ਹੇ ਪਵਿਤਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਭ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੱਕ, ਜਿੰਨਾ ਭਾਰ ਘਿਉ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪੀਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੁਰੀ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਦਰ ਨਾਮਕ ਰੋਗ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੁਇਜਯਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਕਟੂ ਦਾ ਚੂਰਨ ਪੀਣ ਨਾਲ ਇਹ ਰੋਗ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਦੇ ਕਾਢ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਵਾਲੇ ਗਠਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਇਸ ਫੁੱਲ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਲਾਲ ਕੰਵਲ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਪੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਰੁਕਾਵਟ ਵਾਲੇ ਖੂਨ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਪੁੰਖਾ ਨਾਲ ਉਬਾਲੀ ਹੋਈ ਮੰਡ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵੀ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੀੰਗ ਅਤੇ ਸੈਂਧਾ ਨਮਕ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿੰਬੂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਜਦੋਂ ਕਮਰ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸਵ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਕੋਲ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਜੜ੍ਹ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕੱਢੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਜੜ੍ਹ ਔਰਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਰਭ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਕਪੂਰ, ਮਦਨ ਫਲ ਅਤੇ ਮੁਲੇਠੀ ਭਰੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਦਾ ਗਰਭ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਤਾਂ ਕਹਿਣ ਹੀ ਕੀ। ਜੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਫੈਦ ਗੇਰੂ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਠਾ ਪਿਲਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਨਿੜਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਹਿਰੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਂਪ ਦੀ ਖੋਲ, ਨਾਭੀ, ਵਚ, ਕੁਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਲੋਹਾ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਬੱਚੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ, ਆਂਵਲਾ ਅਤੇ ਵਿਡੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਬੁੱਢਾਪੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਬੀਜ, ਘਿਉ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਬੁੱਢਾਪਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ-ਆਮਲਾ (ਆਂਵਲਾ) ਦਾ ਚੂਰਨ, ਸ਼ਹਦ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ-ਆਮਲਾ ਦਾ ਚੂਰਨ ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਲੈਣ ਨਾਲ ਨੱਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਠਾ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਾ ਚਣਾ ਛਿੱਲ ਕੇ, ਸੁਕਾ ਕੇ, ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ, ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਦੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਅਰੰਡ ਦੇ ਤੇਲ ਅਤੇ ਗੰਧਕ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਰਸ, ਜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁਟਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਖਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਛਿੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕਾਲਾ ਚਣਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਬੀ ਦੇ ਬੀਜ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ, ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਵਾਛ ਨੂੰ ਨਾਂ ਮੰਨਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਮਕ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਲਾਉ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਾਛ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਕਰ ਲਵੇਗੀ। ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਹੱਡੀ, ਜੇ ਭੈਂਸ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੀੜੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੂੰਝ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਗਰਭਪਾਤ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਫਲ ਦਾ ਰਸ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਥ ਕੇ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੀੜੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਖਮ ਵਿੱਚ ਜਯਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਭਰਨ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਪੀਣ ਨਾਲ ਗਾਂ ਅਤੇ ਭੈਂਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੌ ਅਤੇ ਚੌਲ, ਮਥ ਕੇ ਛਾਛ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਗਾਂ, ਭੈਂਸ ਜਾਂ ਬੱਲਦ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਈਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਪੁੰਖਾ ਦਾ ਪੱਤਾ ਨਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਨਸ ਦੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਘੀਕੁੰਵਾਰ ਦਾ ਪੱਤਾ ਨਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਨਸ ਦੀ ਖੁਜਲੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਦਵਾਈਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਸਤਾਵਰੀ, ਵਿਦਾਰੀਗੰਧਾ, ਸ਼ਾਲਪਣਿਆ, ਸ਼ੁਮਤੀ, ਲਾਂਗਲੀ, ਕਲਸੀ, ਕਰੋਸ਼ਟੂਪੁੱਛਾ, ਗੁਹਾ, ਪੁਨਰਨਵਾ, ਪਰਸ਼ਾਭੂ, ਕਠਿਲਿਆ, ਕਾਰੁਣਾ, ਏਰੰਡ, ਉਰਵੂਕਾ, ਆਮਰਦਾ, ਵਰਧਮਾਨਕ, ਝਸ਼ਾ (ਨਾਗਬਲਾ), ਸ਼ਵਦੰਸ਼ਟ੍ਰਾ (ਗੋਕਸ਼ੁਰਾ), ਸਤਾਵਰੀ, ਵਰਾ, ਭੀਰੂ, ਪੀਵਰੀ, ਇੰਦੀਵਰੀ, ਵਰੀ, ਵਿਆਘਰੀ (ਬ੍ਰਿਹਤੀ), ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੰਸਪਾਦੀ, ਮਧੁਸਤ੍ਰਵਾ, ਧਾਮਨੀ, ਕੰਟਕਾਰਿ, ਖੁਦਰਾ, ਸਿੰਹੀ, ਨਿਦਿਗਧਿਕਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਚਿਕਾ, ਤ੍ਰਯਮ੍ਰਤਾ, ਕਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਘਨੀ, ਸਰਪਦੰਸ਼ਟ੍ਰਿਕਾ, ਮਰਕਟੀ, ਆਤਮਗੁਪਤਾ, ਆਰਸ਼ੇਈ, ਕਪੀਕੱਚੁਕਾ, ਮੁਡਗਪਰਨ (ਖੁਦਰਸਾਹਾ), ਮਾਸ਼ਪਰਨ (ਮਹਾਸਾਹਾ), ਤਿਆਜਾ, ਪਰਾ (ਮਹਾ), ਦੰਡਯੋਨੀ, ਅੰਕਸੰਜਨਾ, ਨਿਆਗਰੋਧ (ਵਟ), ਅਸ਼ਵਥ (ਕਪਿਲਾ), ਪਲਕਸ਼ (ਗਰਦਭਾਂਡਾ), ਪਰਕਟੀ (ਕਪੀਤਨ), ਪਾਰਥ (ਕਕੁਭ, ਧਨਵੀ, ਅਰਜੁਨ), ਨੰਦੀਵ੍ਰਿਕਸ਼ (ਪ੍ਰਰੋਹੀ, ਪੁਸ਼ਟੀਕਾਰੀ), ਵੰਜੁਲਾ, ਵੇਤਸ, ਭਲਾਤ, ਅਰੁਸ਼ਕਰ, ਲੋਧਰ, ਸਾਰਵਕ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤਿਰੀਟ, ਬ੍ਰਿਹਤਫਲਾ (ਮਹਾਜੰਬੂ), ਬਾਲਫਲਾ, ਜਲਜੰਬੂ (ਨਾਦੇਈ), ਕਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨੋਪਕੁੰਚੀ, ਸ਼ੌੰਡ, ਮਾਗਧਿਕਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਵਿਭਿੰਨ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਚਿਕਿਤਸਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ।