਾਰਵੀ (ਉਪਕੁੰਚਿਕਾ), ਕਟੁਕਾ, ਤਿਕਤਾ, ਕਟੁਕਰੋਹਿਨੀ, ਤਗਰਾ (ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ), ਵਕਰਾ (ਟੇਢਾ), ਚੋਚਾ (ਤ੍ਵਚਾਵਰਾਂਗਕਾ) ਵੀ ਜਾਣਣਯੋਗ ਹਨ। ਉਦੀਚਿਆ (ਬਾਲਕਾ), ਹਰੀਬੇਰਾ (ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਨਾਮ), ਪਤ੍ਰਕ (ਦਲਸੰਜਾ), ਚਾਰਕ (ਤਸਕਰ)—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸ ਕੇ, ਦਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸੁਸ਼ਰੁਤ ਨੂੰ ਚਿਕਿਤਸਾ ਦਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ, ਤਾਕਤ, ਆਯੁਸ਼ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।